Pustynia zakrada się pod same okna
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Waldemar_Talar_Talar 19 506
Przytul się do mnie życie
Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
pozwól mi sobą oddychać
bo mam jeszcze małe dzieci
które muszę ciebie nauczyć
może śmierć wtedy zrozumie
że jeszcze nie pora umierać
a ja twój oddech wykorzystam
i wprowadzę je w dorosłości
a potem poddam się twej woli
gotowa oddać ciało ciemności
uklęknę i będę się długo modlić
za to że byłeś takie wspaniałe1
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 41 odpowiedzi
- 801 wyświetleń
-
- 37 odpowiedzi
- 659 wyświetleń
-
- 32 odpowiedzi
- 754 wyświetleń
-
- 32 odpowiedzi
- 991 wyświetleń
-
- 27 odpowiedzi
- 670 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano
"Jubionkowie" W wiosce Jubionka Jubionkowie mieszkali: Jubionkowie duzi, Jubionkowie też mali. Ci, co byli duzi, Jubionką zarządzali. Jubionkowie mali tych dużych się bali. Każdymi wyborami dużych wybierali, Jubionkowie mali nie kandydowali. Choć Jubionka mała, władzę dużą miała i o wszystkich Jubionków różnorako dbała. Jubionkowie mali się nie skarżyli, w harmonii z dużymi zawsze zgodnie żyli. Aż do tego czasu, kiedy dużych przybyło i jadła dla małych już nie wystarczyło. Głodowali mali bez skarżenia większego, pracowali więcej dla pospólstwa dużego. Do harówki przywykli i nie narzekali, mniejsi się rodzili, młodsi umierali. Dużych przybywało w obfitości bogactwa, wymogów mieli więcej od małego bractwa. Mali Jubionkowie od świtu do nocy w gonitwie umierali z głodu i niemocy. Bogaci się śmiali swą wyższością wielką, dalej korzystali z bezlitosnością wszelką. Aż dnia pewnego zapasy wyjedli, chcieli małych oskarżyć i tu się zawiedli. Ostatni ich mały z głodu dawno padł – oddawał im wszystko, więc sam mało jadł. Morał dużym jeden: jesteście bogatymi – nie pozwólcie biedniejszym chodzić głodnymi. Leszek Piotr Laskowski -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Andrzej_Wojnowski Urzekł mnie rytm narracji. To pięknie skonstruowane napięcie między marzeniem a rzeczywistością, między słowem a czynem. I to „nie wiem" napisane osobno, jak kropka postawiona nie na końcu zdania, lecz na końcu jakiegoś dłuższego życiowego rozdziału. Świetny wiersz! Lecz skoro Pan „zdążyć nie może”, bo woli swe wiersze niż morze, niech Pan pamięta - niestety - że rym nie zastąpi kobiety. -
Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano
@Berenika97 Dziękuję Bereniko, kiedyś Ciebie zjem :)* -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Alicja_Wysocka Piękny zapis delikatności. Ależ mi się podoba to przejście od "chodzenia boso" po znaczeniach aż do zaskakującej puenty z lakierkami na oczach. To zestawienie bosej stopy (bosiutkiej :) )z twardym połyskiem elegancji w finale jest świetne! Śliczne! -
Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano
@Andrzej_Wojnowski Dziękuję Andrzeju za ładny literacki komentarz :) Są takie wiersze, od których świecą się oczy, albo do których. Pozdrawiam :)
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się