Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

jeszcze nic poza nami chociaż zmrok kataryniarz już kręci gwiazdami
słońce zachodzi zbyt szybko jak w ciążę córka wiejskiego grabarza
i nic przed nami co by mogło zatrzymać jaskółczą dłoń dyrygenta
pociętą perlistą rosą świtu jeszcze tyle pośrodku między tu i teraz

kwiaty zakwitną znowu jak kiedyś tamtej wiosny wonne psalmy do ciebie
unosząc po cichu by nanizać koraliki przeżyć na niteczki wspomnień

tam znowu tęskni opuszczony sad stare studnie rozdają sakrament
trawa umie rosnąć i głosić zieloność w poszukiwaniu pod bielą
straconego czasu konwaliowych objawień

byłaś kiedyś butelką czerwonego wina zamkniętą na obydwie powieki
odgradzając się niby pozorem od przestrzeni i głębi pod balkonem
cień leży jeszcze na wypłowiałych rysach twarzy
a w kalendarzu odnajduję imię inną napisane czcionką

czy mnie już nie pamiętasz nie zaprosisz do tańca
może popłyniemy w pastelowy sad czereśniowym szeptem

Opublikowano

Przyznam szczerze, że tym razem mieszają mi się uczucia odbiorcze. Zwłaszcza w kontekście:
"jak w ciążę córka wiejskiego grabarza"
"jaskółczą dłoń"
"nanizać koraliki przeżyć na niteczki wspomnień"
"konwaliowych objawień"
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


a niech se zachodzi... ta córka grabarza,
my popłyniemy tańcem do ołtarza,
toć pamiętam , jakże zapomnieć mogę
twoje strofy słodkie, na niepogodę
i łany zaciągnięte zbożem rozmaitem
i te kląskania, dobrze nam było przy tem :P

sorki, Januszu, ale puenta mnie zaprowadziła na manowce :)))
macham :))
Opublikowano

Panie Januszu, gdyby to byl pierwszy panski wiersz jaki przeczytalem, podskoczylbym i zatanczyl krakowiaka, po przeczytaniu kilkudziesieciu nawet rock'n'roll nie zerwalby mnie z krzesla; warto miec wlasny rozpoznawalny styl, ale czasem warto wyzwolic sie z jego wiezow

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Waldemar_Talar_Talar Śliczny !!
    • Autorzy: Michał Leszczyński plus AI.    Pieśń portu Atlantydy   Ref. Atlantydo niechaj twoich trzystu trzech żeglarzy nigdy nie ustanie w podniebnym żeglarstwie żagle ich łodzi są przeto podwójnie kolorowe pływają po wzburzonych falach mroków, tęsknot i świateł i rozminowywują wszeteczne lądy ludzkie   Gdzieś tam na przestrzeni wielkiego oceanu wdzięczy się ten wspaniały niezmordowany port a w nim trzysta trzy piękne i doniosłe łodzie które jeszcze przed chwilą szlusowały po niebie   Trzystu trzech żeglarzy teraz nieco odpoczywa ratowali ten świat przed nudą, tępotą i zgryzotą atlantydzi podbili łaską wszystkie dusze i serca aby tylko promieniami odpędzić smutne katusze   Ref. Atlantydo niechaj twoich trzystu trzech żeglarzy nigdy nie ustanie w podniebnym żeglarstwie żagle ich łodzi są przeto podwójnie kolorowe pływają po wzburzonych falach mroków, tęsknot i świateł i rozminowywują wszeteczne lądy ludzkie   Gdy tylko będą trwać Atlantyda tutaj nie zginie a człowiek pozostanie chociaż odrobinę ludzki uratowali i mnie i ciebie bratku, ziomku i siostro delfinami przesyłam im codzienną wdzięczność   Zostawili po sobie świat wiersza, pieśni i tańca byli niczym trójkąt bermudzki za zawiłych zmartwień trzystu trzech atlantydów teraz chwilunię znów planuje regenerują się po potyczkach walecznych utrapień   Ref. Atlantydo niechaj twoich trzystu trzech żeglarzy nigdy nie ustanie w podniebnym żeglarstwie żagle ich łodzi są przeto podwójnie kolorowe pływają po wzburzonych falach mroków, tęsknot i świateł i rozminowywują wszeteczne lądy ludzkie   Atlantyda jest wiecznie żywa i rozbraja żywoty gromi liczne hordy, które tęsknią za dużą wojną portowe żagle zaraz ponownie zatelepią na wietrze by oszczędzić wam i nam ogromnych ciężarów mordęg   Ref. Atlantydo niechaj twoich trzystu trzech żeglarzy nigdy nie ustanie w podniebnym żeglarstwie żagle ich łodzi są przeto podwójnie kolorowe pływają po wzburzonych falach mroków, tęsknot i świateł i rozminowywują wszeteczne lądy ludzkie  
    • @Migrena to całe szczęście:)
    • @Tectosmith zaczepianie nic nie daje:)
    • miłość to brama piękne okno na świat   ona strażnikiem tego co się śni to uśmiech i łzy   miłość to kochanie to prawda która wciąż się tli   miłość to nie pogrzeb ani czas trudnych chwil   to niebo pełne  gwiazd oraz  czułych słów   miłość to kwitnący sad  to las pełen wzruszeń   tak moi drodzy  taka jest miłość radości czas
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...