Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

jeszcze nic poza nami chociaż zmrok kataryniarz już kręci gwiazdami
słońce zachodzi zbyt szybko jak w ciążę córka wiejskiego grabarza
i nic przed nami co by mogło zatrzymać jaskółczą dłoń dyrygenta
pociętą perlistą rosą świtu jeszcze tyle pośrodku między tu i teraz

kwiaty zakwitną znowu jak kiedyś tamtej wiosny wonne psalmy do ciebie
unosząc po cichu by nanizać koraliki przeżyć na niteczki wspomnień

tam znowu tęskni opuszczony sad stare studnie rozdają sakrament
trawa umie rosnąć i głosić zieloność w poszukiwaniu pod bielą
straconego czasu konwaliowych objawień

byłaś kiedyś butelką czerwonego wina zamkniętą na obydwie powieki
odgradzając się niby pozorem od przestrzeni i głębi pod balkonem
cień leży jeszcze na wypłowiałych rysach twarzy
a w kalendarzu odnajduję imię inną napisane czcionką

czy mnie już nie pamiętasz nie zaprosisz do tańca
może popłyniemy w pastelowy sad czereśniowym szeptem

Opublikowano

Przyznam szczerze, że tym razem mieszają mi się uczucia odbiorcze. Zwłaszcza w kontekście:
"jak w ciążę córka wiejskiego grabarza"
"jaskółczą dłoń"
"nanizać koraliki przeżyć na niteczki wspomnień"
"konwaliowych objawień"
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


a niech se zachodzi... ta córka grabarza,
my popłyniemy tańcem do ołtarza,
toć pamiętam , jakże zapomnieć mogę
twoje strofy słodkie, na niepogodę
i łany zaciągnięte zbożem rozmaitem
i te kląskania, dobrze nam było przy tem :P

sorki, Januszu, ale puenta mnie zaprowadziła na manowce :)))
macham :))
Opublikowano

Panie Januszu, gdyby to byl pierwszy panski wiersz jaki przeczytalem, podskoczylbym i zatanczyl krakowiaka, po przeczytaniu kilkudziesieciu nawet rock'n'roll nie zerwalby mnie z krzesla; warto miec wlasny rozpoznawalny styl, ale czasem warto wyzwolic sie z jego wiezow

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Skończyłeś swoją walkę?   czy dalej kopiesz   część ciebie jest dalej pod ziemią nie krzyczy czeka uwięziona w swoich wyobrażeniach   tym kim chciałeś być   patrzysz w lustro za długo   jesteś taki jaki widzisz odbicie nie kłamie   budzisz się nie przez słowa   słowa już były nic nie zmieniły   budzisz się przez czucie którego nie da się wyłączyć   więc   co czujesz teraz   jesteś lepszy? będziesz?   albo nie...     ---  
    • różo, ty jesteś w boskości natchniona tyś moja poskromiona jesteś w miłości urodzajna różo ty moja nadzwyczajna jesteś kwiatem z błękitnego nieba różą, co czułości nam potrzeba jesteś tajemnicą wszystkich olśnień swymi płatkami nakrywasz niczym pościel różo, jesteś wdzięcznością z swego istnienia drugiej takiej piękności nie ma jesteś ozdobą wszystkich ideałów wypełnieniem tętniących życiem parkanów różo, jesteś płonącym natchnieniem dlatego wącha się ciebie z westchnieniem jesteś wielkością samą w sobie to dlatego noszę cię ciągle w swojej głowie bo róży kwiatem jesteś ze snu pachniesz mi rajem pachniesz tu bo róży sercem jesteś wtłoczona miłością aby zawsze poskromiona bo róży godnością rodzisz swój dzień on jak kolce budzi i cień bo jesteś spłodzeniem wszelkiej nagrody różo, przy tobie zawsze czuję się młody
    • @Raihaifathum Oj, ciekawy Przypadek trafił mi się na dobranoc :) Wiersz stylizowany na dawną polszczyznę - coś między: gawędą ludową, a balladą. Na pierwszy rzut oka wygląda brutalnie, prawie jak jakaś scena przemocy wobec dziewczyny. Ale -  'z szyi kukiełeczki próchnęły trociny”  To nie jest dziewczyna - to jest lalka. Masz wyobraźnię i odwagę. Momentami aż gęsto od obrazów. Czuję tu duży potencjał, choć chwilami język tak się rozrasta, że trudno za nim nadążyć. Jesteś kimś kto:  dużo czytał  dużo pisał  i bawi się językiem świadomie.   Zapowiada się ciekawie :)    
    • kiedy mówisz Ojcze nasz przylatuje gołąbek chleba naszego powszedniego wypatruje   na przystanku kiedyś ludzie czekający i niepewni dalszych losów i powrotu   odmawiali gołąb ja dał    
    • Będę taką jaką chce mnie Świat się wykoleja w słownikach Pojedynczych przechodniów Zbiór pusty jest elementem Każdego zbioru ludzkiego też To ja dziś, ogłaszam się tym pustym Dobrze już, biorę to na siebie Jak zbyt słoneczne miejsce w autobusie bez firanek Mkniemy na południe Z tyłu Nocny Kowboj z kumplem Od którego idzie chłód Walczy skubani ze mną o pusty zbiór  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...