Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

jedność

leo
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

leo

leo

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

 

wtem

wieczny marsz kończy się pochwyceniem

czasem chodzę

pohuśtać się, wieczorem

 

tyle tylko co mi prawdą, nic nie znaną

byle w przód, nawrót, tył

niosę się w przestrzeni

przecinając powietrze, sięgam

po coś więcej

 

jemu jednemu dedykuję niniejsze banały,

temu co nigdy nie zrozumie zachwytu nad tym ruchem;

jak jesteś wysoko

gotów na działanie, by znów się tam znaleźć

posłuchać koncertu w którym poznasz to czego każdy ukrywał

 

mógłbym być największą muzą

tratwą na wzburzonej wodzie

także i rozbitkiem, co owej tratwy szuka

biznesmenem, pijącym samotnie

nastolatkiem, co przerażony siedzi w kącie

jeśli mnie humor najdzie,

będę i bogiem

co w dłoni, przez moment

będzie trzymał cały swój świat

 

z zewnątrz, bliski jestem wypadku

gdy z weną, poruszam się na nów

widzę jednak wiele

tyle co leży,

rośnie i maleje

a czemu ja nadałem ton

 

rusza mnie to

móc się rozhuśtać, wiedząc, że mam do tego siłę

jak astronauci

być o kawałek bliżej

tych jasnych, pięknych gwiazd

 

nie powinienem

lecz, kto powinien?

dlaczego, by nie?

zawsze to było, dlaczego by tak

wyskoczyć

spaść jak meteoryt

wszystkiemu się przypatrywać i nareszcie,

w pełni pojmować

Edytowane przez leo (wyświetl historię edycji)
2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • hehehehe
      Kino

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

          A same do kina? Ma Nikodem asa!
    • Poet Ka
      niebytu lekkość

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Wochen piękny i wieloznaczny wiersz... @Wochen tytułem nawiązuje do Kundery    @Wochen dialoguje z nim
    • Marek.zak1
      Błędne koła

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Bardzo poruszające, a picie kobiet to niestety powszechny problem, mniej widoczny niż facetów, bo babki to robią bardziej dyskretnie i się z tym dobrze kryją. Pozdrowienia dla peelki. 
    • wiedźma
      Temperatura

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Mel666 Siostro:)))  Trzy pierwsze wersy są zapowiedzią (pomysł genialny!)  tego, co ten wiersz będzie w sobie zawierał, uff ! Mamy kolejno:resuscytację, reanimację i artystyczną defibrylację.  Pojawia się podmiot- kobieta w czerwieni. To ona będzie przechodzić przez te etapy/ procesy. Jej twarz jest odwrócona na płótnie, a wschód jest zachodem, a poludnie- północą. To jest obraz tego, że wszystko jest odwrócone tak, jak twarzy kobiety, odebrałabym też jako ogólnie rozumiany chaos - odwrócenie świata. Ten obraz " wierzga do góry nogami", a farba olejna " pluje" naznaczając znakiem zapytania naskórek. To nie jest dla mnie oczywiste, ale odbieram  jako to tak, że" obraz"  kobiety w przenośni sprawia ból a dokladnie  zderzenie farby z naskórkiem.  Podoba mi się także tatuaż, który jest zaszyty głęboko maszyną do szycia z satynową ( ! ) igłą.  Podbieram to tak, że tatuaż  jest   " na zawsze", bo jest głęboki  choć jest szyty za pomocą statynowej igly ( nie nici ! ).  To mnie to znaczy tyle, że jest delikatne, ale trwałe. Brzmi też odrobinę jak trauma, coś co jest tylko ozdobą ciała choć boli.  Z kolei " naznacza znak zapytania naskórek" jest dla mnie obrazem tego, że sztuka, tworzenie( np. pisanie)  nie jest ozdobą ( tak jak tatuaż), ma w sobie życie, " pluje". Sam znak pytajnika to niepewność. Dalej pojawia się  po raz drugi,  kobieta w czerwieni. To drugi etap. Reanimacja.Ona tańczy w piruecie na drewianym parkiecie w bladym świetle świec. Ma na sobie czerwone szpilki. Sama czerwień  kojarzy mi się tu z krwią, z życiem w szerokim znaczeniu, mamy tu też taniec. W ogólnym rozumieniu odbieram to tak, że sama " reanimacja" obudziła w podmiocie życie, jest kobietą z krwi i kości, nie jest już tylko obrazem. Blade światło  odbieram jako coś, co jest nietrwale, daje tylko iskrę zamiast ognia, płomień jest nikły. " Bije dzwon... krzyk nadgarstków w tle"  to dla mnie przejście to atystycznej defibliracji. Koniec poprzedniego etapu. " Purpurowa rzeka , która płynie w dół " i " krzyk nadgarstków"  w tle to obrazy tego, co już było. Czas na kolejny. Dalej, po raz trzeci, pojawia się kobieta w czerwieni.  Jest ona narysowna ołówkiem, naostrzona temperówką i wymazana gumką. Dla mnie to jest obraz tego, że jest to  kruchość, którą można łatwo zetrzeć, jest jednak na tyle " ostra", że naostrzona temperówką. @Mel666 Siostro ! Dla mnie ten wiersz jest wielowymiarowy. Można go odczytać tak,że  nawiązauje do życia podmiotu lirycznego, wtedy kobieta w czerwieni będzie dosłowna czy też  jako,  szeroko pojmowane,   same relacje międzyludzkie. Przychodzi mi także na myśl sam wymiar twórczy. Ostatnim odczytaniem były wymiar duchowy. Wiersz nie daje bezpośredniej odpowiedzi i sam nie kieruje w żadną stronę. Każdy z nas odczyta to sobą. To jest naprawdę wspaniały wiersz, który podniósł moją temperaturę ;), Buziole, Siostro ;)))        
    • Charismafilos
      Duży człowiek

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @Natuskaa coś w tym jest. Zastanowiło mnie to. Po czym poznać wartość człowieka??? Hm.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...