Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

i niechaj będzie pochwalona cisza ta z którą wdycham zapach ziaren nieba
i widzę Wielki Wóz ciągnący w nieznaną podróż korowód gwiezdnego różańca
jak nirwana noc do dnia znów pisze komentarz próg adwokat domu niby samotny
drogowskaz stał się mniej wybredny od kiedy próchno strychu sypie mu po oczach

od zawsze jestem z tobą kamienie na ścieżce szlifują codzienność prostując się
widokiem pól i czterech pór płotu za którym ogród kręci głową na tyle spraw
do załatwienia na wczoraj w jednym słowie zamknąłem dzieciństwo z sienią
i komorą gdzie królestwo matki pachnie wciąż jeszcze świeżą konfiturą

nie znam języka którym mógłbym opisać dzieło przypadku gubię się w poetyce
przestrzeni unikając zawężania czterech ścian do wielkości komputera próbuję
określić czas zatrzymany linią quattrocenta na obrazie ze sceną betlejemską
w plan krzyża zamkniętą jak unicestwienie wszystkiego co ludzkie i boskie

i niech będzie błogosławiony dzień w którym wreszcie odpocznę niosąc na ramionach
cały ciężar słońca ze stogów zbóż w podkrążone zorzą oko widnokręgu odzianego
w kokon trosk gdzie rozkoszą jest błądzić po bezdrożach pól poprzez ściernisk dywan

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Whisper of loves rain    Wiersz maluje przytulną koegzystencję w mansardzie, wśród dachów lubelskich kamienic pokrytych puszystym śniegiem.   Miało to specyficzny koloryt- przypominający emigrację w Paryżu albo stan wojenny.   Pełne uroku miejsce, poświęcenie sztuce, a przede wszystkim młodość i miłość unieważniały fakt trudnego życia (na stole tylko herbata i chleb). Dla peela były to najlepsze chwile.   Ostatnia część tekstu jest konstatacją, że wszystko można utracić, poza "chwilą" bliskości. Nawet jeśli nie ma już człowieka z którym dzieliło się ten wspólny świat.   Końcowe stwierdzenie, stanowi piękną puentę. Zostało napisane na przekór bezlitosnej rzeczywistości...
    • @Mel666 W tym wszystkim zastanawia jedno. Czemu tak się dzieje? Czemu jeden zginie od ugryzienia mrówki, a drugi żyje sto lat. No i ta bezsensowność, która aż krzyczy w Twoim wierszu. Może to po to, by komuś było łatwiej, albo by zrobić miejsce drugiej mrówce. Nie wiem. Ale to pytanie pewno zostaje na długo w człowieku. Pozdrawiam. 
    • Dzięki. Pozdrawiam. 
    • @Poet Ka Och ...

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @andrew Rwany sposób przechodzenia od myśli do myśli imituje chaos, którego doświadcza człowiek w codziennym życiu.   Wiersz jest próbą, a raczej wezwaniem do stworzenia sobie własnego świata i ostrzeżeniem przed tłumem.   Dwa ostatnie, krótkie wersy, niczym zaklęcia, dookreślają, że „swój mały świat” to „swój kawałek podłogi” i „azyl”.   Myśl oraz wezwanie są kierowane do bliskiej osoby (nie w całym utworze- ponieważ pojawia się forma "z nią", jest to element tej rwanej struktury), ale także do wszystkich ludzi – a właściwie do każdego z osobna.   Moim zdaniem ten urywany sposób pisania oraz powtórzenie myśli stanowią największą siłę utworu, nadając mu indywidualny rys.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...