FRÈRE JACQUES ENCORE

[Michał Pawica]

WIELKA FLAMANDZKA (1968)
(Zagraj w "Flamish")

 

Flamandki idą w tan, nie mówiąc nic
Nie mówi im nic niedzielny dzwon
Flamandki idą w tan, nie idąc w noc
Flamandki to nie mówiący typ

Idą w tan, bo mają dwadzieścia lat
Wiek, gdy musisz zaręczyć się
Zaręczyć, by móc wziąć ślub
Ślub, byś dzieci mieć mógł

Tak uczyli rodzice nas
Mnich, i z eminencja sam,

Co w katedrze ma dom 
Dlatego tak, dlatego tańczą wciąż

Idą w tan, nie idąc w dreszcz
Nie idą w dreszcz w niedzielny dzwon
Idą w tan, nie roniąc łez
Flamandki nie ze łzawych są

Idą, bo minął trzydziesty rok
A to rok, gdy dobrze pokazać, że
Wszystko dobrze, dzieci rodzą się
Jak chmiel i żyto w krąg

Że dumą rodziców są
I Mnicha, i Eminencji, co
Kapłanem w katedrze jest
Dlatego tak, dlatego tańczą tan ten

Flamandki idą w tan, nie brnąc w śmiech
Nie brną w śmiech, w dzwonu broń
Nie brną w śmiech, bo śmiech to grzech
Flamandki nie mają zmysłu doń

Tańczą wciąż, choć już sześć dych -
Dostojny wiek, czas pokazać, że
Dobrze jest, wnuki wyszły ci
Jak chmiel i żyto w szkle

Wszystkie spowite w czerń
Jak Mnich, Eminencja Jej
Co w klasztorze pędzi też
Dziedziczą ją, jak tan ten

Flamandki idą w tan, choć minęło lat sto
A na sto lat musisz wykazać się
Pokazać, że umiesz wychylić szkło
Z chmielu i żyta, co utrzymało cię

Idą w sto pas do przodków, w ten sam dzwon
Co mnich, a nawet Ekscelencja, co
Archiprezbitrem post mortem zrobili go
I dlatego idą jeszcze raz w  ten tan, w to szkło

Idą w tan, choć nie chce zgiąć się krzyż,
Zdjąć się krzyż, ten wielki dzwon
Wziąć ten krzyż, krzyż lżejszy niż
Tan tan, tan ten po zgon

Flamandki
Flamandki
Fla-
Fla-
Pa pa

Pavluflon