„Złote runo” to dramat modernistyczny autorstwa Stanisława Przybyszewskiego, uznawany za jedno z najważniejszych dzieł dramaturgicznych tego twórcy. Utwór koncentruje się na losach Gustawa Rembowskiego – lekarza i dyrektora szpitala – oraz jego żony Ireny, których małżeństwo ulega stopniowej destrukcji pod wpływem zdrad, przemilczeń i powracających tajemnic z przeszłości. Dramat rozgrywa się w atmosferze narastającego napięcia psychicznego i moralnego, a jego osią są konflikty wewnętrzne bohatera, rozdartego między miłością, zazdrością, poczuciem winy i obsesją fatum rodzinnego. Tytułowe „złote runo” symbolizuje miłość pojmowaną jako najwyższą wartość, która jednocześnie staje się źródłem cierpienia i zguby.
Dzieło ma wyraźnie psychologiczny i symboliczny charakter, typowy dla dramaturgii Młodej Polski. Przybyszewski ukazuje miłość jako siłę destrukcyjną, nierozerwalnie związaną z cierpieniem, a bohaterów przedstawia jako ludzi uwikłanych w dziedziczne obciążenia i nieuchronność losu. Odkrycie prawdy o romansach, własnym pochodzeniu oraz winach przodków prowadzi Gustawa do chwilowego pojednania z żoną, lecz nie przynosi ocalenia – finałem dramatu jest jego samobójstwo. „Złote runo” uchodzi za przykład modernistycznego dramatu idei, w którym dominują introspekcja, symbolika i analiza stanów psychicznych, a akcja zewnętrzna podporządkowana jest przeżyciom wewnętrznym postaci.