„Wesele w Atomicach” to opowiadanie autorstwa Sławomira Mrożka, opublikowane w 1959 roku w zbiorze utworów pod tym samym tytułem. Tekst należy do charakterystycznych dla twórczości Mrożka utworów groteskowych, łączących absurd, satyrę i elementy parodii. Opowiadanie stanowi pastisz sceny wesela z powieści „Chłopi” Władysława Reymonta, jednak przedstawione wydarzenia mają zupełnie odmienny charakter. Podczas gdy u Reymonta wesele jest radosnym świętem wspólnoty wiejskiej, u Mrożka przyjęcie przeradza się w chaotyczną i groteskową bijatykę. Utwór został przetłumaczony m.in. na język angielski i niemiecki oraz trafił do kanonu lektur szkolnych.
Akcja opowiadania rozgrywa się w fikcyjnej wsi Atomice, przedstawionej jako miejsce niezwykle zaawansowane technologicznie. W trakcie wesela, które początkowo przebiega zgodnie z tradycyjnym scenariuszem – z ceremonią w kościele, tańcami i przyśpiewkami – dochodzi do kłótni między uczestnikami zabawy. Konflikt szybko przeradza się w groteskową walkę, w której używana jest nowoczesna broń, między innymi rakiety i gazy bojowe, powodujące skażenie promieniotwórcze i mutacje organizmów. Narrator, wracając z przyjęcia, sam ulega przemianie w zmutowane stworzenie. Utwór ma charakter satyryczny i ukazuje paradoks postępu technicznego – mimo dostępu do najnowocześniejszych wynalazków ludzie nadal kierują się prymitywnymi instynktami i starymi schematami myślenia. Charakterystyczną cechą tekstu jest także język, który łączy gwarę wiejską z terminologią naukową i techniczną.