„W małym dworku” to dramat autorstwa Stanisława Ignacego Witkiewicza, napisany w 1921 roku (z dopisaną w 1925 roku ostatnią sceną) i po raz pierwszy wystawiony na scenie w 1923 roku w Toruniu. Utwór powstał jako świadoma polemika z dramatem „W małym domku” Tadeusza Rittnera oraz jako krytyka konwencji realistycznej w teatrze. Akcja rozgrywa się w fikcyjnym majątku w Kozłowicach i przedstawia losy rodziny Nibków, w których centrum znajduje się śmierć Anastazji Nibek oraz jej powrót w postaci Widma. Obecność zjawy nie budzi wśród bohaterów zdziwienia i staje się jednym z kluczowych środków deformujących realistyczne prawdopodobieństwo zdarzeń.
Dramat ma charakter parodystyczny i groteskowy, a jego struktura podporządkowana jest idei Czystej Formy, postulowanej przez Witkiewicza. Autor celowo rozbija logiczne związki przyczynowo-skutkowe, wprowadza elementy fantastyki i oniryzmu oraz ukazuje świat, w którym śmierć, zbrodnia i samobójstwo nie wywołują naturalnych reakcji emocjonalnych. Postacie funkcjonują jak figury w teatralnym eksperymencie, a jedyną w pełni „realistycznie” reagującą osobą pozostaje przerażony oficjalista Kozdroń. „W małym dworku” bywa interpretowane jako tragifarsa i jednocześnie manifest artystyczny, w którym Witkacy ukazuje bankructwo realizmu oraz potrzebę poszukiwania nowych form wyrazu w dramacie XX wieku.