„W małym domku” to dramat psychologiczny autorstwa Tadeusza Rittnera, opublikowany w 1904 roku i zaliczany do literatury okresu Młodej Polski. Akcja utworu rozgrywa się w prowincjonalnym miasteczku Galicji i koncentruje się na losach małżeństwa zawartego z poczucia obowiązku i honoru. Młody, ambitny lekarz, po uwiedzeniu niewykształconej dziewczyny i jej ciąży, decyduje się na ślub, świadomie rezygnując z kariery. Małżeństwo, pozbawione miłości i partnerskiej relacji, szybko przeradza się w związek oparty na pogardzie, frustracji i niespełnieniu.
W dramacie Rittnera szczególną rolę odgrywa analiza psychologiczna postaci – autor unika jednoznacznych ocen moralnych, ukazując bohaterów jako ludzi uwikłanych w własne słabości, ambicje i lęki. Zdrada żony, odkryta przez męża, prowadzi do zbrodni i samobójstwa, co podkreśla tragizm sytuacji i bezwyjściowość konfliktu. „W małym domku” było utworem szeroko dyskutowanym i popularnym w swoim czasie, a jego znaczenie potwierdza fakt, że w 1921 roku zostało sparodiowane przez Stanisława Ignacego Witkiewicza w dramacie „W małym dworku”. Dzieło Rittnera uznaje się za ważny przykład młodopolskiego dramatu psychologicznego, skupionego na analizie relacji międzyludzkich i kryzysie wartości.