„Ślub” to dramat Witolda Gombrowicza, napisany w 1946 roku w Argentynie, a opublikowany w 1953 w Paryżu przez Instytut Literacki. Utwór, obok Iwony, księżniczki Burgunda i Operetki, należy do najważniejszych dramatów autora i stanowi rozwinięcie jego filozofii formy. Akcja ma charakter oniryczny — młody żołnierz Henryk śni, że powraca do rodzinnego domu, który przemienia się w karczmę, a jego ojciec w Króla Nietykalnego. W świecie snu Henryk, uwikłany w groteskowy konflikt między władzą a posłuszeństwem, przechodzi drogę od syna do monarchy i tyrana. Dąży do symbolicznego „świętego ślubu” z Manią, lecz jego pragnienie czystości, boskości i panowania prowadzi do zbrodni — śmierci przyjaciela Władzia — oraz do własnego upadku i zatracenia w świecie pozorów.
Dramat stanowi filozoficzną przypowieść o formie, czyli o nieuchronnej sztuczności ludzkich ról i o niemożności odnalezienia autentycznego „ja”. Gombrowicz ukazuje człowieka jako istotę uwikłaną w maski społeczne, rytuały i język, które deformują jego tożsamość. Henryk, raz syn, raz król, raz bluźnierca, uosabia rozdarcie między dążeniem do wolności a poddaniem się narzuconym formom. W Ślubie odbijają się też typowe dla autora motywy z Trans-Atlantyku: konflikt między „ojczyzną” a „synczyzną”, autorytetem a indywidualnością. Groteskowa poetyka, bogaty język łączący patos z wulgarnością i konstrukcja snu nadają dziełu wymiar uniwersalnej refleksji nad naturą władzy, religii i ludzkiej egzystencji.