„Quidam. Przypowieść” to poemat autorstwa Cyprian Kamil Norwid, pisany w latach 1855–1857, a opublikowany po raz pierwszy w 1863 roku. Akcja utworu rozgrywa się w starożytnym Rzymie za panowania cesarza Hadriana, w epoce przełomu duchowego i ideowego, gdy współistnieją i ścierają się późny judaizm, hellenizm oraz rodzące się chrześcijaństwo. Jest to najobszerniejszy poemat Norwida – liczący 3837 wierszy, podzielony na 27 rozdziałów – mający formę przypowieści pozbawionej klasycznej intrygi fabularnej. Poeta świadomie odchodzi tu od konwencji powieści poetyckiej, skupiając się na ideach, symbolach i refleksji nad losem jednostki w historii.
Bohaterem poematu jest bezimienny młody Grek, syn Aleksandra, który przybywa do Rzymu w poszukiwaniu mądrości i sensu istnienia, a zarazem przeżywa nieodwzajemnioną miłość do Greczynki Zofii – poetki uwikłanej w świat estetyzmu i duchowej pustki metropolii. Na tle losów jednostkowych Norwid ukazuje wielkie procesy dziejowe oraz kryzys cywilizacji antycznej, zapowiadający nadejście nowej epoki. Centralną, choć tajemniczą postacią jest Quidam – przedstawiciel wczesnego chrześcijaństwa, symbol prawdy i ofiary, której sens pozostaje niezrozumiały dla świata pogańskiego. Poemat bywa interpretowany jako alegoryczny obraz „zbędnego pokolenia” emigracji oraz refleksja nad odpowiedzialnością moralną człowieka wobec historii, prawdy i cierpienia.