Portret Doriana Graya (ang. The Picture of Dorian Gray) to jedyna powieść Oscar Wilde, opublikowana po raz pierwszy w 1890 roku w skróconej wersji na łamach amerykańskiego czasopisma Lippincott’s Monthly Magazine, a następnie w 1891 roku w wydaniu książkowym, rozszerzonym o nowe rozdziały i słynny przedmowę programową. Utwór należy do klasyki literatury angielskiej, łącząc elementy powieści gotyckiej, filozoficznej refleksji oraz estetyzmu. Wilde sformułował w nim własną wizję sztuki i artysty, akcentując ideę „sztuki dla sztuki” oraz autonomię piękna wobec moralności, co wywołało w epoce wiktoriańskiej liczne kontrowersje i oskarżenia o niemoralność.
Fabuła koncentruje się na losach Doriana Graya, młodego arystokraty, którego portret maluje artysta Basil Hallward. Pod wpływem cynicznych i hedonistycznych poglądów lorda Henry’ego Wottona Dorian wypowiada życzenie, by to portret starzał się i nosił ślady jego grzechów, podczas gdy on sam zachowa wieczną młodość i urodę. Życzenie spełnia się, a Dorian prowadzi życie pełne moralnego upadku, nie ponosząc widocznych konsekwencji swoich czynów, które zapisują się jedynie na coraz bardziej zdeformowanym obrazie. Powieść porusza problemy wpływu, odpowiedzialności moralnej, rozdźwięku między pozorem a prawdą oraz niemożności odkupienia win bez autentycznej skruchy. Portret Doriana Graya jest dziś uznawany za jedno z najważniejszych dzieł końca XIX wieku i centralny tekst estetyzmu, wielokrotnie adaptowany w teatrze, filmie i innych dziedzinach sztuki.