„Obcy” (fr. L’Étranger) to mikropowieść autorstwa Alberta Camusa, wydana w 1942 roku w paryskim wydawnictwie Éditions Gallimard, uznawana za jedno z najważniejszych dzieł literatury XX wieku. Utwór, obok „Dżumy”, należy do najbardziej znanych tekstów pisarza i stanowi kluczową realizację jego filozofii absurdu, choć sam Camus odrzucał etykietę egzystencjalisty. Książka podejmuje problematykę wyobcowania, nihilizmu, determinizmu i ateizmu, a jej recepcja była burzliwa; w Polsce została przetłumaczona w 1958 roku, przy czym w okresie PRL podlegała cenzurze w latach 1948–1989.
Głównym bohaterem i narratorem jest Meursault, francuski urzędnik mieszkający w Algierze, którego cechuje emocjonalna obojętność wobec świata i norm społecznych. Powieść dzieli się na dwie części: przed i po dokonaniu przez niego zabójstwa Araba na plaży. Meursault bezrefleksyjnie uczestniczy w zdarzeniach prowadzących do zbrodni, a po jej popełnieniu wykazuje całkowity brak skruchy i nie próbuje się usprawiedliwiać. Podczas procesu ważniejsze od samego morderstwa okazują się dla sądu jego postawa i zachowanie po śmierci matki, co prowadzi do skazania go na karę śmierci.
„Obcy” interpretuje się jako studium buntu jednostki wobec absurdu istnienia i konwencji narzucanych przez społeczeństwo. Meursault, odrzucając fałsz i hipokryzję, pozostaje wierny własnej prawdzie, co w ujęciu Camusa czyni go bohaterem tragicznym, lecz autentycznym. Powieść wywarła ogromny wpływ na kulturę i myśl filozoficzną XX wieku, znalazła się w kanonie lektur i była wielokrotnie adaptowana, a krytyka uznaje ją za jeden z najpełniejszych literackich wykładów absurdyzmu.