„Nie igra się z miłością” to dramat w trzech aktach autorstwa Alfreda de Musseta, francuskiego pisarza romantycznego. Utwór został opublikowany w 1834 roku w „Revue des Deux Mondes”, a po raz pierwszy wystawiono go dopiero po śmierci autora, w 1861 roku w Comédie-Française. Dzieło powstało jako tzw. przysłowie dramatyczne, czyli forma oparta na lekkiej intrydze uczuciowej, jednak w zakończeniu przekracza ramy komedii i zbliża się do dramatu romantycznego. Musset łączy w nim ironię, dialog salonowy, elementy komiczne i tragiczne, pokazując, że uczucia potraktowane jak gra mogą doprowadzić do nieodwracalnej katastrofy.
Akcja rozgrywa się w zamku Barona, do którego wracają Perdykan i Kamilla, kuzyni przeznaczeni przez rodzinę do małżeństwa. Perdykan ukończył naukę w Paryżu, natomiast Kamilla opuszcza klasztor, gdzie została wychowana w nieufności wobec mężczyzn i ziemskiej miłości. Choć młodzi znają się od dzieciństwa i wciąż coś do siebie czują, ich spotkanie przebiega chłodno. Kamilla odrzuca zaloty Perdykana i zapowiada powrót do klasztoru, ponieważ boi się cierpienia, zdrady i rozczarowania. Perdykan, urażony jej postawą oraz przeczytanym listem, w którym Kamilla opisuje swoje zwycięstwo nad jego uczuciami, postanawia wzbudzić w niej zazdrość i zaczyna zalecać się do prostej dziewczyny, Rozalki.
Najważniejszym tematem dramatu jest miłość niszczona przez dumę, lęk, wychowanie i pragnienie panowania nad drugą osobą. Kamilla boi się uczucia, ponieważ klasztorna edukacja nauczyła ją widzieć w miłości przede wszystkim cierpienie, natomiast Perdykan traktuje Rozalkę jak narzędzie zemsty i próbę udowodnienia własnej przewagi. Ich wzajemna gra prowadzi do tragedii: dopiero w kaplicy Perdykan i Kamilla wyznają sobie miłość, lecz ich spóźnione pojednanie zostaje okupione śmiercią niewinnej Rozalki. Utwór kończy się więc gorzkim potwierdzeniem tytułowej prawdy: z miłością nie wolno igrać, ponieważ lekkomyślność, pycha i manipulacja mogą zniszczyć zarówno zakochanych, jak i osoby postronne.