„Łagodna” (znana także pod tytułem „Potulna”) to opowiadanie autorstwa Fiodora Dostojewskiego, opublikowane w 1876 roku. Utwór został napisany w formie monologu wewnętrznego i przez samego autora określony jako „opowiadanie fantastyczne”, co odnosi się nie do elementów nadprzyrodzonych, lecz do szczególnej konstrukcji narracyjnej. Fabuła koncentruje się na dramatycznej analizie toksycznego małżeństwa zakończonego samobójstwem młodej żony. Czterdziestojednoletni narrator, właściciel lombardu, poślubia szesnastoletnią sierotę, która decyduje się na ten związek z powodu skrajnej biedy i braku alternatyw życiowych. Małżeństwo od początku oparte jest na nierówności, chłodzie emocjonalnym i milczeniu, a mąż traktuje żonę w sposób despotyczny i instrumentalny, nie okazując jej miłości ani zrozumienia.
Opowiadanie stanowi pogłębione studium psychologiczne winy, odpowiedzialności i duchowej stagnacji. Narrator, próbując zrozumieć przyczyny tragedii, początkowo obarcza winą żonę, jej chorobę i rzekomą nadwrażliwość, jednak stopniowo – poprzez chaotyczne, urywane wspomnienia – dochodzi do bolesnego uświadomienia własnego okrucieństwa i egoizmu. Samobójstwo kobiety, która wyskakuje z okna, trzymając ikonę Matki Boskiej, staje się ostatecznym oskarżeniem moralnym wobec męża i świata wartości, który reprezentuje. „Łagodna” bywa interpretowana jako krytyka duchowej pustki, materializmu i autorytarnej postawy wobec drugiego człowieka, a także jako jedno z najbardziej przejmujących dzieł Dostojewskiego poświęconych problematyce winy, sumienia i niemożności prawdziwego porozumienia między ludźmi.