Imię róży (wł. Il nome della rosa) to debiutancka powieść Umberta Eco, opublikowana w 1980 roku w Mediolanie. Utwór łączy elementy kryminału, powieści historycznej i traktatu filozoficznego. Akcja rozgrywa się w 1327 roku w anonimowym benedyktyńskim opactwie w północnych Włoszech i obejmuje siedem dni. Narratorem jest Adso z Melku, młody nowicjusz, który po latach spisuje wydarzenia ze swej młodości. Głównym bohaterem i zarazem detektywem jest franciszkanin Wilhelm z Baskerville, wzorowany częściowo na Sherlocku Holmesie, posługujący się logiką, empirią i sceptycyzmem wobec autorytetów. Powieść została przetłumaczona na wiele języków; w Polsce ukazała się w 1987 roku w przekładzie Adama Szymanowskiego.
Fabuła Imienia róży koncentruje się na serii tajemniczych zgonów mnichów, powiązanych z zakazaną księgą ukrytą w klasztornej bibliotece–labiryncie. Śledztwo Wilhelma stopniowo odsłania konflikt między rozumem a dogmatem, wolnością poznania a religijnym fanatyzmem. Centralnym problemem utworu jest spór o sens śmiechu, wiedzy i interpretacji Pisma, symbolicznie uosobiony w zaginionej drugiej części Poetyki Arystotelesa. Powieść podejmuje również temat władzy Kościoła, herezji, inkwizycji oraz relatywizmu prawdy. Tytułowa róża symbolizuje przemijanie znaczeń i nietrwałość ludzkiego poznania – po zniszczeniu wszystkiego pozostaje jedynie nazwa, „imię”. Imię róży uchodzi za jedno z najważniejszych dzieł literatury XX wieku i klasyczny przykład powieści postmodernistycznej.