„Dwanaście prac Herkulesa” to zbiór opowiadań, których autorką jest Agatha Christie. Herkules Poirot jest urażony sugestią, że nie pasuje do niego jego imię, zatem wykonuje dwanaście prac nawiązujących do tego mitycznego herosa.
Spis treści
Doktor Burton odwiedza swojego przyjaciela, słynnego detektywa Herkulesa Poirota. Panowie zastanawiają się nad tym, skąd bierze się tendencja ludzi do nadawania dzieciom oryginalnych, zaskakujących imion. Po tej rozmowie Herkules Poirot poznaje mit o starożytnym herosie Herkulesie, do którego nie ma zamiaru się porównywać, chociaż to właśnie sugerował mu znajomy. Dochodzi jednak do wniosku, że zanim zakończy karierę jako detektyw, podejmie się jeszcze rozwiązania dwunastu zagadek, na podobieństwo dwunastu prac mitologicznego bohatera.
Poirot dowiaduje się o tym, że zaginął pies rasy pekińczyk, który został porwany podczas spaceru w parku. Zrobiono to dla okupu, a potem znikają jeszcze kolejne zwierzęta. Wszystko to sprawia, że Poirot postanawia starannie zbadać miejsce, w którym doszło do przekazania pieniędzy przez pierwszą ofiarę. Podczas prowadzenia śledztwa odkrywa, że za porwaniami stoi służąca Amy Carnaby. Był to jej sposób na wzbogacenie się, gdyż wyłudzała okup od bogatych właścicieli pekińczyków.
Kolejnym potrzebującym pomocy słynnego detektywa okazuje się doktor Charles Oldfield. Mężczyzna skarży się na plotki krążące po śmierci jego żony. Pada na niego podejrzenie, że ją zamordował, co z kolei uniemożliwia mu poślubienie ukochanej Moncrieffe. Poirot jedzie zatem do miejscowości, w której mieszka doktor, gdzie spotyka zarówno jego wybrankę, jak i znaną miejscową plotkarę, pannę Leatheran. Prowadzi tam śledztwo i przesłuchuje okolicznych mieszkańców. W ten sposób ustala, że faktyczną sprawczynią zbrodni była siostra Harrison. Żywiła uczucia do doktora, ale on ich nie odwzajemniał.
Poirot dalej podróżuje, a jego samochód niespodziewanie ulega awarii, co zmusza detektywa do zatrzymania się w pobliskim pensjonacie „Czarny Łabędź”. Mechanik, który zabiera auto do naprawy, opowiada mu o zaginięciu swojej ukochanej, Nity. Detektyw postanawia pomóc w jej odszukaniu. W tym celu odwiedza ostatnie miejsce, w którym kobieta mieszkała. Dzięki temu dowiaduje się, że wyjechała do Włoch, potem zaś zdobywa wiadomość o jej śmierci. Ostatecznie Poirot orientuje się, że Nita była rosyjską artystką, która udawała własną służącą.
Podczas pobytu w Szwajcarii do detektywa przychodzi depesza od znajomego inspektora. Z jej powodu Poirot znów angażuje się w śledztwo. Jedzie kolejką linową do hotelu położonego na wysokości, gdzie zaplanowano spotkanie groźnego przestępcy z jego wspólnikami. Poirot nieustannie obserwuje pozostałych pasażerów, a potem odkrywa, że to kelner przekazał mu wiadomość. W nocy zostaje zaatakowany, lecz ratuje go jeden z gości. Wcześniej napadnięto także rzekomego inspektora Gustave’a. W opuszczonej części budynku Poirot znajduje ciało, które ma należeć do poszukiwanego mordercy, lecz prawdziwy przestępca ukrywa się pod tożsamością kelnera.
Detektyw dowiaduje się również o skandalu z udziałem byłego premiera Anglii, Johna Hammeta. Ma on na sumieniu pewne kompromitujące sekrety, które mogłyby doprowadzić do upadku rządzącej partii ludowej. Detektyw postanawia nawiązać kontakt z dziennikarzami i redaktorami pisma, w którym planuje się publikację plotkarskich informacji. Żona premiera zostaje oskarżona o rozwiązłe i niemoralne prowadzenie się. To jednak strategia Poirota, który rozpowszechnił plotki, by później oczyścić kobietę z zarzutów i podważyć w ten sposób wiarygodność brukowej prasy.
Dalej do Poirota odzywa się Harold Waring, mężczyzna spędzający wakacje w Słowenii. Poznaje tam bowiem Angielki. To matka i jej córka, która ma ogromne problemy małżeńskie. Którejś nocy ucieka przed mężem, którego wcześniej rani przyciskiem do papieru. Matka informuje Waringa, że Clayton nie żyje. Jest przekonana, że trzeba przekupić personel hotelu oraz policję. Waring zdobywa jednak potrzebne pieniądze. Wkrótce do pensjonatu przybywa Poirot. Po zapoznaniu się z wydarzeniami detektyw doprowadza do aresztowania obu kobiet, które wielokrotnie zajmowały się szantażem i wyłudzaniem pieniędzy.
Następnie zgłasza się panna Maberly. Kobietę niespodziewanie porzucił jej narzeczony. Słyszy ona też plotki o jego chorobie psychicznej. Poirot idzie z dziewczyną do domu mężczyzny, gdzie na jaw wychodzą liczne rodzinne sekrety. To między innymi choroba dziadka oraz tragiczna śmierć matki Hugh. Młodzieniec cierpi na halucynacje, ojciec jednak nie chce sprowadzić do niego lekarza. Poirot zostaje tam na noc i rano znajduje Hugh z zakrwawionymi dłońmi. Detektyw zapobiega samobójstwu chłopaka i ujawnia, że jest on synem Forbishara, a admirał Chandler planuje zemstę za zdradę żony, którą sam pozbawił życia.
Poirot zostaje też wezwany do miejsca, gdzie wyprawiono przyjęcie, na którym goście zażywali narkotyki. W trakcie przesłuchań uczestników ustala, że za ich rozprowadzanie odpowiadała jedna z obecnych tam kobiet wraz z siostrami.
Kolejna sprawa dotyczy zaginionej dziewczynki, Winnie King, która wsiadła do pociągu, by dojechać do szkoły w Paryżu. Mimo że pojazd nie zatrzymywał się po drodze, dziecko w jakiś sposób z niego zniknęło. Śledztwo ujawnia, że stało się to w związku z poszukiwanym obrazem Rubensa, którego odzyskaniem zajmował się także Poirot.
Dzięki Amy Carnaby detektyw dowiaduje się o działaniu sekty „Stado Pasterza”, kierowanej przez pana Andersena. Do organizacji przystępowały kobiety przekazujące jej swoje majątki, po czym w krótkim czasie umierały. Amy infiltruje grupę, zostaje odurzona i namówiona do oddania majątku. Poirot odkrywa, że przywódca sekty jest chemikiem specjalizującym się w bakteriologii i celowo zaraża członków, doprowadzając do ich śmierci.
Detektyw podejmuje się również odzyskania cennego kielicha Borgiów dla bogatego kolekcjonera. Dzięki sprytnemu dochodzeniu odnajduje go w klasztorze, gdzie ukryła go córka złodzieja.
Na koniec Poirot spotyka się ze znajomą Verą Rossakoff w lokalu nazwanym „Piekło”. Na miejscu widzi ogromnego psa, poznaje profesora Liskearda i jego narzeczoną oraz zauważa obecność policji podejrzewającej właścicieli o handel narkotykami. Detektyw wspiera funkcjonariuszy i pomaga w ujęciu przestępców. Okazuje się, że za proceder odpowiada narzeczona profesora, Alice.
Prywatny detektyw Herkules Poirot rozmawia w nowoczesnym mieszkaniu ze swoim gościem, doktorem Burtonem. Ich dyskusja dotyczy nadawania dzieciom dziwnych imion, takich właśnie jak Herkules, Sherlock, Mycroft i Achilles. Imię detektywa nie pasowało bowiem do jego niewielkiej postury, a doktor zarzucił mu nieznajomość klasyków literatury. Uznał też, że gdy zacznie spokojniej żyć, zajmie się uprawą dyni. Poirot rozważał bowiem możliwość wycofania się ze swojego zawodu po tym, jak uda mu się rozwiązać jeszcze kilka specjalnych spraw. Doktor porównuje pracę Poirota z pracami Herkulesa, co podsuwa detektywowi interesujący pomysł.
Kolejnego dnia sekretarka Poirota przygotowuje dla niego materiały o Herkulesie, a detektyw krytykuje jego postać. Nie czuje żadnego związku z mitologicznym Herkulesem. Wpada na pomysł wykonania dwunastu wyjątkowych prac symbolicznie związanych z mitologią.
Sekretarka, panna Lemon, przekazała Poirotowi list dotyczący sprawy pewnego zwierzęcia. Dotyczył on zaginięcia psa rasy pekińczyk. Detektyw najpierw uznał sprawę za banalną i niegodną jego umiejętności. Ostatecznie zgodził się spotkać z sir Josephem Hogginsem. Mężczyzna kogoś mu przypominał, podkreślał też swoją zamożność, ale jednocześnie niechęć do niepotrzebnych wydatków. Detektywa do sprawy przyciągnęło to, że po raz pierwszy ktoś zgłasza mu taki problem. Okazało się, że tydzień wcześniej w Kensington Gardens, podczas spaceru z damą do towarzystwa Milly, żoną Hogginsa, ktoś zdecydował się na kradzież pekińczyka. Dzień później przyszedł list z żądaniem dwustu funtów w banknotach. Pani Milly przystała na te warunki, co wywołało gniew jej męża. W identycznej sytuacji znalazł się też pan Samuel i pies jego żony.
Poirot udał się do pani Hoggin, gdzie przywitał go pies Shan Tung, przypominający małego lwa. Kobieta, wyraźnie rozdrażniona, opisała przebieg zdarzenia. Podczas spaceru jej służąca, panna Carnaby, zagapiła się na wózek z dzieckiem, a w tym czasie ktoś uszkodził smycz i zabrał zwierzę. Moment kradzieży pozostał niezauważony. Następnego dnia kobieta otrzymała wiadomość z żądaniem przesłania pieniędzy na nazwisko kapitana Curtisa. Detektyw zapewnił, że pies jest bezpieczny, i obiecał działać dyskretnie. W trakcie rozmowy wypytał o Amy Carnaby, która według lady Hoggin była niezbyt bystra, lecz uczciwa i pracowała u niej od kilkunastu miesięcy.
W toku śledztwa Poirot spotkał się z krewną poprzedniej pracodawczyni Amy Carnaby. Dowiedział się, że kobieta bardzo kocha psy i ciężko przeżyła śmierć własnego pupila. Dozorca poparł wersję wydarzeń przedstawioną przez służącą. Detektyw odwiedził także wskazany adres, gdzie mieścił się pensjonat „Balaclava”. Tam przesłuchał właścicielkę. Kobieta wyjaśniła, że często przychodzą tam przesyłki adresowane do osób spoza pensjonatu, które później wracają na pocztę, jeśli nikt ich nie odbierze. Historia pani Samuelson wykazywała wiele podobieństw, gdyż jej pies zniknął podczas wyjścia z panną Keble. Okup wynosił już trzysta funtów i miał trafić do hotelu Harrington. Gdy jednak kobieta przyszła po odbiór przesyłki, zamiast pieniędzy znalazła w niej puste kartki.
Poirot przedstawił wyniki dochodzenia sir Josephowi Hogginowi, który uznał go za zbyt przekonanego o swojej słuszności. Następnie polecił swojemu służącemu Georgesowi odnalezienie wskazanego miejsca. Wkrótce detektyw trafił do niewielkiego mieszkania w Rosholm Mansions, gdzie zastał Amy Carnaby, jej chorą siostrę Emily oraz pekińczyka Augusta. Oświadczył, że schwytał „lwa z Nemei”, czyli wykorzystywanego psa. Kobieta była zaskoczona przyłapaniem. Poirot wyjaśnił, że to ona odpowiada za porwania. W parku podmieniano psy na Augusta, który dzięki tresurze sam wracał do domu. Amy przyznała, że działała z obawy o przyszłość swoją i innych kobiet. Liczyła, że zdobyte pieniądze zapewnią im bezpieczeństwo. Nie widziała nic złego w odbieraniu części majątku bogaczom. Detektyw zaproponował, że uniknie kary więzienia, jeśli zakończy działalność i zwróci pieniądze Hogginsom. Kobieta zgodziła się i wspomniała legendę mówiącą, że pekińczyki pochodzą od lwów.
Poirot zapytał Hogginsa, czy ważniejsze jest dla niego ukaranie sprawcy, czy stracone pieniądze. Mężczyzna wybrał czek. Gdy jednak detektyw zasugerował, że przypomina mu pewnego fabrykanta mydła, który otruł żonę, Hoggin obiecał zapomnieć o całej sprawie. Od tego momentu przestał także dolewać truciznę do leków swojej żony, obawiając się, że Poirot zna prawdę, natomiast detektyw przekazał odzyskane pieniądze pannie Carnaby.
Doktor Charles Oldfield zwraca się do Poirota z powodu męczących i powracających plotek, które zaczęły krążyć po niewielkiej miejscowości, w której mieszkał, gdy zmagał się z cierpieniem po śmierci swojej chorej, starszej od niego i zamożnej żony. Pomówienia uniemożliwiały mu zawarcie małżeństwa z panną Moncrieffe. Detektyw udał się do jego wsi, gdzie najpierw spotkał się z Jean Moncrieffe, a następnie z panną Leatheran, znaną z lubości do rozpuszczania plotek. Detektyw udawał, że skrywa tajemnicę, i wspomniał o planowanej ekshumacji zmarłej. Następnie odwiedził siostrę Harrison, która opowiadała o rozmowach dotyczących ślubu doktora jeszcze za życia jego żony. Beatrice, służąca, zauważyła, że pielęgniarka miała dostęp do leków chorej. Ekshumacja wykazała obecność arszeniku we krwi zmarłej. Siostra Harrison zasugerowała, że truciznę schowano w puderniczce będącej własnością panny Moncrieffe, a gdy sierżant przyniósł przedmiot, potwierdziła, że to on. Wkrótce jednak wyszło na jaw, że to ona podrzuciła ten dowód. Siostra przyznała się do zbrodni popełnionej z powodu uczucia do doktora Oldfielda.
Po awarii limuzyny Poirot zatrzymuje się w pensjonacie „Czarny łabędź”, gdzie poznaje mechanika, Teda Williamsona. Mężczyzna opowiada mu o zaginięciu swojej ukochanej, Nity. Jego wybranka pracowała jako służąca dla rosyjskiej artystki. Detektyw udał się pod ostatni znany adres dziewczyny. Tam uzyskał informację, że nagle udała się ona do Włoch. Rozmawiał też z reżyserem teatru „Thespian”. Dzięki temu ustalił, że artystka zatrudniała również służącą o imieniu Maria. Ta zaś była znana ze swojego wścibstwa. Od niej Poirot zdobywa informację o nagłym zniknięciu poprzedniej pokojówki. Jedzie do Paryża, a tam z kolei orientuje się, że rosyjska aktorka leczy się w Szwajcarii. Pokojówka Nina miała za to pochodzić z Pizy. Podczas podróży do Włoch dociera do niego wiadomość o śmierci dziewczyny. W celu rozwiania wątpliwości Poirot także jedzie do Szwajcarii, gdzie spotyka się z artystką, Katriną Samoushenką. Detektyw opowiada jej historię Teda i wyjaśnia, że to właśnie ona była Nitą, która jedynie udawała własną służącą.
Jeszcze w Szwajcarii do Poirota przychodzi sekretna wiadomość od znajomego inspektora. To przez jej treść detektyw wyruszył kolejką linową do hotelu położonego wysoko w górach. Tam bowiem groźny przestępca Marrascaud miał ustalone spotkanie ze swoimi wspólnikami. W trakcie podróży detektyw uważnie obserwował pasażerów, czyli między innymi kobietę odwiedzającą miejsce śmierci męża, Amerykanina Schwartza, doktora Karla Lutza oraz kilku podejrzanych mężczyzn. Po przybyciu szczegóły sytuacji wyjaśnił mu dyrektor hotelu. Kelner Gustave zdradził, że w rzeczywistości jest inspektorem Drouetem, który tropi mordercę i współpracuje z Poirotem. Od kucharki detektyw dowiedział się o zwolnieniu poprzedniego kelnera oraz o tym, że nie używa się części budynku. W nocy Poirot został zaatakowany przez trzech napastników, lecz dzięki pomocy uzbrojonego Amerykanina udało się ich obezwładnić. Wcześniej ofiarą napaści padł także Gustave. W opuszczonym skrzydle hotelu detektyw odkrył ciało z kartką wskazującą, że to Marrascaud. Poirot ustalił, że dyrektor otrzymał łapówkę, by umożliwić przestępcy ukrycie się, a napastnicy współpracowali z nim. Poirot wezwał policję i umożliwił ujęcie prawdziwego zbrodniarza, który podszywał się pod inspektora Droueta. Miał w planach operację plastyczną, która miała mu zmienić wygląd twarzy.
Premier i minister spraw wewnętrznych informują Poirota o skandalu z udziałem byłego szefa rządu, Johna Hammeta, który dotąd był uważany za człowieka o nieskazitelnej opinii, a w rzeczywistości zamieszany jest w różne oszustwa i przestępstwa. Sensacyjne informacje ma opublikować brukowiec „X-ray News”, co mogłoby poważnie zaszkodzić rządzącej partii ludowej. Żona premiera, Dagmar Ferrier, jest gotowa poświęcić własną reputację dla dobra męża. Detektyw spotyka się z redaktorem gazety, a następnie z zaprzyjaźnionym dziennikarzem, prosząc go o pomoc. W środowisku dziennikarskim coraz intensywniej krążą plotki o rzekomej rozwiązłości pani premierowej, które szczególnie chętnie nagłaśnia „X-ray News”, publikując kompromitujące materiały. Sprawa trafia do sądu, gdzie jednoznacznie udaje się wykazać, że kobieta jest niewinna, a oskarżenia były bezpodstawne. Poirot przyznaje premierowi, że celowo dopuścił do rozpowszechnienia oszczerstw, aby następnie je obalić i tym samym podważyć wiarygodność brukowca.
Harold Waring, człowiek bez znajomości języków obcych, postanowił wyjechać na urlop do Słowacji. Tam zaprzyjaźnił się z dwiema obcymi Angielkami, które również przebywały daleko od rodzinnego kraju. Poznał zatem panią Rice i jej córkę, Elsie Clayton. Niepokój wzbudziły w nim dwie tajemnicze kobiety pochodzące z Polski. Od pani Rice dowiedział się o trudnym małżeństwie jej córki z panem Claytonem, zatem podczas spaceru próbował pocieszyć młodą kobietę. W nocy przerażona Elsie wbiegła do jego pokoju, ścigana przez męża, którego w obronie własnej uderzyła przyciskiem do papieru. Wkrótce Waring usłyszał od pani Rice, że Clayton zmarł. Kobieta przekonywała, że nikt nie uwierzy, iż był to wypadek, dlatego należy przekupić policję i personel hotelu, aby zatuszować sprawę. Sama się tym zajęła. Środki potrzebne do wręczenia łapówki zdobył za to Waring. Wkrótce do hotelu przybył Poirot, któremu Anglik opowiedział całą historię. Następnego dnia detektyw doprowadził do aresztowania obu kobiet, ptaków stymfalijskich, które, wykorzystując naiwność i nieznajomość języków Waringa, wyłudzały od niego pieniądze.
Do Poirota zgłosiła się panna Diana Maberly po tym, jak jej narzeczony, Hugh Chandler, niespodziewanie zerwał z nią zaręczyny. W jego otoczeniu pojawiły się podejrzenia o chorobę psychiczną odziedziczoną po rodzinie, zwłaszcza że w okolicy dochodziło do dziwnych zdarzeń, takich jak zaginięcia stad owiec. Ojciec młodzieńca, admirał Chandler, stanowczo sprzeciwiał się badaniom lekarskim syna. Detektyw udał się wraz z Dianą do rodzinnej posiadłości. Od pułkownika Forbishara, ojca chrzestnego Hugha, dowiedział się o chorobie dziadka, tragicznej śmierci matki chłopaka oraz o sytuacji, gdy Hugh został znaleziony zakrwawiony po tajemniczej śmierci owiec, co zmusiło go do odejścia z marynarki. Admirał nie cieszył się z obecności Poirota, natomiast Hugh opowiadał o nocnych koszmarach i halucynacjach. Dzięki namowie detektywa Diana doprowadziła do tego, że Poirot pozostał na noc w domu. Belg zbadał rzeczy osobiste młodzieńca, a także odwiedził aptekę. Nad ranem Hugh został znaleziony z zakrwawionymi dłońmi przy drzwiach ukochanej, nie pamiętając, co się wydarzyło. Gdy próbował odebrać sobie życie, Poirot go powstrzymał i ujawnił prawdę. Nieświadomy chłopak był zatruwany atropiną, a w rzeczywistości był synem Forbishara. Admirał planował zemstę za zdradę żony, którą sam wcześniej utopił.
Któregoś dnia doktor Stoddart poprosił Poirota o przyjazd do mieszkania, w którym niedawno zakończyło się przyjęcie z udziałem narkotyków. Na miejscu detektyw spotkał nietrzeźwą panią Patience Grace oraz młodą Sheilę Grant. Dziewczyna zasugerowała, że środki mógł przynieść niezbyt miły Tony Hawker. Poirot udał się następnie do Mertonshire, gdzie Sheila mieszkała z ojcem, generałem Grantem, i trzema siostrami. Zatrzymał się u gadatliwej gospodyni, od której uzyskał wiele informacji o życiu w miejscowym kurorcie. Odwiedził również generała, aby porozmawiać o zachowaniu jego córek i ich podejrzanym towarzystwie. Podczas jednego z przyjęć u pani Larkin spotkał jedną z sióstr Sheili i znalazł w manierce Hawkera biały proszek. W końcu ustalił prawdę. Sheila nie była córką generała, lecz oszustką, która wraz z rzekomymi siostrami nieświadomie uczestniczyła w rozprowadzaniu narkotyków wśród gości.
Poirot zajmował się dochodzeniem w sprawie skradzionego obrazu Rubensa. W związku z tym planował wyjazd do Paryża. W tym samym czasie od inspektora Jappa usłyszał o zaginięciu dziewczynki o nazwisku Winnie King. Dziecko podróżowało wraz z innymi uczennicami do szkoły prowadzonej przez panią Pope i zniknęło w trakcie jazdy pociągiem, mimo że pojazd nie zatrzymywał się po drodze. Jeszcze przed wyjazdem detektyw otrzymał wiadomość, że dziewczynkę odnaleziono, jednak postanowił do końca zbadać sprawę. Spotkał się z inspektorem Hearnem i zebrał szczegóły dotyczące zdarzenia oraz pasażerów podróżujących pociągiem. Następnie udał się do dyrektorki szkoły, Lavinii Pope, która wyjaśniła obowiązujące procedury. Wśród rzeczy należących do Winnie pozostał jedynie obrazek przedstawiający most w Cranchester. Jej walizkę zabezpieczyli funkcjonariusze policji. Poirot dzięki terpentynie usunął wierzchnią warstwę farby i odkrył pod nią zaginione dzieło Rubensa, „Pas Hipolity”. Wyjaśnił, że rolę dziewczynki odegrała podstawiona aktorka, a prawdziwa Winnie nigdy nie wsiadła do pociągu. Została odurzona i porzucona w pobliżu torów, natomiast w jej bagażu ukryto bezcenny obraz, którego od dawna szukali celnicy.
Amy Carnaby zwierzyła się detektywowi ze swoich obaw dotyczących sekty zwanej „Stadem Pasterza”. Znalazła się w niej jej samotna znajoma, Emmeline Clegg. Przywódcą grupy był doktor Andersen. Przerażało ją to, że kobiety zapisujące sekcie swoje majątki szybko później umierały, choć oficjalnie przyczyny ich śmierci uznawano za naturalne. Amy zgodziła się dołączyć do organizacji, udając jedną z wyznawczyń. Tymczasem Poirot ustalił od Jappa, że Andersen był kiedyś chemikiem. Podczas inicjacji Amy przyjęła tak zwany sakrament krwi, po którym ogarnął ją dziwny spokój. Wspomniała również o zamiarze przekazania swojego majątku oraz o chorobie płuc. W sanktuarium spotkała także pana Cole’a, który zdradzał oznaki obłędu i opowiadał o swoich wizjach. Dzień przed jesiennym świętem Paszy kobieta poinformowała Poirota, że nie zamierza dalej wykonywać jego poleceń. Podczas uroczystości policja zatrzymała doktora Andersena. Okazało się, że zajmował się bakteriologią i odurzał członków sekty haszyszem, a tym, którzy zapisali mu majątek, podawał bakterie powodujące śmierć.
Pewien bogaty finansista i kolekcjoner zlecił Poirotowi odnalezienie cennego kielicha Borgiów, który niegdyś kupił, lecz został mu on skradziony dziesięć lat wcześniej. Sprawców przestępstwa wykryto, jednak miejsca ukrycia przez nich skarbu nie udało się ustalić. Detektyw uznał, że klucz do rozwiązania zagadki powinien mieć włamywacz Casey, który przed śmiercią mógł ukryć łup. W związku z tym udał się do Inishgowlen w zachodniej Irlandii, gdzie w klasztorze przebywała córka przestępcy, Kate Casey. Okazało się jednak, że kobieta wcześniej umarła. Dzięki pomocy podejrzanego mężczyzny spotkanego w hotelu Poirot ustalił, że kielich znajduje się na terenie klasztoru. Gdy odzyskał cenny przedmiot i przekazywał go właścicielowi, poprosił, aby ten zwrócił go zakonnicom. Kolekcjoner zgodził się na tę prośbę, a pełne wdzięczności siostry obiecały modlić się za niego.
Podczas podróży londyńskim metrem Poirot wysiadł na stacji Piccadilly Circus. Na ruchomych schodach usłyszał, że ktoś go woła. Nawoływała go dawna znajoma, hrabina Vera Rossakoff. Zapytał, gdzie może ją spotkać, a ona odpowiedziała tajemniczo, że w piekle. Choć Poirot próbował ją zatrzymać, zniknęła szybko w tłumie. Lata wcześniej detektyw lubił hrabinę, mimo że brała udział w kradzieży biżuterii. Następnego dnia zapytał sekretarkę, pannę Lemon, co zrobiłaby, gdyby dostała zaproszenie na spotkanie w piekle, a ta odparła, że potrzebowałaby rezerwacji na stolik. To też potem uczyniła. Okazało się, że „Piekło” to znany i popularny klub, którego wejścia strzegł ogromny czarny pies, a obok ktoś napisał „Łapówka dla Cerbera”.
W środku Poirota powitała hrabina, przedstawiając mu profesora Liskearda, a wraz z nim także Alice Cunningham, młodą doktor psychologii zajmującą się badaniem przestępców. Dziewczyna zaprosiła profesora, by z nią zatańczył. Alice opowiadała, że analizuje psychikę przestępców i sugerowała, że Vera kradnie dla zwrócenia na siebie uwagi.
Następnego dnia detektyw rozmawiał z nadinspektorem Jappem, od którego dowiedział się, że hrabina nie jest prawdziwą właścicielką klubu. Istniały podejrzenia, że w lokalu handluje się narkotykami, które wymieniano na kosztowności. Klejnoty zastępowano podróbkami, a po pewnym czasie właścicielki zgłaszały ich kradzież, miały też objawy uzależnienia. W proceder zamieszany był Paul Varesco.
Detektyw zasugerował hrabinie, że może znaleźć się w niebezpieczeństwie. Ona zaś przyznała, że klub odwiedzają zarówno przestępcy, jak i policjanci, ale nie zdradzi sekretu, kto naprawdę nim zarządza. Pokazała też, jak świetnie wyszkolono jej psa, gdyż na rozkaz ignorował on jedzenie.
Japp poinformował Poirota o planowanym nalocie policji na klub. Funkcjonariusze odkryli tajne wyjście, którym podejrzani mogli się oddalić. W dniu nalotu Poirot obserwował w klubie tańczących. Alice wspomniała, że mężczyzna będzie jednym z przypadków opisanych w jej książce. Nagle do lokalu wkroczyła policja, a światła zgasły. Poirot opuścił budynek i polecił swojemu współpracownikowi wyprowadzić „dzikie zwierzę” z „Piekła”. Następnego dnia Japp powiedział, że w kieszeni profesora Liskearda spoczywały szmaragdy. Natomiast narkotyków nie udało się odnaleźć. Poirot wyjaśnił, że to on zabrał środki odurzające.
Przyszła hrabina, która przyznała, że włożyła klejnoty do kieszeni profesora, choć wcześniej przekazał je jej Varesco, czyli faktyczny właściciel klubu. W sąsiednim pomieszczeniu czekał jej ogromny pies. Poirot przedstawił jej Higgsa, człowieka potrafiącego poradzić sobie z każdym psem, który podczas nalotu wyprowadził Cerbera. Hrabina wydała polecenie, a zwierzę wypluło paczuszkę z kokainą. Kobieta zapewniała, że nie była świadoma przestępczej działalności. Poirot ujawnił natomiast, że za handlem narkotykami stała Alice, wykorzystująca duże kieszenie swoich strojów do przeprowadzania transakcji podczas zabawy. Wdzięczna hrabina podziękowała mu za okazaną pomoc.
Aktualizacja: 2026-05-07 13:45:36.
Staramy się by nasze opracowania były wolne od błędów, te jednak się zdarzają. Jeśli widzisz błąd w tekście, zgłoś go nam wraz z linkiem lub wyślij maila: [email protected]. Bardzo dziękujemy.