Rafał Wojaczek

Biografia

Urodził się 6 grudnia 1945 roku w Mikołowie. Umiłowanie do sztuki, literatury i kultury zaszczepili w nim rodzice – ojciec-nauczyciel i matka-redaktorka. Jako nastolatek pasjonował się fotografią, uwieczniając mroczne obiekty. Wyraziste poglądy, fenomenalna pamięć oraz buta spowodowały konflikty z nauczycielami, przez co zmuszony był zmienić liceum. Kontynuując rodzinną tradycję, podjął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim na kierunku filologia polska. Nigdy ich jednak nie ukończył, gdyż już po niezdanym pierwszym semestrze porzucił uczelnię. W 1964 roku zmęczony krakowskim środowiskiem, w ślad za starszym bratem zmienia miejsce pobytu na Wrocław. Szybko między rodzeństwem narasta konflikt, toteż poeta opuszcza mieszkanie. Przez kilka tygodni przebywał w klinice psychiatrycznej z podejrzeniem schizofrenii. Tam też poznał pielęgniarkę, która z czasem została jego żoną. W 1965 roku debiutował tomikiem Sezon. Regularnie publikował także w czasopiśmie „Poezja”. Rozbuchanie erotyczne, bunt przeciwko światu, intensyfikacja bólu, turpistyczna estetyka i naturalistyczny, wręcz brutalny, język– cała ta mroczna tematyka przysporzyła mu miano współczesnego poety wyklętego. W 1969 roku ukazał się jego drugi, i ostatni wydany za życia, tomik Inna bajka. Przez krótki okres pracował w Miejskim Przedsiębiorstwie Oczyszczania. Jego wybuchowy charakter, a także intensyfikująca się choroba psychiczna przysparzały mu kolejnych kłopotów – popadał w konflikty towarzyskie, nie interesował się żoną i córkami, pogrążał się w alkoholizmie. Do słynnych wybryków należy „wyjście”, a raczej wyskoczenie przez szybę w jednych z wrocławskich klubów. Pomimo pobytów w szpitalach psychiatrycznych i prób wyciągnięcia go z nałogu, nie radził sobie z życiem. Popełnił samobójstwo 11 maja 1971 roku, zażywając śmiertelną dawkę leków. Pozostałą część twórczości opracowano i opublikowano po śmierci poety w dwóch tomach – Którego nie było (1972), Nieskończona krucjata (1972).

Wojaczek Rafał - wiersze, utwory, poezja