Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

po deszczu pogwizdując
przeskakuję kałuże
w uszach dźwięczy śmiech
dziecka

gdy rozradowana tulisz
bukiecik stokrotek
w zielonej bluzeczce
przepięknie

wiatr rozwiewa brąz
falujący na ramionach
nieporadne krople
już niedługo

wyjrzy słońce

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


u mnie też, nawet wyglądało groźnie...
a teraz kałuże jak jeziorka :)

dzięki za "lubienie" deszczowych
i za prawie...wierszyk pod wierszem :)

cieplutko pozdrawiam Madziu:)
Krysia (bez numerków)
:))))
Opublikowano

Lubię deszczowotęczowe klimaty :)

Kiedyś, jako dziecko widziałam parę dorosłych jak szli po deszczu naszą ulicą,
trzymając się za ręce, (a w drugiej buty) środkiem kałuż.
Nad nimi zawisła tęcza, a ja nie mogłam się napatrzyć.
Twój wiersz przypomniał mi ten obrazek, może to byłaś Ty? :)

Opublikowano

Mnie też się kojarzy z dzieciństwem, przypomniał
mi się mój stary wiersz, aby nie zanudzić tylko fragment,
pisany bardzo, bardzo dawno:

chcę brodzić po burzy
kiedy tęcza jeszcze
spina klamrą miasto
z zielonym przedmieściem
i w rwącym potoku
nurzać po kolana
łydki oblepione
ździebełkami siana

Jednym słowem, Twój wiersz wywołuje przyjemne skojarzenia,
nie tylko u mnie. Pamiętam z W.Podoba się.
Serdeczności
- baba

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




gdy przestanie padać, rozhuśtamy tęczę
ciekawy tytuł, miły dla oczu wiersz

pozdrawiam

miło Wiesławie, że spodobał się i wiersz i tytuł...
dziękuję

serdecznie pozdrawiam :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Miło Alicjo, że wiersz przypomniał Ci obrazek z dzieciństwa...rzeczywiście piękny...
ale czy to byłam ja? hehe...zależy jak to było dawno...jednak przyznam, że lubię
podobne obrazki...szczególnie jak dorosli trzymają się za ręce, a już w deszczu, to...ho ho...aż zazdrość budzi :)
serdecznie dziękuję

cieplutko pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • chcę żebyś wiedział założyłam ci niebieską kartę czas zrobił mi obdukcję sińce wyszły same na wierzch granatowe jak twoje fochy   czuję się jak przemoknięta papierowa łódeczka nasiąknięta podejrzeniami i oczekiwaniami i tym, czego nie powiedziałeś   już nie pytam skąd przyjdzie wiatr nie chcę wiedzieć wiem że nie jesteś schronieniem    
    • nie było momentu było nagłe rozhermetyzowanie sensu w połowie słowa zostałem jak organ którego ciało już nie potrzebuje twoja nieobecność ma temperaturę ciała siada naprzeciwko i powoli przepisuje mnie na siebie a ja wypluwam składnię która smakuje obcym metalem jakby moje usta były tylko głośnikiem dla cudzego nagrania spokój nie zniknął został wycofany z obiegu został tylko jego brak gęsty pracujący pod skórą jak cisza która przeżyła własny powód dzień mnie nie budzi dzień mnie znajduje w martwym punkcie mechanizmu między sprzężeniem ''po co'' a atrapą jutra która przestała mrugać miejsca po tobie nie są ranami rany mają kierunek to jest otwarcie które nie prowadzi nigdzie nic się nie goi bo nie ma już co wracać do całości jest tylko trwanie wysokie napięcie bez źródła materac ma pamięć kształtu ale brakuje mu danych co noc próbuje nas ulepić z kurzu i potu wypluwając błąd za błędem jak drukarka 3D karmiąca się własnym odpadem świat działa dalej to jest jego najgorsza właściwość ludzie mówią język jeszcze im wierzy rzeczy trwają w rygorze nieludzkiej geometrii tylko ja zostałem przesunięty poza siebie wypatroszono mnie z treści zostawiono oprzyrządowanie serce to tylko awaryjne zasilanie pustego hangaru myśli to pętla w martwym kodzie nadpisują próżnię która nie zostawiła nawet cienia oddech plądruje mi klatkę piersiową jak szabrownik  w domu w którym wyniesiono już nawet ściany czas nie płynie czas naciska rozciąga mnie wzdłuż sekund aż zaczynam się rozszczepiać i w tym stanie jeszcze jestem tylko szumem w miejscu, gdzie kiedyś stał człowiek zakłóceniem, którego nikt nie zamierza naprawić                
    • Te ptaki często nadlatują jak coś skrywamy głęboko w sercu i boimy się o tym opowiedzieć bliskiej osobie. Nie lubię ich, bo to krytyczne wytwory wyobraźni.  Świetnie napisany wiersz! 
    • Tak, też porusza mnie te piękno. Choć muszę sobie o tym przypominać. Dziękuję, bardzo ładny wiersz

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...