Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

jestem dla ciebie przez ciebie jestem
tu patetyczny wkręt ale nie potrafię
ubierać królewien na miarę tych czasów
wczasów pod gruszą i innych monet
znaków rozbitych płci na drogowskazach
czasem zastanawiam się kim jestem

poczekaj daj mi tylko dwie minuty
potem pobiegniesz a wzrok za tobą
spiszę cię właśnie teraz i tutaj
teraz i tutaj właśnie spisuje

są dobrzy ludzie pamiętam poznaje
nie wnikam w obronę Boga nie trzeba
pewne kwestie nie potrzebują obrony
pewne kwestie są ponad naszą miarę
schylam się nisko nie potrzebuje grzechu
niech to zostanie pomiędzy nami

kocham cię bardziej przez zwykłość
lepieni bogowie zbyt szybko spadają
im bardziej w górę tym bardziej męczą
światła co słowa spalają

Opublikowano

W tym wierszu ujmuje taka spontaniczna bezradność, takie ujmujące zagubienie.
Nieporadna (zakładam z treści drugiego wersu, że świadomie zamierzona)) próba wyrażenia "niewyrażalnego".
Rozbrajający - podoba mi się.
pozdrawiam
kasia

Opublikowano

jeszcze nie dojrzałam, a przynajmniej mam takie wrażenie, do niektórych Pańskich wierszy. powiem tylko skrótowo i pobieżnie (czyli dokładnie tak, jak wiersz na to nie zasługuje), że widzę w nim uczucia tak daleko posunięte, że aż wydające się obojętnieć przez niemożność opisania/okazania.
ciekawy jest miotający się podmiot - podświadomie ubezpiecza siebie i swoją rzekomą głupotę uczuciową bardzo inteligentnymi wywodami ;)

Opublikowano

kasiaballou - no może mi się rozmazgaił podmiot, trudno :)

Franka Zet - za dużo grubego ;)

Bernadetta1 - nie mogę przyciąć, bo mi się koncepcja burzy. Ale tak to jest, człowiek się starzeje i rozgaduję :)

Rachel Grass - ja sobie ten komentarz skopiowałem, ja go sobie zapamiętam :)

ledwo głupi - możliwe, ale niech autor ma coś z życia...

Bolesław Pączyński - nie mam pomysłu na skracanie. Problem z własnym tekstem jest zawsze taki, że coś odjętego równa się zanikowi koncepcji/całości. A niech sobie zostanie taki, jaki jest.

bestia be - dziękuje, nie skracam na razie :)

Dariusz Sokołowski - i dodaj: przyjeżdżam w (tu data).

Tomasz Biela - to ja bardzo dziękuję

I przy okazji dziękuje wszystkim za i tak raczej łagodne potraktowanie wierszyka.

Pozdrawiam.

Opublikowano

Ktoś napisał o spontaniczności - racja, da się odczuć.

(...)nie potrafię
ubierać królewien na miarę tych czasów


lepieni bogowie zbyt szybko spadają

Dwa powyższe najfajniesze.

Ogólnie - podoba się, znudziło mnie wyganianie Autora do Zetki.
Pozdrawiam

Opublikowano

Znawcy radzili, co i jak. Ja nie umiem, zwłaszcza pod takim wierszem napisać
coś konstruktywnego. Polubiłam je i mogę nie być dostatecznie obiektywna.
Bardzo cenię takie dialogi; ze sobą, z nią, ze światem. Peel mimo pozornej szorskości,
skrywa duszą romantyka, jest ciepłym i kochającym, myślącym człowiekiem.
W odniesieniu do wiersza, nasuwa mi się jedynie taka wątpliwość;
czy to - w pewnym sensie powtórzenie w końcówce drugiej - jest potrzebne.
Możliwe, że nie zrozumiałam co trzeba:
"poczekaj daj mi tylko dwie minuty
potem pobiegniesz a wzrok za tobą
spiszę cię właśnie teraz i tutaj
teraz i tutaj właśnie spisuje"
- z drugiej strony, jest w tym ukryty głęboki sens, ale czy
nie "przedobrzone"?
Serdecznie pozdrawiam
- baba

Opublikowano

Skoro nic już nie da się zmienić w tekście, uprościłem sobie czytanie.
Mam nadzieję, że będzie mi odpuszczone :)
Bardzo ciekawy wiersz, szamoczący się z doświadczeniami peel wyrzuca z siebie trapiące go myśli.
Do niej. Robi to chaotycznie, ale mimo to, odczytuje się przejrzyście. Ładny sceniczny monodram.
Właściwie nie mam uwag poza "pewnymi kwestiami". Czytając wiersz zauważyłem, że w tym momencie lekko wypadam z płynnego rytmu, dlatego m.in. ta zmiana wersyfikacji pod spodem.
Acha, ma być "wkręt", czy to literówka? Z drugiej strony wkręt w tym miejscu też pasuje... wkręt-wtręt, wieloznaczeniowość?
Pozdrawiam.

jestem dla ciebie przez ciebie jestem
tu patetyczny wtręt
ale nie potrafię ubierać królewien
na miarę tych czasów
wczasów pod gruszą i innych monet znaków
rozbitych płci na drogowskazach czasem
zastanawiam się kim jestem

poczekaj daj mi tylko dwie minuty
potem pobiegniesz a wzrok za tobą spiszę
cię właśnie teraz i tutaj
teraz i tutaj właśnie spisuję

są dobrzy ludzie pamiętam poznaję
nie wnikam w obronę Boga
nie trzeba

pewne kwestie nie potrzebują obrony
pewne kwestie są ponad naszą miarę
schylam się nisko nie potrzebuję grzechu
niech to zostanie pomiędzy nami

kocham cię bardziej przez zwykłość
lepieni bogowie zbyt szybko spadają
im bardziej w górę tym bardziej męczą
światła co słowa spalają

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Jacku, nad formą dopiero pracuje, próbuje wyrwać się z zastanego już przeze mnie wzorca (czyli wciąż o jednym i tym samym:).
Nie będę skracał mimo przeczucia, że macie racje.

Pozdrawiam.

PS - w "polu" ma cudzysłów, to żart ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma To może najwłaściwsza pora na dywagacje filozoficzne, nie tylko poetyckie, więc  sobie na nie pozwolę, dotykając zapewne granic herezji, ale bez takiej woli...   Twoje słowa to formuła konstytutywna wieczności. Dotyczy życia, ale jest obojętna wobec Istnienia - cechy boskiej.   On JEST, czyli istnieje poza naszym rozumieniem czasu i przestrzeni, On generuje nasze istnienie w czasie i przestrzeni, to które potrafimy naukowo dostrzec i próbować mierzyć różnymi parametrami swoistymi.   Nasze przemijanie można nazwać z Jego perspektywy... "grzechem pierworodnym" (znajomo brzmi?) polegającym na oderwaniu naszego bytu od cech boskich i wygenerowaniu rzeczywistości względnej dla Niego, a dla nas bezwzględnej, zwanej entuzjastycznie "prawdziwą" bo... dla nas poznawalną. Stąd pochodzą parametry naszego życia - czas i przestrzeń - z aktu oddzielenia - nazwanego w Księgach symbolicznie  "Wygnaniem z Raju". Stąd też "grzech" i przyczyna naszego przemijania, które nie oznacza jednak - z Jego perspektywy - żadnej zmiany w naszym istnieniu, mimo, że dla nas jest perspektywą śmierci. . Ta koncepcja implikuje naszą (marną) pozycję rozumienia Boga: szukamy poza sobą, a powinniśmy szukać w sobie. Nie jesteśmy w stanie zrozumieć Istnienia, a jedynie (i aż) parametry "naszego istnienia", nazywanego życiem.  A dlaczego posługujemy się -oczywistym dla nauki - pojęciem czasu i nie potrafimy go wskazać inaczej niż jako funkcję? Dlaczego odbieramy prawomocność naszemu rozumieniu Boga, które także obserwujemy poprzez Jego manifestacje, poddające się również badaniu naukowemu?   Według mnie i bez świętokradztwa, jesteśmy tożsami z Nim nie tylko kodem źródłowym- Jego aktem, ale to ON jest naszym DOMEM. Brzmi "ewangelicznie"? Bo też "Ewangelia" mówi prawdę zarówno o życiu (naszym istnieniu) i o Istnieniu w Bogu, ale formułuje ją językiem człowieka, z jego perspektywy i jego pojęciami, posiłkując się obrazami.   Świętość życia zawiera się w jego (świętym) pochodzeniu oraz udziale w Istnieniu, a boskość wymyka się naszemu rozumieniu i powinna naturalnie rodzić WIARĘ. Misja ofiary IHS jest aktem zjednoczenia nas z Bogiem, za koniecznym dla nas aktem woli, opartym na WIERZE.   Bardzo modne ostatnio, śladem (bardzo chwiejnej nadal) teorii fizyki kwantowej jest formułowanie twierdzeń o "względności naszego funkcjonowania", jego "pozorności" i "umowności". Modne jest pisanie o "stanie powiązania kwantowego zjawisk, całej energii i każdej cząstki materii", a nie słyszę próby połączenia tych twierdzeń naukowych (f.k.) z teologią, co usiłuje (zbyt nieśmiało) formułować u nas jedynie ks. prof. Michał Heller, a dla mnie jest to oczywiste i wynika z przyrodzonego człowiekowi archetypicznej potrzeby szukania prawdy. Dlaczego nikt z teologów nie sięgnie do tej teorii, żeby napisać o "stanie powiązania człowieka z Bogiem"? Przecież to  wiele by nam wytłumaczyło w rozumieniu siebie i sensu naszego życia.   Dla jednych istnieją "prawdy naukowe", dla drugich "prawda o Bogu", a przecież cały czas jest JEDNA PRAWDA. Nazwałem ją Ten Który Jest, a to określenie funkcjonuje przecież w księgach od tysięcy lat! Nie dziwi mnie niestety niechęć dwóch korporacji (naukowej i teologiczno-kapłańskiej) do podania sobie ręki w tym wysiłku, bo jaki mają w tym (korporacyjny) interes? To takie ludzkie, niestety, Iwono, Violu, Wszystkie Poetyckie Dusze.    /dedykuję ateistom do przemyślenia i ku przestrodze/
    • @Marek.zak1 "Licentiae Accipientium" jest równie uprawniona jak "licentia poetica" :-)
    • Wielu wierszy nie rozumiem i w wielu nie widzę żadnego przesłania. To nie znaczy, że wiersz jest o niczym, tylko ja niczego nie widzę, nic do mnie nie trafia, więc zwyczajnie nie komentuję. Pozdrawiam. 
    • zamknięte drzwi a klucz któż wie nadzieja mówi nie licz na mnie włam się
    • @Berenika97, @Gra-Budzi-ka To reakcja po rozmowie z ortopedą, który na pytanie o skuteczność terapii z pomocą komórek macierzystych, zareagował bardzo sceptycznie. Pozdrawiam wieczornie.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...