Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

mówisz mi "kocham"
mówisz mi "szczerze"

milczę

rzucasz jeszcze parę
banałów, więc ja
na odczepnego odpowiadam
banałem
a ty mówisz
mówisz
mówisz
i znikasz
a ja właśnie teraz
szukam twojego imienia
właśnie teraz cię tu nie ma
błąd, błąd, koleżanko
błąd

właśnie teraz spotkajmy się
na dworcu w tym małym mieście
właśnie teraz rozrzućmy wokół
kilka banałów
niech ludzie uśmiechają się z politowaniem

szukam twojego imienia
błąd

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Jak dla mnie ciekawy, zawsze na czasie temat, ale?.. niemiłosiernie przegadany! :-)
Na przykład: "dworzec" - co budujesz tym słowem? Do czego jest potrzebne: "małe miasto"?
To samo jest z: "koleżanko", "ludzie uśmiechają się z politowaniem". Może za dużo próbujesz ująć jednym wierszem? Napisz z niego kilka wyrazistszych, powiedzmy - pierwszy tak:

kocham
od słowa do słowa -

mówisz i mówisz
a ja?

szukam jeszcze w słowach
twojego imienia
Opublikowano

Dzięki za wszelkie komentarze, sugestie i przycięcia:) Jeszcze chyba nad tym wszystkim posiedzę.

Jeszcze raz dzięki wszystkim i pozdrawiam:)

PS. Boskie Kalosze, ten cały dworzec i małe miasto wzięły się z inspiracji konkretną sytuacją.

Opublikowano

niby szukamy sedna jak w puencie jednego z felietonów J. Pilcha

"prostota jest zasadą wielkich wynalazków jak i wstrząsających opowieści"

aczkolwiek posługiwanie się prostotą nie zawsze jest równoimienne w wykorzystywaniu banałów, u ciebie wyszedł banał i to jeszcze w sporych miejscach przegadany, pomysł jest ale jeszcze materializacji brakuje

jak narazie jestem na nie, zobaczym czy coś z tego wyciągniesz
pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Jak dla mnie wiersz jest skończony i chyba nie mam zamiaru nic w nim poprawiać. Jeśli się nie podobało - trudno, nie każdemu musi. Dzięki za komentarz i poświęcony czas:)

Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma   kapitalny , lekki wiersz, ale pod tą autoironią czuję coś więcej.   przypomnienie, że możliwosć "bawienia się słowami ” wcale nie jest oczywista .   dopóki słowa są wolne, nieskrępowane paragrafami i listami tego, co wolno powiedziec , poezja oddycha pełną piersią.   dziś możemy je swobodnie "składać”, a jutro  kto wie.   tym bardziej cieszy taka radosć pisania i ten dystans do siebie.   oby słowa jak najdłuzej przelatywały   jak wolne ptaki.   bez kontroli granicznej !!!    
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Świetny zapis wrażenia, uchwycenie chwili, jej kolorytu, atmosfery i faktury.  
    • Człowiek? Dzieło sztuki!  Perpetum mobile  ... ruchomych schodów w metrze  Wiosna? Niebem się rodzi.  ... w starym wytartym swetrze Nie masz serca? Dziś tłusty czwartek i samba?  I dlatego tańczysz tak lekko, radośnie?  Wracaj! Zapomniałeś wziąć serca.  Spójrz: mam podobne ...  I rośnie.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Tak, myślę, że we wstydzie jest wiele lęku. Myślę, że jest to emocja, którą przede wszystkim odczuwamy jako karę którą sami sobie wymierzamy. Niewiele ma wspólnego z prawdziwą skruchą czy chęcią wyciągnięcia wniosku z błędów.  
    • @viola arvensis   Wioluś. w Twoim wierszu widać  rękę poetki świadomej słowa i ciszy między wersami . kogoś, kto nie musi podnosic głosu , by powiedzieć rzeczy najważniejsze. z prostego znaku popiołu  wydobywasz  sens głęboko zakorzeniony w chrześcijaństwie tj. pamięć o kruchosci człowieka, ale i o obietnicy wiecznosci. to przecież gest ze Środy Popielcowej ktory jest nie tylko przypomnieniem  "prochem jesteś”, lecz także zaproszenie do nawrócenia i wewnętrznego odrodzenia. bardzo porusza mnie to, że post został tu pokazany nie jako ciężar , lecz jako łaska zatrzymania . to spojrzenie pełne mądrosći i łagodności, charakterystyczne dla autorki doświadczonej,    duchowo uważnej. wiersz jest jasny, harmonijny, a jednocześnie niesie głębię – jakby pisała go osoba, która sama przeszła drogę, o której mówi , ciepło i z wdzięcznoscią czyta się Twój  tekst. piękny !
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...