błąd przekładu

[Berenika97]

cierpienie nie jest próbą
lecz językiem
którym przestałeś mówić

jesteś
nieobecnym architektem ruin
albo tylko przypisem
dopisanym do mojego lęku

ja
glina zapominająca dłoni
nie odróżniam już
stworzenia od porzucenia

pojawiasz się
kiedy milczenie dochodzi do kości
a wiatr cytuje Hioba
coraz mniej wiernie

jestem sama
w trądzie świata
pośród jego mechanizmów

może zbawienie
jest tylko błędem przekładu
między bólem a nadzieją

 

[Toyer]

@Berenika97 Hiobowe życie - niesie cierpienie - nikt w życiu bólu nie uniknie - tylko przeważnie pojawia się pytanie - dlaczego Bóg wystawia na próbę - pokora Hioba była tak doskonała - że zakład przegrał szatan - rzadko można taką spotkać u człowieka - pragnienie zbawienia - to w bólu nadzieja - którą każdy własną duszą przekłada 

[wiedźma]

@Berenika97 piękny i bardzo emocjonalny wiersz.  Cierpienie nie jest próbą. Język  stał się sposobem mówienia o tym, czego nie da się " normalnie" powiedzieć.  Chyba najgorsze w tym wszystkim jest to, że druga osoba przestała go rozumieć, przestała chcieć mówić. Zawierają się granice, a cisza boli najbardziej, odtrącenie . Tytuł sugeruje, że całe to cierpienie to pomyłka w tłumaczeniu.

Bereniko odbieram ten cudowny wiersz tak, że to ulga, która owszem jest bolesna pozwala iść samemu dalej, na własnych zasadach.

To bardzo ważny I  bardzo wartościowy wiersz z pięknym przesłaniem. 

Z-a-c-h-w-y-c-a-s-z

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[LessLove]

@Berenika97 Ten "zakład" o Niebo musi boleć, jak cierpienie dziecka, które opuściło łono matki. Piękny wiersz. Pozdrawiam :-)

[andrew]

@Berenika97

...

często 

rzeczywistość 

z klocków lego 

budujemy 

 

i na wyłączność 

tą wieżę 

mieć chcemy 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Stary_Kredens]

@Berenika97 jestem architektem swojego cierpienia? No z Hiobem tak nie było. Nikt przy zdrowych zmysłach nie chce cierpienia, ale często jest jego sprawcą, zgoda. Natomiast ostatnia myśl jest dla mnie mniej czytelna, bo można się zastanowić jeśli jest to odniesienie do naszej wiary, do Pisma Świętego, to ten błąd przekładu został popełniony celowo, bo nie zostawiono nam żadnej nadziei? To trochę obrazoburcze i uderzające w sama kwintesencję ofiary, ale może idę zbyt daleko w swoich rozważaniach do jakich mnie ten wiersz natchnął 

Pozdrawiam serdecznie kredens 

[Marek.zak1]

@Berenika97 Z cierpieniem człowiek jest niestety sam, bo współczucie, lęk jest jedynie psychiczną reakcją, a ten ból jest nieprzetłumaczalny dla innych. Cierpienie zatem jest językiem, którym się nie mówił , bo dla niecierpiących jest niezrozumiały. Czy nadzieja zbawienia koi ból, tego nie wiem. Co do błędów przekładu to jak z aramejskiego, przez hebrajski, grekę, łacinę po nasz język, trudno, żeby, mimo najlepszych chęci, ich nie było, a jeszcze bywa tak, że clue jest między słowami, jak w filmie S. Coppoli. Byłem wczoraj na pogrzebie mojego kolegi, który umarł /serce, udar?/ nad ranem. Wszyscy mówili, że piękna śmierć, szybka, bez cierpienia. Pozdrawiam serdecznie. 

[Posem]

@Berenika97 Smutny wiersz. W obliczu tylu trudności zatracamy swój sens. Kiedyś za "komuny" praca była najważniejsza, dzisiaj też nic się nie zmieniło, tyle tylko, że czasem nawet tej pracy jest mniej. No i przeciwieństwa, które atakują z każdej strony, hejterzy itd. Mowa nienawiści, nie wszyscy są w stanie temu sprostać. Wypada tylko żywić nadzieję, ale i ona w Twoim wierszu jest między bólem. 

[Benjamin Artur]

@Berenika97 Z cierpienia często płynie najważniejsza nauka. Sztuką jest przekuć je w coś twórczego. Tego Ci życzę. Dziękuję za mądry wiersz. Pozdrawiam. :)

[Christine]

@Berenika97

 

Motyw Hioba cytowanego przez wiatr "coraz mniej wiernie" świetnie oddaje to poczucie całkowitej utraty sensu cierpienia. Ostatnia strofa o zbawieniu jako błędzie przekładu to mistrzostwo. Zostaje w głowie na długo i zmusza do myślenia. Bardzo mądry tekst.

 

Twój wiersz zostawił mnie z pytaniem, którego nie potrafię od siebie odsunąć. Czy naprawdę uważasz, że cierpienie nie ma żadnego sensu?

[Berenika97]

@Christine

 

Bardzo dziękuję!

 

Nie napisałam, że nie ma sensu. Napisałam, że „cierpienie nie jest próbą”. PL sprzeciwia  się myśli, że każdy ból został komuś zadany po coś, jak egzamin albo kara. To sposób mówienia o świecie, którego już nie umie przyjąć.

[Christine]

@Berenika97

 

To dlatego mocno wybrzmiał też obraz „nieobecnego architekta ruin”?  Brzmi jak oskarżenie.

[Berenika97]

@Christine

 

No tak,  jest w nim gniew, ale i bezradność. Jeśli świat przypomina ruinę, to człowiek próbuje znaleźć kogoś odpowiedzialnego. A jednocześnie nie ma pewności, czy ten „architekt” istnieje, czy jest tylko projekcją naszego lęku.

[Christine]

@Berenika97

 

W wierszu pojawia się także Hiob, ale „coraz mniej wiernie”. Dlaczego?  Wybacz, że Cię męczę :) , ale Księga Hioba zawsze mnie w dziwny sposób fascynowała. :)

[Berenika97]

@Christine

 

Nie męczysz! Cieszę się, że ten mój tekst tak Cię zainteresował. 

A wracając do Hioba - bo dawny język cierpienia przestaje wystarczać. Historia Hioba obiecywała, że ból można wpisać w porządek sensu. Dziś ten porządek wydaje się niepełny, jak opowieść przekazywana z ust do ust, która z każdym powtórzeniem traci swoją pierwotną treść. 

[Christine]

@Berenika97

 

A jednak kończysz pytaniem o zbawienie. Czy to znaczy, że nadzieja jeszcze istnieje?

[Berenika97]

@Christine

 

Istnieje jako możliwość, ale nie jako pewność. „Może zbawienie było tylko błędem przekładu między bólem a nadzieją” - to zdanie nie odrzuca nadziei, lecz pyta, czy przez wieki nie pomyliliśmy znaczeń. Może to, co nazywaliśmy zbawieniem, było próbą oswojenia cierpienia. To tylko element  filozofii egzystencjalnej.  

[Christine]

@Berenika97

 

Czyli sens cierpienia nie zostaje odnaleziony?

[Berenika97]

@Christine

 

Nie. Wiersz nie daje odpowiedzi. Pokazuje raczej doświadczenie człowieka, który utracił dawny język wyjaśniania bólu, ale nie przestał zadawać pytań. W tym sensie cierpienie nie prowadzi do pewności - prowadzi do dialogu, nawet jeśli jego drugi uczestnik milczy.

[Christine]

@Berenika97

 

Może właśnie dlatego ten wiersz porusza. Nie obiecuje ukojenia, ale pozwala zobaczyć, że zwątpienie także może być formą poszukiwania. Bardzo dziękuję za rozmowę. Pozdrawiam. :)