wet-on-wet

[Benjamin Artur]

Pada już trzeci dzień.

W radiu usłyszałem

o karambolu na 44.

 

Po wiadomościach nie

popłynął jazz,

tylko tkliwy kawałek.

 

Nawigacja prowadzi mnie

objazdem poprzez wiadukt

w szczere pola.

 

Gdzie szarość dnia, wet-on-wet,

zatrzymuje się w pejzażu.

Po chwili rozmazuje się

w mokradłach.

 

Wjeżdżam w rozlewajkę,

by uciec z tego szarego kolażu.

 

Zapalam na poboczu papierosa,

by kolorem koszuli

chociaż trochę przełamać

ten smutek drogi.

 

Ciekawe,

gdzie dzisiaj dojadę

przez ten smutny pejzaż.

 

Może zostanę w nim.

A może ktoś gumką mnie wymaże.

 

Bo uzna,

że nie pasuję

do jego wizji bagna.