Krystyna Skarbek

[Berenika97]

Była podobna do zimowego światła -

jasna, chłodna i nieuchwytna.

Zbyt krucha na walkę,

a jednak wracała stamtąd,

gdzie po innych przepadał ślad.

 

Kryształy i salony

zamieniła na proch

i ciszę przed akcją.

Nie miała jednej twarzy,

tasowała imionami

jak maskami na balu cieni.

 

Fikcję splatała tak misternie,

że każde kłamstwo miało adres i datę.

Spływała z nieba na jedwabnym skrzydle

niczym iskra,

której nie dostrzegał mrok.

 

Mężczyźni widzieli w niej trofeum,

wrogowie - zaledwie kobietę,

nieliczni - dostrzegali w spojrzeniu stal.

 

Nie pokonał jej strach,

nie powstrzymały granice.

Odeszła, gdy opadł dym.

Ślepa zazdrość, trywialne ostrze -

to pokój okazał się śmiertelny.

[karenka]

Piękny hołd dla niezwykłej kobiety... w tym pięknym poetyckim wierszu, ukazana jest jej bohaterska odwaga i tragiczny los...pozdrawiam wzruszenie*)

[Marek.zak1]

Pięknie opisałaś postać tej niesamowitej kobiety, a koniec potwierdził, że uniknięcie niebezpieczeństw ze strony obcych, wrogów nie chroni przed bliskimi. Pozdrawiam serdecznie.

[Berenika97]

@karenka

 

Bardzo dziękuję! 

Czasami czuję potrzebę przypomnieć niezwykłą postać z historii, która jest niedoceniana lub zapominana. 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

Dokładnie tak czasami jest. Bardzo mnie poruszyła historia Pileckiego - przeżył Oświęcim, zrobił wiele, "wszedł" do obozu, zbierał dowody na zbrodnie niemieckie, organizował ruch oporu i został zamordowany  przez Polaków.  I chociaż to nie była "prywatna" zbrodnia to jednak  trudno się z tym pogodzić. Serdecznie pozdrawiam. 

@Benjamin Artur @Toyer @Charismafilos @Poet Ka @Sylwester_Lasota

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 

[Migrena]

@Berenika97

 

Nika:)

 

Twój  wiersz nie opowiada tylko o Krystynie Skarbek

 

on buduje jej cień który jest może bardziej prawdziwy niż sam pomnik   bohaterki

 

 

najbardziej porusza mnie tutaj napięcie między kruchoscią a silą między zimowym światłem a stalą ukrytą w spojrzeniu

 

 

jest w tej postaci cos tragicznego bo wojna stworzyła dla niej przestrzeń w której mogła być sobą wieloma twarzami wieloma imionami a powrót do zwyczajnego świata okazał się może najtrudniejszą misją

 

 

jest w tym coś z tragedii antycznej

 

bohater który wraca z piekla historii a jednak nie znajduje dla siebie miejsca po drugiej stronie ciszy

 

pięknie Nika.

 

 

piszesz o Pileckim

 

BOHATER!!!!!!

 

a zabili go renegaci.

 

byli żołnierze AK

 

bydlaki w służbie komunistycznego reżimu 

 

zdrajcy

 

chwała Pileckiemu.

 

 

[viola arvensis]

@Berenika97 jak to dobrze, że od czasu do czasu ktos zdolny , tutaj Ty, przytacza jakąś wspaniałą postać historyczną.

Bardzo to cenię. Zwłaszcza w poezji, bo to niełatwe zadanie a potrzebne niezwykle.

 

Pozdrawiam serdecznie!

[Berenika97]

@Migrena

 

Bardzo dziękuję! 

Niesamowity komentarz! 

Dziękuję Ci za te słowa, naprawdę mnie poruszyły. Trafiłeś dokładnie w to, o co mi chodziło - ten cień, który czasem mówi więcej niż pomnik. Krystyna fascynuje mnie właśnie przez to napięcie - kobieta, która w wojnie znalazła przestrzeń na wielość twarzy i imion, a w pokoju nie potrafiła już znaleźć jednej. To rzeczywiście ma w sobie coś z tragedii antycznej - powrót, który okazuje się trudniejszy niż sama misja.

 

A co do Pileckiego - tak, chwała Mu!

To osobny, ogromny temat!   

Serdecznie pozdrawiam. 

@viola arvensis

 

Bardzo dziękuję! 

Cieszę się, że tak mnie motywujesz, abyśmy nie zapominali o naszej trudnej historii i wspaniałych ludziach, którzy ją tworzyli. 

Serdecznie pozdrawiam. 

@Leszek Piotr Laskowski

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - wiersz z wyższej półki - zresztą jak wszystkie twoje - 

                                                                                                            Pzdr.niedzielnie.

[jjzielezinski]

@Berenika97
Przepiękny hołd dla naszej Rodaczki i Bohaterki, inteligentnej i pięknej agentki angielskiego wywiadu MI-6 (SIS), później SOE, która ściśle współpracowała z organizacją Stefana Witkowskiego "Muszkieterzy" przekazując cenne informacje wywiadowcze dla Sił Alianckich oraz pomagając w trasach przerzutowych dla kurierów Polskiego Państwa Podziemnego w czasach Drugiej Wojny Światowej. Współpracowała m.in. z Kazimierzem Leskim, ps. "Bradl" i z jej sylwetką można się również zaznajomić w świetnie wykonanej serii komiksów pt. "Bradl" (link poniżej).

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Gratuluję Ci, Bereniko, znakomitego pomysłu na wiersz i równie pięknego sposobu, w jaki ubrałaś go w słowa. Właśnie takich wierszy potrzebujemy my, Polacy – szczególnie młode pokolenie, które dzięki nim może lepiej poznawać i rozumieć swoją historię, kulturę oraz tożsamość.

Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

Przeżyła burzę.

Zginęła, gdy nastał świt.

Oto ludzki los.

 

Pozdrawiam serdecznie

[Berenika97]

@Waldemar_Talar_Talar

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za tak przemiłe słowa.  Serdecznie pozdrawiam. :)

@jjzielezinski

 

Bardzo dziękuję! 

Bardzo dziękuję za te ciepłe słowa.

O "Muszkieterach" -Witkowskim i Leskim - czytałam, Witkowski to niezwykła i kontrowersyjna postać. Dziękuję za link do komiksu - na pewno sprawdzę.

A to link do ciekawego artykułu:https://przystanekhistoria.pl/pa2/teksty/61347,Kazimierz-Leski-narodziny-asa-wywiadu.html

Z zainteresowaniem przeczytałam też książkę Vincenta V. Severskiego (szpiega) pt. "Christine" . Tam ujawnia szczegóły z jej działalności w Jugosławii.

 

Cieszę się bardzo, że wiersz trafia właśnie w to, o czym piszesz - że poezja może być furtką do historii, szczególnie dla młodszych czytelników. To dla mnie największa satysfakcja, gdy ktoś po przeczytaniu chce dowiedzieć się więcej o bohaterce, a nie tylko o samym wierszu.

Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za czas poświęcony na tak wnikliwy komentarz!

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. 

 

Przetrwała wojnę.

A śmierć przyszła podczas pokoju.

I w hotelowym pokoju. 

 

 

[Christine]

@Berenika97

 

Znakomity wiersz!

Najbardziej przejmujący jest finał, wierny prawdziwej, tragicznej historii Skarbek - przetrwała wojnę, niebezpieczeństwo i granice wielu krajów, ale zginęła z ręki zazdrosnego mężczyzny w czasie pokoju. Ta gorzka ironia losu - że to, co miało ją zabić podczas wojny, nie zabiło, a zabiła banalna, prywatna zazdrość - nadaje wierszowi wstrząsający, dokumentalny niemal ciężar. Bardzo dobre literackie uhonorowanie jej pamięci.

[Berenika97]

@Christine

 

Bardzo dziękuję! 

Tak właśnie los obszedł się z nią okrutnie. Pozostała pamięć o tym, czego dokonała.  

Serdecznie pozdrawiam. :)