Mira

[Berenika97]

Leżę pod Mirą.
Nie wiem,

czy to ja szukam jej cienia,
czy ona zapamiętuje

kształt mojego ciała.

Oddychamy tym samym powietrzem.
Każdy wdech przechodzi przez igły,
każdy wydech wraca do ziemi.

Kora wciąż parzy tam,
gdzie kończy się moja skóra.

Światło sączy się przez koronę,
osiada w żebrach jak w gałęziach.
Cieplej niż powinno.

Palce pamiętają kształt gałęzi.
Kręgosłup uczy się pionu sosny.
Krew płynie wolniej,
jakby od dawna znała drogę żywicy.

Mój czas
odliczają jej słoje.

Mrówka wchodzi na moją kostkę
i nie zatrzymuje się.

Ziemia nie pyta, gdzie się kończę.
Bierze, co dostanie.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 3 godziny temu przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)

[Posem]

@Berenika97 "Ziemia nie pyta, gdzie się kończę. Bierze, co dostanie", tak pomyślałem o śmierci. Uczymy się żyć z naturą, dbamy o nią, po to by nam dawała pokarm, bądź tlen. Z tym "kręgosłup uczy się pionu sosny" pomyślałem, że również natura nas czegoś uczy. Siły i przetrwania.

[karenka]

Pięknie zobrazowany wiersz w twórczej odsłonie- słowa tu płyną z naturalną swobodą i delikatnością...podoba mi się, jak natura współgra z ludzką duszą, ucząc ciszy i  pokory...pozdrawiam serdecznie*)

[violetta]

@Berenika97 ale sobie wymyśliłaś drzewo:)

[Berenika97]

@Posem

 

Bardzo dziękuję! 

Świetnie odczytałeś moje myśli! To właśnie takie zespolenie z naturą, od początku do końca, którego czasami nie jesteśmy świadomi. :) 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@karenka

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za piękne słowa! Takie właśnie myśli nachodziły mnie, jak leżałam w upalny dzień pod sosną himalajską. :) 

Serdecznie pozdrawiam. :))) 

@violetta

 

Bardzo dziękuję! 

Nie wymyśliłam, ono rośnie w ogrodzie, jest bardzo wysokie - potężne jak Himalaje , bo to sosna himalajska. I ma duże szyszki. :)  I ma na imię Mira. :)

Serdecznie pozdrawiam.  :)

@LessLove @Poet Ka @Benjamin Artur

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

[Andrzej_Wojnowski]

@Berenika97

Piękny, organiczny wiersz. Ciało i drzewo przestają być oddzielnymi bytami, a stają się jedną opowieścią o czasie, pamięci i przemijaniu. Finał  super.

 

Pozdr.

[Berenika97]

@Andrzej_Wojnowski

 

Bardzo dziękuję! 

Dokładnie tak!  Idealne podsumowanie! Bardzo się cieszę! :)))

Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Marek.zak1]

@Berenika97 Łączy nas widzę miłość do sosen. Nie wiem dokładnie która to Mira, ale mam jedną himalajską z wielkimi szyszkami, jedna górską a cała reszta to nasze sosny zwyczajne. Wszystkie sam posadziłem zresztą. Te dają fajny żywiczny zapach i jak siedzę pod taką, to te żywice plus światło migocące od poruszanych gałęzi robią niesamowite wrażenie. Fajnie to opisałaś, a widać, że temat znasz. Dodam, że wzbogaciłem faunę przez zainstalowanie budki dla wiewiórek. Myślałem, że ją oleją, a jednak 21 kwietnia wyszła piątka małych, najpierw na rekonesans, a potem się rozpierzchły po okolicy. Naprawdę warto:). Z przyjemnością przeczytałem Twój wiersz.  Pozdrowionka. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - warto było przeczytać ten wiersz - ponoć nas jeszcze nie było a drzewa tak - do dziś

            ozdabiają świat  - zasługują na to by o nich pisać takie jak twój  wiersze -

                                                                                                                                            Pzdr.wieczorowo.

[violetta]

@Berenika97 wspaniale, zazdroszczę:)

[Poet Ka]

@Berenika97

 

ja odbieram utwór jako:

 

* poruszający tematykę stapiania się człowieka z naturą

 

* oraz cyrkulacji w naturze 

 

* w tym przykrych, trudnych do zaakceptowania, ale autentycznych aspektów tego obiegu

 

* czyli stapiania się, przenikania oraz obumierania

 

* wg mnie to próba oswojenia tych aspektów 

 

 

 

Edytowane 1 godzinę temu przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[Christine]

@Berenika97

 

Bardzo ciekawy wiersz!  To jak zjednoczenie się z naturą i powrót do niej. Koniec robi wrażenie!