Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

bo,wiem

Czarek Płatak
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Czarek Płatak

Czarek Płatak

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

 

bo,wiem

 

są takie noce że człowiek 

może przepić pieniądze 

zdrowie imię najgorzej

 

kiedy przepije twarz 

i nie poznaje jej rano 

 

są takie noce po których 

świt nie jest początkiem 

 

ale dowodem że 

znowu się nie udało 

 

 

 

 

 

 

14
Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano

Witam  - 

ale dowodem że 

znowu się nie udało  - no bo jak miało się udać  - Powtórzę za Markiem - ja też nie piję więc 

                                      nie znam takiego stanu - wiersz ostrzega to fakt - 

                                                                                                                            Pzdr.

1
Annna2

Annna2

Opublikowano
Opublikowano

@Czarek Płatak  Twoje słowa:

 

Ale niechaj idą w świat, choćby miały wywołać takie ciężkie wrażenie,

niechaj budzą sumienia ludzkie!

Niechaj idą w świat te odgłosy nędzy, która w chwili obecnej nie tylko u nas, ale i gdzie indziej rozsiadła się tak buńczucznie — 

te poddźwięki ciężkich doświadczeń, a przede wszystkiem głodu i chorób, te niedopowiedziane męki,

cierpień moralnych, które tak obficie tkwią w sytuacji dzisiejszej.

Liczba wołających o pomoc, idzie w dziesiątki i setki tysięcy!..(..)

( fragm. utworu Kielanda)

 

Twoje słowa też się niosą.

1
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Czarek Płatak

 

Świetnie napisane i bardzo bolesne.

Już sam tytuł ("bo, wiem") brzmi jak smutne przyznanie się do błędu przez kogoś, kto sam to wszystko przeżył. W wierszu  pokazano równię pochyłą, po której stacza się człowiek - najpierw traci kasę i zdrowie, potem dobrą opinię, a na samym końcu - szacunek do samego siebie -  do momentu, gdy nie może rano patrzeć we własne odbicie w lustrze.

Ale najboleśniejsza jest  końcówka. Zazwyczaj poranek i wschód słońca kojarzą się z nowym startem i czystą kartą. Tutaj jest zupełnie na odwrót - świt to tylko  przypomnienie, że człowiek znów złamał własne obietnice i po raz kolejny mu nie wyszło. Smutna jest ta bezsilność. 

1
aff

aff

Opublikowano
Opublikowano

Tytuł wydaje mi się, że nawiązuje do brzmiącego często w Biblii albowiem, co jest troszkę ironiczną (może po prostu dowcipną) odpowiedzią do wykreowanego AL - bo wiem, bo ja to przeżyłem, bo ja wiem, o czym piszę, bo pisze po coś, z siebie - a ty? W jakim celu ty piszesz, zajmujesz czas i miejsce innym, przebijasz się za pomocą swoich algorytmów zajmując miejsce człowieka?

 

Pozdrawiam Czarku.

 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Somalija
      niedźwiedź północy

      Przez Somalija · Opublikowano

      @violetta  Cześć, Viola, Przewróciłam się dziś na rowerze, na zakręcie, na piasku, koło mi poszło bokiem i nie wyhamowałam... trochę próbowałam się asekurować, ale kolano zbite... 
    • Migrena
      nić ariadny

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Poet Ka   Poe:)   bardzo celne odwrócenie  mitu bo największym labiryntem okazuje się zwykłosc   a nić prowadzi nie ku ocaleniu lecz ku świadomości własnej skończonosci     Twój wiersz jest jak wytrawne wino   bardzo dobry rocznik:)    
    • violetta
      niedźwiedź północy

      Przez violetta · Opublikowano

      @Somalija zmierza do rozbiorów:)
    • viola arvensis
      Papierosy i miłość.

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      @peraspera coż za interesujące zestawienie.  I to pytanie na końcu, hmm... 
    • wiedźma
      Rozmowa z H.*

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Charismafilos podoba mi się sam zamysł, koncepcja wiersza w formie dialogu. dla wersów pisanych kursywą pojawiają się własne odpowiedzi podmiotu lirycznego. U Poświatowskiej mamy wersy, które mówią o tym, że nie potrafi Pl nie potrafi nazwać uczuć, nie wie dokładnie co czuje. U Ciebie Podmiot liryczny widzi żurawie, które przechadzają się niedbale w słońcu. Widzi ich odwagę. Czytam to tak, że on dostrzega to, że obudziły się do życia. Kiedyś świat się zatrzymał dla nich a teraz jest mają odwagę żyć, mogą kochać mimo wszystko. Dalej ,u Poświatowskiej są bezradne dłonie i milczące usta. Odpowiedzią na nie jest tu kolejno wyrzucenie rąk i wyrzucenie krzykiem. Można tu domniemać, że być może do Boga, losu , samego podmiotu lub innej osoby. Dla mnie samej, mogłoby to być skierowane dla samej Haliny Poświatowskiej w związku z tym, że podmiot prowadzi z Nią dialog.  U Niej Niebo jest bezimienne. Odpowiedzią jest otwarcie" Anielskich niebios ". Ostatnie wersy zapożyczone od Poświatowskiej czytam tak, że to powrót.  W tym wierszu odpowiedzią jest to, iż "ziemie"  trzeba trzeba poznać w pełni, wszystko trzeba przerobić aby zrozumieć.  Na końcu mamy " Mów do mnie, mów dalej ..." nie jako rozkaz, a ( według mojego odbioru) cicha myśl, coś w rodzaju prośby...   Jako podsumowanie całości powiedziałabym, że to bardzo wartościowy wiersz o tym, co można dostrzec jeśli się " dobrze" patrzy. Po każdym krzyku przychodzi spokój, można odnaleźć siebie.  Bardzo mi się podoba taka koncepcja rozmowy. W samej poezji też można znaleźć odpowiedzi na swoje własne pytania.  Gratuluję wrażliwości. Pozdrawiam serdecznie

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...