OGRODNIK DUCHA / Z cyklu "Poeta"

[LessLove]

 

Raz go ktoś przyłapał wprost na myśli przedniej

Ukrytej przed światem, rzuconej bezwiednie

Nigdzie nie spisanej, lecz dla niego cennej…

Ona mu służyła tylko w dni powszednie

Jak prawdy drogowskaz, jako fix-maksyma!

Mniejsza o jej imię - na święta miał inną.

 

Bo skarby ducha to jest zasób przepastny

Cudów co się rodzą i plenią bez miary

W duszach wrażliwych, które pełne wiary

Dla nas powołane – a prawie nieznane.

 

Poetów pragnienia? Piękno, mądrość, dobro?

Może to i dobrze, że z nimi odchodzą

Bo może, ponownie już się nie narodzą

Nie wzbudzą eonów nowych dylematów

 

I po nas zostanie taki skład przepastny

Zarzewie lub gniazdo, asumpt do odnowy

Gotowy by radzić, jak się z życiem wadzić

W sequelu ludzkości, o krok bliżej końca

Lecz którego? Nie wiem. Ktoś inny poradzi.