Nonsens

[kultura_pop]

Tak zmarnowałem swoją szansę, że nawet nie pamiętam czy ją miałem
Intelektualne zacofanie, nieustannie w ciągłym stanie stagnacji jak kamień
A dokładniej wapień, bo jak szkielet nie odczuwam już nawet obrażeń
Mam już dość tych ciągłych, niewygodnych wrażeń, jak tych z serii niefortunnych zdarzeń

 

Jeden poeta trwa na scenie, podczas gdy wokół sceny trwa pokaźne oblężenie

Fantazje o sławie senne, kiedy dla tych już sam koncert to nieosiągalne marzenie

Bo tak jest w tym świecie, że ty musisz cierpieć
By ktoś, po drugiej stronie ziemii czuł się znacznie lepiej

 

Prędzej zapadnę sie pod ziemię, albo rzucę się w płonący olej
Prędzej znajdą dla mnie miejsce w niebie niż nastąpi moja kolej
Prześlizguje się z klatki do klatki, choć to nie żaden jest hokej
Takie uroki gdy życie dzielisz z blokiem, a każdy twój kolejny dzień, jest jak pierdolony nonsens