Znajdź zawartość

Tak zmarnowałem swoją szansę, że nawet nie pamiętam czy ją miałem Intelektualne zacofanie, nieustannie w ciągłym stanie stagnacji jak kamień A dokładniej wapień, bo jak szkielet nie odczuwam już nawet obrażeń Mam już dość tych ciągłych, niewygodnych wrażeń, jak tych z serii niefortunnych zdarzeń Jeden poeta trwa na scenie, podczas gdy wokół sceny trwa pokaźne oblężenie Fantazje o sławie senne, kiedy dla tych już sam koncert to nieosiągalne marzenie Bo tak jest w tym świecie, że ty musisz cierpieć By ktoś, po drugiej stronie ziemii czuł się znacznie lepiej Prędzej zapadnę sie pod ziemię, albo rzucę się w płonący olej Prędzej znajdą dla mnie miejsce w niebie niż nastąpi moja kolej Prześlizguje się z klatki do klatki, choć to nie żaden jest hokej Takie uroki gdy życie dzielisz z blokiem, a każdy twój kolejny dzień, jest jak pierdolony nonsens

graphics CC0 starzy z jakości młodzi z biografii użyci w asymetrii w podstawach dydaktycznych w źródłach Helikonu wrażeń tarpany trzaskające kopytem o subdomeny wyrzucane przed kropki za przecinkami urwanych zdań pod formularzem internetowym w obłokach danych z kłamstw biuletynów i w scrabble'ach prestiżu buksują nam egzoszkielety a trzewioczaszki na rusztowaniach potrzeb klanów artykulacji działania interaktywne to płytki kostne rogi i pazury po ciemku bladą nocą piszemy wiersze a świat jest awaryjny wypływa między rolami a reżyserką między kolędą a błyskiem fleszy w śnie lub na jawie użyj cienia zerknij w słońce spowite z mrowienia twa biurwa przygryza słoną wargę robi się duszna gdy krwawi raz w miesiącu twój chytry los jak napad padaczkowy żyjący z kusego konta a miałeś być z porannej wątłości z pozorów miałeś wstać z sumienia o które potyka się cyniczna cywilizacja znów schodzi dzień i sploty gwiazd ciumkają karne gaże --