Cienie pokoleń.

[Leszek Piotr Laskowski]

„Cienie pokoleń”

 

Życie dane raz tylko — iskra krucha, żywa; z przodków bierze początek, z wnukami odpływa.

Myśl pradziada jeszcze czasem do prawnuka dotrze, lecz już trzecie pokolenie ledwie o nią otrze.

 

Praprawnuki cię zagubią w mroku zapomnienia; kto ich sercom życie dawał, kto tkał blask istnienia.

Przy czwartym już pokoleniu ucichnie wspomnienie, bo bez słów i bez pamięci gasną ludzkie cienie.

 

Lecz nie wszystko czas pochłania w swej bezkresnej toni; co szlachetne, trwa ukryte w potomstwa harmonii.

Bo choć imię wiatr rozwieje pośród wieków szumu, pozostanie dobro duszy podstawą rozumu.

 

I dopóki człowiek człeka ku światłu prowadzi, żyją w nim cienie pokoleń, których czas nie zdradzi.

Bo w łańcuchu ludzkich serc, co przez wieki płynie,

każde dobro raz zasiane nigdy nie zaginie.

 

Leszek Piotr Laskowski. 

 

[hollow man]

@Leszek Piotr Laskowski

Takie też mam przemyślenia gdy stoję nad grobami moich prapradziadków.

Jak  zwykle - zegarmistrzowska robota.

[andrew]

@Leszek Piotr Laskowski

...

mieć korzenie

nie cudze widzenie

dziś nie jest w cenie 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[wiedźma]

@Leszek Piotr Laskowski

 Po przeczytaniu  utkwił we  mnie  obraz: dopóki "prowadzimy ku światłu", w nas żyją "cienie pokoleń". Światło nie wymazuje cieni - nadaje im sens. Puenta "każde dobro raz zasiane nigdy nie zaginie"  - mistrzowska.  Wiesz  przypomina, że nie zaczynamy od  początku, od zera  - jesteśmy ogniwem. To zobowiązanie, które jest motorem napędowym i daje siłę. 

Pozdrawiam serdecznie, świetna refleksja ;) 

[Marek.zak1]

Bardzo mi się podoba, od tytułu, aż po puentę. Tutaj niestety trzeba uznać, że nie tylko dobro zasiane kiedyś da o sobie znać, ale też niestety dotyczy to zła, a na szczęście, nie każdego. Pozdrawia, 

[Alicja_Wysocka]

@Leszek Piotr Laskowski Zostaję w refleksyjnym nastroju :)

[Sekrett]

@Leszek Piotr Laskowski Zgadzam się! Ładnie tutaj.
 

Jako ciekawostkę dodam, że styl życia może wpływać na ekspresję genów, czyli na to, które geny są aktywne, a które wyciszone. Część takich zmian. zwłaszcza tych powstających w wyniku silnego stresu, traumy, niedożywienia lub toksyn, może być przekazywana potomstwu. Ale kto wie, może można komuś też dobro przekazać - nie tylko w myślach, ale i dosłownie w genach.

Przypomniałeś mi o jednym wierszu Asnyka
 

Szukajcie prawdy jasnego płomienia,

Szukajcie nowych, nieodkrytych dróg!

Za każdym krokiem w tajniki stworzenia 

Coraz się dusza ludzka rozprzestrzenia

I większym staje się Bóg!
 

Choć otrząśniecie kwiaty barwnych mitów,

Choć rozproszycie legendowy mrok,

Choć mgłę urojeń zedrzecie z błękitów —

Ludziom niebiańskich nie zbraknie zachwytów,

Lecz dalej sięgnie ich wzrok. 
 

Każda epoka ma swe własne cele

I zapomina o wczorajszych snach:

Nieście więc wiedzy pochodnię na czele

I nowy udział bierzcie w wieków dziele —

Przyszłości podnoście gmach!

 

Ale nie depczcie przeszłości ołtarzy,

Choć macie sami doskonalsze wznieść:

Na nich się jeszcze święty ogień żarzy,

I miłość ludzka stoi tam na straży,

I wy winniście im cześć!

 

Ze światem, który w ciemność już zachodzi

Wraz z całą tęczą idealnych snów,

Prawdziwa mądrość niechaj was pogodzi:

I wasze gwiazdy, o zdobywcy młodzi,

W ciemnościach pogasną znów! 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - mnie też dogoniła refleksja po przeczytaniu - super -

                                                                                                          Pzdr.

                                                       

[Berenika97]

@Leszek Piotr Laskowski

 

Piękny wiersz. Jako osoba, która strzeże rodzinnego drzewa genealogicznego, rozumiem to.

Z jednej strony dbam o każde imię pradziadka, by ocalić je od zapomnienia, a z drugiej - wiem i akceptuję to, że czas robi swoje.

Bardzo podoba mi się , że choć imiona rozwiewa wiatr, zostaje po nas to, co zasialiśmy w sercach. Ważne, by być dobrą częścią tego łańcucha.

[Natuskaa]

Pamiętać/poznać pradziadków jest trudno, a co dopiero dalej prapra. Nawet się nie wspomina tak odległych przodków, a może szkoda. 

Trafne spostrzeżenia.

 

Pozdrawiam :)