Nie potrzebuję

[viola arvensis]

Nie potrzebuję wielkich słów
tylko skupienia i ciszy,
nie rzucaj we mnie i na wiatr
kto chce zrozumieć- usłyszy.

Nie potrzebuję lepszych dni
lecz oby złe nie wracały
niechaj kuśtyka wielki świat
i niech rozkwita mój mały.

Nie potrzebuję więcej mieć
lecz być mi więcej potrzeba
z zielenią oczu stopić las
ze smakiem zjeść kromkę chleba.

Nie potrzebuję pochwał, rad
chcę książek i stabilności
nie będę liczyć smutnych dat
tylko odruchy miłości.

Nie potrzebuję złota, róż
lecz na mych biodrach twych dłoni,
narzekać nie zamierzam już
gdy dobrą myślą mnie chronisz.

Nie potrzebuję nic a nic
to co bezcenne mam w sobie
przeszłam już w życiu tyle burz,
nic sobie z niego nie robię.
 

[Berenika97]

@viola arvensis

 

To cudowny manifest wewnętrznej siły i spokoju.

Słowa o "rozkwitaniu mojego małego świata" ogromnie do mnie trafiają. 

A wersy "nie potrzebuję więcej mieć, lecz być mi więcej potrzeba" powinna być mottem dla nas wszystkich. To piękna definicja tego, co w życiu naprawdę bezcenne. Przepiękny! 

[violetta]

Fajny wiersz:)

[Alicja_Wysocka]

@viola arvensis Podoba mi się ten spokój i wybór prostoty – takie „wystarcza mi to, co mam”. Zatrzymałam się tylko przy ostatnim wersie, bo jest trochę niejednoznaczny,

czy chodziło o życie
czy o jakiegoś „jego” (mężczyznę)

 

- ale może właśnie o to chodziło. Ja tego nie muszę przecież wiedzieć - wiersz to wie :)

 

Serdeczności :)

[Marek.zak1]

Podobnie mam jak Berenika i Ala. Pozdrawiam z podobaniem dla wiersza i przesłania. M

[iwonaroma]

Człowiek określa swoje potrzeby. A może właśnie powinien też określać swoje niepotrzebowania :)

 

[Charismafilos]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@viola arvensis cudne! Dziękuję.

[Stukacz]

@viola arvensispodoba mi się, pozdrawiam serdecznie :)

[Jacek_Suchowicz]

@viola arvensis

jak zwykle pięknie

 

jak zwykle wmawiasz tutaj mi

że nic już nie potrzebujesz

z takim wdziankiem do twarzy ci

nie uwierzyłem wiesz czujesz

 

ja wiem że wiele pragnień masz

i wszystkie ukrywasz skrzętnie

serce płacze a zimna twarz

oj pisać by można więcej

 

pozdrawiam

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... to bardzo ważne słowa, Viola... nasz mały świat, niech jest zawsze naszym klejnocikiem.

 

Dobre rozważania w treści, ważne dla peelki.

Pozdrawiam.

 

ps. @viola arvensis... to.. z niego.. jest ok. :)

Edytowane 22 Maja przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[viola arvensis]

@Berenika97 Bereniczko kochana, pięknie dziękuję Tobie za ten odczyt, za tak pozytywny odbiór, i że jesteś tutaj pod moim wierszem, z Twoją niezwykłą wrażliwością i mądrością

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Migrena]

@viola arvensis

 

 

to przejmujący poetycki traktat o radykalnej autonomii egzystencjalnej.

napisała go utalentowana polska poetka.


zamiast modnego dziś aktywizmu i ciągłego "stawania się”, proponuje filozofię radykalnej obecności.

przejście od mieć do być nie jest tu tylko zgranym sloganem ale głębokim doświadczeniem fenomenologicznym.

zjedzenie kromki chleba czy stopienie wzroku z lasem staje się aktem odzyskiwania rzeczywistości z rąk zgiełku .

frazą o " kuśtykającym wielkim swiecie” i "rozkwitającym małym” daje genialny neo-stoicki odpór globalnej neurozie.

to pochwała mikrologii, gdzie schronieniem przed chaosem dziejów staje się drugi człowiek i własna, wewnętrzna suwerennosć.

a ostatnia strofa to czysty egzystencjalizm - spokój kogos kto po przejściu smug cienia i życiowych burz, zyskał coś najcenniejszego - wolność od oczekiwań świata!
wiersz wielkiej mądrości.

piękne, dojrzałe i ocalające pisanie.

mój Boże.

kromka chleba ze smalcem.

przestrzeń.

wolność.

cudowny wiersz

 

 

 

[viola arvensis]

@violetta fajnie, że Ci przypadł

do gustu

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

@Alicja_Wysocka dziekuję bardzo Alu ! 

Myślałam o zyciu ale moze byc też facet, co mi tam

 

Uściskuję  

 

 

@Marek.zak1 pięknie dziękuję Marku.

Zawsze mi miło Cię spotkac pod moim wierszem

Ukłony !

 

 

Edytowane 21 Maja przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[viola arvensis]

@iwonaroma o wlasnie! Bardzo  dobrze powiedziane. Czasemj trzeba patrzeć odwrotnie i wyjdzie nam napewno na zdrowie.

Dziekuję I cieplo pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

@Charismafilos ja tym bardziej !

 

 

 

@Stukacz no to nie pozostaje mi nic innego, jak się z tego faktu cieszyć, co tez czynię

 

Edytowane 21 Maja przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[viola arvensis]

@Jacek_Suchowicz Ty to zawsze potrafisz mnie zaskoczyć miło. Te Twoje kontrujące wiersze, dzialają zawsze rozweselajaco i pouczajaco. 

Klasa Jacku

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Pozdrawiam!

 

 

@Nata_Kruk dzięki serdeczne Nata za pozytywny odbior i cieple slowa.

A "z niczego" być nie podobna, bo chodzi o życie  

 

Pzdr ciepło 

 

Edytowane 21 Maja przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[wiedźma]

@viola arvensis  

Ze mną zostają ostanie wersy:

 

Nie potrzebuję nic a nic
to co bezcenne mam w sobie
przeszłam już w życiu tyle burz,
nic sobie z niego nie robię.
 

Piękne wyznanie. Pozdrawiam ciepło.

[viola arvensis]

@Migrena ach te Twoje komentarze! 

Plaster miodu na serce,

chłodny okład na rozgrzaną głowę.

 

Wiersz się rozpuszcza przy nich jak cukierek. 

 

Dziekuję - słodziaku 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[obywatel]

widzę że nie ukrywa
lecz odkrywa się świat
przed tobą co miało
runąć runęło
pozostał ogień
z zimnych pochodni
i smak z jakim
dziecko smakuje
pierwsze ciepłe lody
tego co wewnątrz
żadna burza nie pokona
a to że nie robisz sobie nic
z niego znaczy tyle
niech sam się przekona :))))
 

[viola arvensis]

@wiedźma to zawsze bardzo cieszy gdy coś utrwali się z wiersza w czytelniku. 

Bardzo dziekuję, cieplo pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

@obywatel super Ci to wyszło! 

Bardzo dziekuję , jestem pod wrażeniem i jest mi bardzo miło

 

Ciepłe pozdrowienia! 

 

Edytowane 21 Maja przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[LessLove]

@viola arvensis Manifest cichy jak szept, jak modlitwa uwielbienia, pełna ufności. Czytelny akt zawierzenia.

Prawie nie wiersz, a krew, bo jest taki intymny, że czytając go, można poczuć się intruzem.

Dziękuję, Viola za tę autentyczną wiarę i mądrość z jaką piszesz o tym, co najważniejsze.

 

Pozdrawiam.