Stukacz

@karenkasuper!

@viola arvensiswiersz akurat dla mnie! dziękuję

Choćby oczy Twoje mówiły piorunów błyskiem A serce półprzytomne nieznośnym krzykiem płakało To i tak nie będzie dla mojego szczęściem, odzyskiem Bo u siebie zaledwie je dostrzegło, spotkało Teraz deszcz płaczu zasypia w tęskniącej duszy Choć prawie nie pada, gasi nadzieje kropla po kropli A ogrom drzemiących w niej wiatrów i burzy Twojego serca w miłość nie zmieni, nie roztopi W mrok pustki zapada się kilka dróg, możliwości Głębiej niż można zobaczyć i wyobrazić Olbrzymie są smutki zawiedzionej miłości Lecz czy można coś zmienić? Coś poradzić? I mija przyszłość urojona – mgliście i smętnie Jak tęcza kolorem szepcze ciche modlitwy Słowa szczere, upojne brzmią ładnie, ponętnie Jednak ponure i straszne jak myśli gonitwy Mimo to, ta przyszłość co w pustce duszy się błąka Jest przystanią spokoju i dojrzałości Przeżyję, choć serce dotknęła bolesna rozłąka Może dobrze – nie takiej szukałem miłości

@wiedźma to tak jak mi, ja chciałem zrezygnować z poezji, bo nie widziałem efektu, a odkąd pojawiło się AI rozkwitłem, jestem słuchowcem więc nie zawsze wiersze pisane do mnie przemawiają, ja muszę je usłyszeć!

@wiedźmarewelacja, wyszło mega profesjonalnie! ❤️

@Poet Kapiękne!

@Leszczymdziękuję :) @Berenika97no właśnie zauważyłem, że co raz bardziej regularne mi wychodzą, dziękuję za komentarz. pozdrawiam ;) @.KOBIETA.jakimś P. Coehlo mi zapachniało, ale jak mówią największe prawdy są banałami, pozdrawiam serdecznie 🥰 @viola arvensis @Poet Ka @Chiron @Sylwester_Lasota @Leszek Piotr Laskowski Dziękuję Wam! ❤️

@karenkacieszę się, że się podoba 🥰 pozdrawiam @Berenika97miało wyglądać trochę inaczej, ale ostateczna wersja tak wyszła - też mi się podoba taka forma, dziękuję za komentarz 🥰 @Leszczymsuper! dziękuję za komentarz 🥰 @Leszek Piotr Laskowski @Poet Ka @.KOBIETA. Dziękuje Wam! 🥰

Link do piosenki: Okrutne strapienie gnębi duszę Twą samotną Jest jak rozpacz dziecka w krzyku zagubionego Które w bólach i łzach gaśnie złudą stokrotną Wśród pól i lasów, mórz i jezior – snu zmiennego Podążasz duchem w głąb brzmienia – samotnie Zmęczony życiem pocieszasz się, że w trudzie Odnajdziesz coś co kiedyś utracił wielokrotnie I zostają sny, gdzie twarze, gdzie ludzie Bez żalu przebaczają kamiennym posągom Przodkom co jak Ty w cień poszli zgarbieni Wbrew siebie, logice – wbrew przesądom Już za życia w mroku snów i rojeń – zgubieni Razi Cię błękit choć mrok i nicość przegania Razi Cię żar serca, zachwyt – który spijasz Pomimo natchnienia i z losem zmagania Przebrzmiewasz, tracisz się – przemijasz Jesteś bytem bez przyszłości – leżysz martwy Wśród innych za życia umarłych poetów A wiersz Twój jeszcze mniej niż Ty warty Brakuje w nim zwykłych radości, uśmiechów Sen, samotność, zdroje, szum i śpiewy Patrzą, mówią jak zapach, kolor kwiatów Jak wiatru wiosennego chłodne powiewy Jak ogrom i piękno stworzonych światów Patrzą, mówią, więc posłuchaj – odpowiedz I sam sobie – nie przez łzy, nie z rozpaczą Sam sobie: lubię, kocham się – powiedz A inni też to co piękne w Tobie – zobaczą

Link do piosenki: Zostawiam tych dwoje – tęsknie, lecz kocham W duszy zaś płaczę, sercem szlocham I jest to tęsknota wręcz wielka, dojrzała Niech jej i jemu – na wieczność chwała Bo wysilenia i wytrwałość nie wystarczyły Za to ich serca, co w miłość się połączyły Jak dwie krople w czyściutkim strumieniu Pomogły mi w marzeń i snów spełnieniu Poezja, ach, poezja skrzydlata W smutku i bólu zatrata Poezja, ach, poezja kochana Ty jak i ja – pijana Teraz drzew kilka w śpiew mnie uderza Jak obłęd, czy natrętna natura pacierza Drży serce od śpiewu – smutno, pochmurno A w głowie kotłują się myśli śmiesznie i durno Zasypiam więc smutny i marzę utratę I gdzieś w marzeniach śnię góry garbate I kwiaty wyrwane na błękitnych stokach A myśli pływają po skałach, obłokach Poezja, ach, poezja skrzydlata W smutku i bólu zatrata Poezja, ach, poezja kochana Ja trzeźwy, Ty – pijana Nad wodą błyszczą jasne promienie W doliny bezludne ucieka cierpienie Dziko zakwita pąk jeden za drugim Po nim trzeci, czwarty – szeregiem długim Później tęsknię daremnie za cudów dalą Płonę – smutku mury w sercu się walą A ja kocham cię – duchu poezji ponętny I ślę ci mój wzrok – spragniony i mętny Poezja, ach, poezja skrzydlata W smutku i bólu zatrata Poezja, ach, poezja kochana Ja pijany, Ty – trzeźwa od rana

@Poet Kaudało się, dziękuję :) @Berenika97z natchnienia tym razem pisany, dziękuję :) @Waldemar_Talar_Talar @Sylwester_Lasota @.KOBIETA. @Leszek Piotr Laskowski Dziękuję Wam!

@Sylwester_Lasota a dziękuję :) @Berenika97dziękuję, cieszę się, że się podobał :) @.KOBIETA.a taki smutny okres, dziękuję :) @violetta @wiedźma @Leszek Piotr Laskowski @Nata_Kruk @Poet Ka @LessLove Dziękuję Wam!

Link do piosenki - tym razem ładnej ;) Niech zakwitną serca, niech żyją Pogodnie, radośnie, wesoło Niech w niebiosa szczęśliwe zawyją Chylę przed nimi zachmurzone czoło Niech dotykają siebie, płoną oczy To dla nich wieczność nieogarnięta Dla mnie łzy gorzkie, ból tęsknoty Dusza w łańcuchy żalu sprzęgnięta Niech ziarno prawdy zasiane będzie W ich sercach jak w czarnej glebie A z niego niech piękno się wydobędzie Piękniejsze niż moje – w obiecanym niebie A jak kwiaty – to koniecznie róże Jak krew czerwone, soczyste, wilgotne I upojenia, pragnienia, burze Nie jak dla mnie – smutne, samotne A na cmentarzach niech umarli śpiewają I studzą żar dotknięciem zimnym, szarym Niech zęby ich weselną pieśń grają Mnie tren – ostatni w tym życiu koszmarnym Niech płaczą radośnie, niech pamiętają Bo zbudzili we mnie ból spełnienia A oni, choć szczęśliwsi nie mają Tego daru gorzkiego natchnienia

@Berenika97 @viola arvensis @Nata_Kruk @Poet Ka @Leszek Piotr Laskowski Dziękuję Wam!

Link do piosenki: Z wdziękiem odejdę zapłakany Z melancholią, z westchnieniem Odejdę z sobą niepoznany Z niespełnionym marzeniem To dal niezgłębiona – błyszcząca Ciągnie mnie, nęci blaskiem Jednak jak burza niepokojąca Gnębi głośnych piorunów trzaskiem Dziś ostatni dzień nadzieją przemawia Wśród drżeń serca – krucho Lecz wysłuchania uparcie odmawia Jest dziwnie, jest smutno, jest głucho I płacze serce, a dusza jak morze Samotne, ciche – a w głębi Pieni się miłość i choć hoże To się z sercem w bólu zazębi Błądzi szept, straszy wieczną szkodą Odparty przez umysł wierzący Lecz posępny i z cienia swobodą Płonie, to ja – wciąż marzący

Link do piosenki: Uciekam z poezji, na ferie się wybieram Na tęsknotę za słowem uczucia zabieram Gorzkimi łzami będę płakał, będę milczał Bezsens cyfr porządkował, liczby obliczał Uciekam w świat ładu, porządku, próżności Do krainy bez wspomnień, natchnienia, miłości Do znudzenia swoją pamięć będę ćwiczył Dopóki nie zapomnę com wykonał, obliczył Bo wrócę w poezję, wrócę w baśnie, bajki Wrócę w błękity, w kwiaty: niezapominajki Wrócę w rym trafny, w rytm, w melodię Wrócę zanim: odszedłem – moje serce powie To prawda, że odchodzę, to prawda, że tęsknię Lecz szereg cyfr jak topór marzenie zetnie I tak samą poezją brudnej duszy nie umyję Może nakarmię serce – lecz nie po to żyję Nie tylko serce spragnione krwi i spełnienia Żołądek jak ja słów – pragnie jedzenia Więc dla poezji i wierszy – marnych może Pieniądz co nieco zmieni i żyć pomoże Bo wrócę w poezję, wrócę w baśnie, bajki Wrócę w błękity, w kwiaty: niezapominajki Wrócę w rym trafny, w rytm, w melodię Wrócę zanim: odszedłem – moje serce powie

@Berenika97smutnie i pięknie

A'la szanty: Za cierpliwość, za możliwości Za pamięć, którą mam Za wszystkie potworności Całusa ukochanej dam Za żal, za radość, za dumę Za duszę w której mrok Za to, że w sercu szumię Poślę Ci upragniony wzrok Za Ciebie, bo jesteś tęsknotą Za serce Twoje, za ból Za to, że czasem z ochotą Wyspowiadam się z swych ról Za pragnienia bez przyczyny Za każde dobro, każde zło Za oczy tej dziewczyny Przytulę się ze mgłą Za kwiaty, za gwiazdy srebrne Za potoki, za nurty rzek Za czyny nieświadome, haniebne Przeżyję więcej niż wiek Za odpoczynek, który przychodzi Za koszmary, za sny Za to, że coś odchodzi Powiem mądrze – tak jak Ty Za wszystko, za dobre życie Za cierpliwość w dzień Za to, że pracuję należycie Uściskam swój cień Za to, że jestem wdzięczny Za to, że z nieba grom Błyszczy i dźwięczy Pozwolę popłynąć łzom

Link do piosenki: https://suno.com/song/efec6a65-5757-4b55-9a51-4f3675f89a9c Kołysanka przy której nie zaśniesz Nie mów, że wszystko, że zawsze Nie mów, nie mów Nie mów, że wszędzie, że stracone Bo są to kwestie złożone Nie mów, nie mów Nie pragnij, nie tęsknij Uspokój się i zaśnij Tej nocy nie odbierze nikt Snu, który tkliwie w serce puka Zobacz jak natrętny obraz znikł Jak Twoich myśli szuka Noc odsłania wdzięki swoje To my, to nas dwoje Przy księżyca blasku srebrnym Odchodzimy w sen podniebny Tam spójrz: gwiazdy złocą się i mienią Świat otworzą, świat odmienią Z ich uśmiechem, z ich promieniem Noc w dzień, a dzień w noc zmienię Niech w snach jak w bajce albo baśni Dzień słoneczny radość tworzy Zaśnij miła, proszę zaśnij To świat snu tej nocy ożył Bierz kochanie to złudzenie, bierz ten sen Niech przeplata się dzień z nocą, z nocą dzień Uleć jak na skrzydłach – zapomnij żal I płyń w powietrznych wstęgach fal Płyń przez marzenia, płyń przez sen Niech tej nocy w Twoje serce wejdzie dzień A gdy rano wstaniesz rozmarzona Snem co piękniejszy był niż baśń Pomyśl, że dusza Twoja jest stworzona By marzenia najjaśniejsze kraść

@Alicja_Wysockaz tym AI to nie tak łatwo, żeby dobrze brzmiało niekiedy godziny nad tym spędzam :/

@Poet Kadziękuję. sam ciekaw siebie jestem - w jakim kierunku to zmierza. pozdrawiam serdecznie :) @Berenika97Dziękuję Ci. Cieszę się po raz kolejny, że trafiłem w Twój gust. @Alicja_Wysocka @Poet Ka @Leszek Piotr Laskowski @Adam Zębala @Benjamin Artur @wiedźma Dziękuję Wam!

@Alicja_Wysockaano, nie przyłożyłem się tym razem :) mam lepszą wersję https://suno.com/song/bb764fde-9a36-4736-84d8-0a5700e3e6a8 ;) @Nata_Krukdziękuję za komentarz. tak zawsze jak z obrazka te kobiety - to prawda :/ @Berenika97Dziękuję bardzo. Cieszę się, że się podoba :) @Leszek Piotr Laskowski @Poet Ka Dziękuję Wam! @Nata_Krukmężczyźni zresztą też :/

Link do piosenki: Jesteś diamentem w samotnej duszy Jesteś prawem w mrocznym istnieniu Jesteś tym, który smutek zagłuszy W ponurym i ciągłym cierpieniu W przestrzeniach nieskończoności Okalasz byt jak mgła poranna Jesteś wytrwały w swojej spójności Jak najjaśniejsza gwiazda zaranna Jesteś, więc bądź dla mnie dumaniem Nad śpiewem w sercu szeleszczącym Bądź wiosennej natury zasłuchaniem I wiatrem wiecznie szemrzącym Liściem, który w nieznane odmęty odleci Tajną potęgą przez życie stworzoną Bądź radosny i naiwny jak dzieci Jak wiersz spójny z melodią złożoną Bez wątpienia wierz w miłość i cuda A może pokonam w polocie fantazji Niepewności zasłony, a natrętna nuda Przemieni się w jasny splot wyobraźni Więc kłaniam się Tobie z zawstydzeniem Bo jesteś bezmiarem i kształtem stworzony Pochylam się przed Twoim natchnieniem Ty miłością najpiękniejszą ozdobiony

@hania kluseczka ano dodaje. dziękuję za komentarz 😉

@Poet Ka chyba masz rację 😉