obłęd

[Migrena]

 

 

 

 

nie zaczęło się od słowa
słowo byłoby za późne 

za czyste 
        za ludzkie
to było drżenie
drżenie 
            drżenie
w powietrzu
pod powietrzem
między oddechem a oddechem
jak przecięta cisza
jak żyła która nie chce się zamknąć
i cieknie 
            cieknie 
                    cieknie
do
środka
nagle jesteś
jesteś 
            jesteś
nie imię
nie twarz
nacisk 

            NACISK
palec
nie z zewnątrz 

            w środku 
                    już w środku
w czaszce która przestaje być moja
mówisz
mówisz 
            mówisz
ale to nie język
nie język 
            NIE
to rdzeń
to impuls który się nie kończy
wbity pod paznokcie świadomości
pod 
        pod 
            pod
świadomość nie nadąża
gubi się 
            gubi mnie 
                    gubi
śmiejemy się
za głośno 
            za długo 
                    za bardzo
śmiech
pęka 

            PĘKA 

                    PĘKA
i leci z niego coś czerwonego
coś 
                co nie było śmiechem
już nie wiadomo
czy to radość
czy awaria
czy już nie ma różnicy
twoje ręce
nie dotykają 

            przejmują 
                    przejmują 
                            przejmują
skóra była drzwiami
drzwiami 
            drzwiami
otwartymi
za długo
jesteś dalej niż wewnątrz
głębiej niż „ja” 

            głębiej niż cokolwiek co miało granicę
ja
ja 
            ja
nie protestuję
bo kto 

            kto 
                    kto
tu jeszcze jest
żeby 

                            żeby 

                                    żeby powiedzieć nie
coś mówi twoim głosem
ale głos 

            nie ma już właściciela 

                    rozlał się
miłość
(- nie - )
to zjada
nazwy 
            granice 
                    mnie 

    zjada 
            zjada 
                    zjada 

                            zjada
śpimy mniej
mniej 
            mniej
sen nie nadąża
pęka zanim się zacznie
miasto
odpada 

            płatami
jak martwa powłoka
która udawała świat
ludzie są cieniem
cień jest bardziej prawdziwy 

            bo nie udaje środka
my
nie jesteśmy my 

            NIE
jesteśmy środkiem
czegoś 

            czego nie da się nazwać 
                    bo nazwa zostałaby zjedzona
co się pali
bez ognia
co rośnie
bez ciała
nie wiem gdzie kończę się ja
to zdanie 

            nie ma końca 

                    NIE MA
kiedy krzyczysz
gardło robi się wspólne 

            jedno gardło 
                    jeden ból
kiedy milkniesz
powietrze znika 

            wszędzie 
                    naraz
to nie jest bliskość
to zakażenie 

            piękne 
                    bo nie zostawia wyboru
już w krwi
już w języku
już w tym co myśli za mnie
jeśli to jest obłęd
to jest po czasie 

            za późno 
                    za głęboko
zdrowie byłoby amputacją
ale 

            ale 

                    ale
nie ma już czego odcinać
nie ma miejsca 

            które byłoby tylko moje
i nie pamiętam
nie pamiętam 
            nie
czy kiedykolwiek
byłem 

            był 
                    by 

                            ł

 

 

 

 

 

 

Edytowane 12 godzin temu przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Annna2]

@Migrena  transcendencja ludzka, czy można wyjść poza swoje własne ja,

gdzie jest granica, gdzie to się zatraca.

 

Ciekawy wiersz filozoficzny i z pola mistyki (ciekawy zapis- tak jakby miał jeszcze trwać)

 

   które byłoby tylko moje
i nie pamiętam
nie pamiętam 
            nie
czy kiedykolwiek
byłem 

            był 
                    by 

                            ł

 

Swoje jedyne słowo ciągnął, jak gdyby szukając innych. Nie był to człowiek, który nie pamięta, lub nie chce odpowiadać: był to człowiek mówiący swoją prawdę.

(J. Conrad)

[andrew]

@Migrena

...

kiedy istnienie traci właściciela 

słońce może zajść za wcześnie 

a nawet na zawsze 

 

gdy zaczynamy wycieczkę 

do innych galaktyk 

wcześniej trzeba pomyśleć 

o powrocie 

 

już jeden krok więcej 

bez asekuracji może być ... 

lepiej o tym nie myśleć 

możemy coś skrzanić 

a przecież 

to ma być podróż 

w diabelskie strony 

nieznajomość podnieca 

to co ...

 

tam nie tylko kolory

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

 

[Poet Ka]

@Migrena

 

Poprzez kontemplację zmysłowości docierasz do sedna.

 

Ze słowem, a nawet przeciw słowu!

 

W drżeniu i absolucie...

 

Transcendujesz genialnie.

 

Nie! Nie mów nic! 

 

Niech to wrażenie trwa...

 

 

[Alicja_Wysocka]

@Migrena

 Ten wiersz jest o bliskości,
ale o takiej, która może być uzależniająca, wciągająca, wręcz destrukcyjna.

Piękna - bo intensywna.
Ale groźna, bo nie zostawia miejsca na oddech.

[Laura Alszer]

@Migrena filozoficzno-refleksyjnie :) 

Ciekawy zapis

[Alicja_Wysocka]

@Migrena

 

 

 Jacku, rzucam piwoniami, jak obiecałam z mojego balkonu

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Migrena]

@Alicja_Wysocka

 

Alu:)

 

cudowny balkon:)

 

wiem.  rzuciłaś.  ta piwonia.......przecięła horyzont zdarzeń.

 

przeleciała koło mnie z prędkością światła:)

 

ale zapach.....och tak!

 

poczułem:)

 

dziękuję:)

 

 

 

@Annna2

 

zrywów doświadczyłem.

 

jakbym połknął świadomością "obłęd" Krzysztonia.

 

dziękuję Aniu pięknie:)

 

 

 

@andrew

 

masz rację.

 

"tam nie tylko kolory".

 

dziękuję i pozdrawiam:)

 

 

 

Edytowane 5 godzin temu przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[violetta]

@Alicja_Wysocka to prawdziwe kwiaty? 

[Alicja_Wysocka]

@violetta  Sama nie wierzę, więc wybaczam pytanie  :)

[iwonaroma]

@Migrena Superancka forma - adekwatna do opisu tego stanu ...

 

 

[Migrena]

@iwonaroma

 

dziękuję Iwonko:)

 

 

 

@Poet Ka

 

......nie.....ja.....nic

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

@Alicja_Wysocka

 

dziękuję Alu:)

 

Ty cała....w piwoniach:)

 

och....

 

 

 

@Laura Alszer

 

 

miło mi bardzo;)

 

dziękuję:)

 

 

 

 

[Berenika97]

@Migrena

Twój wiersz to tekst mroczny, obsesyjny i świetnie wykorzystujący formę do przedstawienia stanu psychicznego podmiotu lirycznego, który traci siebie w zderzeniu z drugim człowiekiem lub silną emocją.

Podmiot nie chce używać słowa "miłość", bo jest tu raczej inwazja.

To drugie jest w środku i przejmuje kontrolę, odbiera wolną wolę. Uczucie jest opisane jako wirus, ale stan ten zaszedł tak daleko, że powrót do normalności oznaczałby okaleczenie, więc podmiot godzi się na taki stan.

Zapis również buduje narrację, bo rozpad tekstu to zapis rozpadu umysłu. Przypomina natrętne myśli, pulsującą krew.

Zakończenie wiersza - gdy słowo określające istnienie rozpada się na pojedyncze sylaby i litery może oznaczać śmierć ego. Podmiot liryczny przestaje istnieć jako odrębny byt.

 

Obłędny jest Twój "Obłęd"!

Jak any-erotyk w którym jeden organizm "pożera" drugi. :) Super!

[violetta]

@Alicja_Wysockakwiaty obłęd jakiś:)

Chętnie przygarnę:)

[violetta]

@Alicja_Wysocka a u mnie balkon poetki z prześwitem śniegu, wiatru i saharyjskiego piachu:) jedną tylko truskawkę zjadłam :) na wschodzie balkon to nie jest dobry pomysł:)

[viola arvensis]

@Migrena

 Niesamowicie to zrobiłeś! 

To wielka sztuka - wbrew pozorom- w taki niebanalny sposob skonstruować utwór, nie zgubić po drodze sensu, rytmu a jeszcze z każdym "zdaniem" go pogłębiać i rozszerzać.

 

Bardzo mi sie podoba, obłędnie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Migrena]

@Berenika97

 

dziękuję Nika za Twoją analizę i za ciepłe słowa dla mnie.

 

to są ważne słowa.

 

bardzo je sobie cenię.

 

pozdrawiam Cię serdecznie :)

 

 

 

 

@viola arvensis

 

wzruszają mnie Twoje słowa:)

 

uznana poetka....i świetne słowa dla mnie....tylko mogę najczulej podziękować.

 

więc bardzo dziękuję:)

 

obłędnie bardzo:)

 

z serca

 

z duszy

 

z myśli

 

sama zresztą wiesz:)