Z dziennika melomana

[Benjamin Artur]

 

Piękno jest złożone z brzydkich elementów w czystej formie

Wrażenia po koncercie: Mazolewski, Dorociński, Witkacy w Cavatina Hall.

 

Mój oddech połączył się z oddechem muzyki. Moje ucho dostroiło się do szelestu ciszy. Moja wrażliwość przesunęła się na drugi koniec spektrum tęczy. Zrozumieniu towarzyszył dźwięk instrumentów oddzielonych od siebie próżnią.

 

Pomiędzy tym wszystkim — ja. Moja styrana dusza i uporządkowana rzeka dźwięków. W jazzie? Jak to możliwe… muzike, tak mawiali starożytni. Przecież w niej tkwi piękno. „Piękno jest złożone z brzydkich elementów w czystej formie”. Tak pisał Stanisław Ignacy Witkiewicz.

 

Uporządkowane? Czy rozum jest potrzebny, by odbierać taką rzeczywistość? Czy nie jest ona podana na tacy — by się nią rozkoszować, by ją pochłaniać, by delektować się każdym analogowym kęsem?

 

Jestem pijakiem. Czuję się jak pijak w stanie upojenia. W stanie wulgarnej euforii. Sam wstydzę się tego, gdy pomyślę, co bym z tobą maleńka zrobił.

 

Cavatina dała mi ten niewielki promil. Namiastkę boskiego piękna. Komuś — by przetrwać. Innym — by ponownie się narodzić.

 

Mazolewski Quintet, Dorociński, Witkacy — dla was, chłopaki. Styrani muzyką. Styrani bożym intelektem. Pogodziliście różne rytmy, kakofonię dźwięków, odmienne style i ten taniec osobliwości. To był jeden z lepszych koncertów.