[zasypiam z dniem]

[Czarek Płatak]

[zasypiam z dniem]

 

zasypiam z dniem jak się chyli wiosna 

w wołaniu rudzików w skowycie karetek

 

pamiętam wszystkie przeloty na tych pieśniach

i skąd przychodzi nadzieja 

 

już zburzyli dom w którym 

wciąż jesteś rozbitkiem

 

czosnek z lasu mniszek łyżeczka oliwy 

 

żyły wiszą z ekranu 

stepem w trop za wilkiem

wkładam ości w rybę 

 

kiedy piszę łąka krzyczę

kolejne osiedle 

 

zasypiam z dniem jak się chyli wiosna 

w wołaniu rudzików w skowycie karetek

 

 

 

 

 

Edytowane 6 godzin temu przez Czarek Płatak (wyświetl historię edycji)

[Sylwester_Lasota]

Wydaje mi się, że rozumiem o czym piszesz, chociaż u mnie za oknem przeważnie śpiewa kos i karetki nie tak często słychać.

Poza tym też dostrzegam jakąś tęsknotę do świata, do którego nie można już wrócić, ale to może być tylko moja projekcja, bo sam tak często miewam.

 

Pozdrawiam. 

[Annna2]

@Czarek Płatak Wzruszający i piękny.

"Zasypiam dniem"- bo wszystko to piękne nosi się w sercu, w przelotach pieśni,

nawet gdy cywilizacja bez pardony się wdziera, i 

 łąka krzyczę

kolejne osiedle 

[Marek.zak1]

Czasami tak mam w czerwcu, wtedy ptaki za oknem zaczynają swoje, a myślę, skoro one, to może ja też, ale w końcu zasypiam. Pozdrawiam Czarku. 

[Natuskaa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jest nas dużo i każdy chce gdzieś mieszkać. Trudno się dziwić. Trudno też w takim ściśniętym budownictwie szukać łąki... mniszki rosną wszędzie, ale po czosnek niedźwiedzi trzeba się udać do lasu... póki jest sezon.

 

Pozdrawiam :)

 

[Berenika97]

@Czarek Płatak

 

To kolejny, nieoczywisty i inteligentny wiersz.

Przyznam, że wracałam do wiersza kilka razy. Intrugujące  jest to zestawienie śpiewu ptaków ze skowytem karetek - to dla mnie oddaje dzisiejszy świat, w którym niby jest wiosna, a podświadomie ciągle czujemy jakiś stres.

Podoba mi się ten surrealizm - obraz "żył wiszących z ekranu" - genialnie oddaje to, jak bardzo jesteśmy podpięci pod cyfrowy krwiobieg świata. Z kolei "wkładanie ości w rybę" - to jedna z najbardziej przejmujących metafor próby naprawienia czegoś, co jest już martwe, rozbite i nieodwracalnie skonsumowane.

A zamiast wymarzonej łąki ciągle wyrastają nam przed oczami kolejne osiedla. To smutne, ale bardzo prawdziwe, jak mało mamy już miejsca na taki spokój i naturę. Ten wiersz brzmi dla mnie jak opowieść o kimś, kto próbuje się ratować prostymi rzeczami (jak ten czosnek czy oliwa), ale świat i tak wdziera się do środka przez ekrany i beton. To bolesna diagnoza współczesnego "rozbitka" - naprawdę daje do myślenia . Gratuluję!