Światło-czułość

[Berenika97]

On:

 

Czy w labiryntach myśli wciąż szukasz azylu

i cofasz dłonie, gdy świat cię dotyka?

Jeśli się boisz, pozwól mi zostać.

Będę jak ciepło, które niczego nie żąda.

Ona:

 

Już się nie boję -

cisza we mnie płonie -

jasna, łagodna jak sen przykryty

powieką zorzy.

On:

 

Znam to światło.

Twoje oczy miękko blask rozchyla,

jak pierwszy dotyk słońca.

 

Odkąd cię widzę -

nic się we mnie nie kończy -

lecz coś się zaczyna.

Jestem jak świt - bliżej skóry niż nieba.

I nie wiem, czy to ty,

czy to ja przy tobie

Ona:

 

Nie chcę już wiedzieć,

gdzie miłość się kończy,

ani gdzie zaczyna.

Zanurzę się w twą obecność

jak w bezkresne morze,

w deszcz, który łączy nas w jedno istnienie.

 

 

[Jacek_Suchowicz]

@Berenika97

pięknie

akurat przeczytałem po burzy, która gwałtownie przeszła i zamilkła

 

ciepły dialog w mig ukoił

i emocje poszły precz

a problemy niech nie dzielą

były będą - życie mknie

 

pozdrawiam:)

[Charismafilos]

@Berenika97 piękne. Ogrom łagodności i wzajemnej uważności.

[andrew]

@Berenika97 @Berenika97

...

morze łączy kropel wiele 

 

nieskończoności dotykają 

dobrze się ze sobą mają

...

To znad morza. Pełne słońca 

Międzyzdroje,trasa rowerowa. 

 

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

[Migrena]

@Berenika97

 

Nika.

 

piszesz tak, jakby czułosć była formą poznania a nie tylko emocją

 

jakby światło nie oświetlało rzeczy, tylko je stwarzało między dwojgiem ludzi.

 

ten dialog nie tyle opowiada o bliskosci, co ją wykonuje, dzieje się na naszych oczach, bez potrzeby rozstrzygania gdzie kończy się "ja”, a zaczyna " ty”.

 

i moze właśnie tam  w tej rezygnacji z granic  pojawia się coś najprawdzi wszego.

 

bardzo to jest delikatne, ale nie słabe, raczej świadome swojej miękkosci.

 

zostaje pod powiekami.

 

jak sen którego nie da się zmyć pod prysznicem.

 

Nika.

 

to jest piękny wiersz.

 

 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - 

Nie chcę już wiedzieć,

gdzie miłość się kończy,

ani gdzie zaczyna.

Zanurzę się w twą obecność - obecność kogoś bliskiego obok to też

miłości - i to piękna - 

                                                            Pzdr.serdecznie.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 To jest dialog ostateczny, w którym dwoje ludzi przestaje być osobnymi wyspami, a staje się wspólnym horyzontem. Przepiękny dialog o intymności.

 

Świt blisko skóry.

Niebo zostało gdzieś tam.

Tyś jest moim dniem.

 

Pozdrawiam

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 Jak rozmowa dwóch oddechów.

Ładnie, Bereniko - ciepło, które nie żąda” - to obraz kogoś, kto chce być bezpiecznym miejscem, nie klatką.

To ważne: miłość nie jako nacisk, tylko jako obecność, która nie zabiera wolności.

Piękna jest ta zorza -  dodaje temu miękkości - coś między snem a przebudzeniem.

Czytałam z przyjemnością i ta zostaje ze mną na dłużej :)

[Christine]

@Berenika97

 

Piękny,subtelny wiersz o miłości, powolnym się zbliżaniu, o zaufaniu. Romantyczny i działa na wyobraźnie. To połączenie w "jedno istnienie"  to jak stworzenie człowieka, albowiem pełny człowiek to kobieta i mężczyzna razem,połączeni miłością. 

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... o miłości.. między nimi... zakońćzenie.. :)

Bereniko.. "dwa słowa".. dobranoc Tobie.. a ja wracam do gości.

[viola arvensis]

@Berenika97 bardzo piękna liryka. Każdy wers płynie jak jakaś magiczna melodia z serca. 

Cudownie! 

[Berenika97]

@Jacek_Suchowicz

 

U mnie dziś od rana było piękne słońce. :)

 

Gdy się słowo z sercem splata,

znika smutek, żal i strata.

Skoro życie szybko mknie,

niech w dobroci mija dzień!

 

 

Dziękuję za tę piękną i kojącą iskierkę!  Serdecznie pozdrawiam. :) 

 

 

@Charismafilos

 

Bardzo dziękuję!  "Łagodność i uważność"  - piękne, bo miłość może być cicha i nieżądająca. 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@andrew

 

Serdecznie pozdrawiam. 

 

W oceanie dobrych słów,

odnajdziemy siłę znów.

 

W bezkres płyną nasze myśli,

by się lepszy świat nam wyśnił.

 

Dziękuję za ten kojący, morski obraz - prawdziwa przystań dla ducha! :)

[Charismafilos]

@Berenika97 bo miłość jest łagodna i uważna... reszta to skutki uboczne ;) Ponoć miłość sama sobie wystarcza.

[Berenika97]

@Migrena

 

Bardzo dziękuję!

 

"Czułość jako forma poznania" - to  piękne nazwanie tego, co chciałam przekazać.

Dziękuję, że nie tylko przeczytałeś,  ale że zostałeś z tym na tyle długo, żeby napisać coś, co samo jest wierszem. 

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Marek.zak1]

@Berenika97 Dążenie do absolutu, bezwarunkowego i pełnego połączenia dwóch bytów w jedno, zanurzenie w bezkres. Bardzo ładnie i niech spełnia się jak najczęściej. Moje drugie ja, czyli optyka cynika, podpowiada mi, że o ile można być pewnym własnych uczuć, to już drugiej strony niekoniecznie, ale w w poezji i w świecie idealnym niech się spełnia. Pozdrawiam serdecznie. 

[Berenika97]

@Waldemar_Talar_Talar

 

Bardzo dziękuję!  Jest mi ogromnie miło, że ten fragment tak bardzo Ci się spodobał, bo to również mój ulubiony.  

 

Serdecznie pozdrawiam.