Gdzie rdzewieją miecze: 61. Fenicjanka

[Łukasz Jurczyk]

61. Fenicjanka
(narrator: Agrianin)

1.

Pachniała potem
i żywicą – jak lasy
mego dzieciństwa.

2.

Mówiła po naszemu
nieźle – „chcesz umrzeć?” – spytała,
śmiejąc się.

3.

Jej piersi miały
konsystencję błota
po ulewie.

4.

Opium paliła
z cynowego naczynia –
ucząc mnie znikać.

5.

Dym był gorzki –
jakby płonęły
moje sny.

6.

Zobaczyłem brata
idącego przez ogień –
nie zatrzymałem go.

7.

Wtedy płakałem
z taką siłą, że drżały
ściany namiotu.

8.

Rano jej nie było –
został zapach popiołu
i moneta.

 

cdn.

[Poet Ka]

@Łukasz Jurczyk wspaniale jest czytać kolejną część...

[Łukasz Jurczyk]

@Poet Ka Bardzo dziękuję!!!

 

Czy ją pamiętam?
Zapach wraca pierwszy —
twarz już nie.

 

Może ją śniłem.
Niektóre wspomnienia
same się palą.

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Połączyłeś w tej części brutalny naturalizm z głęboką psychologiczną traumą.

 

Akcja dzieje się w namiocie. Fenicjanka jest najpewniej markietanką a spotkanie to transakcja.

 

W wierszu wyczuwa się fizjologię i zmysłowość. Kobieta pachnie "potem i żywicą". To zapach ciężkiej pracy, podróży, ale paradoksalnie dla narratora staje się wspomnieniem dzieciństwa.

 

"Jej piersi miały konsystencję błota po ulewie" - niesamowicie oryginalne.

To spotkanie to nie tylko akt fizyczny, to również seans terapeutyczny - ucieczka od koszmaru wojny. Fenicjanka "uczy go znikać". Narkotyk odcina go od bólu tu i teraz, ale przynosi gorzkie wizje.

Wraca trauma wojenna - wizja brata idącego przez ogień. Narrator żyje, jego brat zginął- czuje ogromne poczucie winy -  

aż pęka - płacze.  

 

Ostatnia strofa to brutalny powrót do rzeczywistości - Fenicjanki już nie ma, katharsis dobiegło końca, została moneta, która uświadamia, że wszystko odbyło się w ramach płatnej usługi. Potęguje to poczucie samotności.

 

Piękny wiersz! 

 

Płaczem burzyłem płócienne ściany,

obudzony o świcie w objęciach pustki,

z opłaconą winą ocalałego.

 

 

 

 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Świetnie to podsumowałaś!

 

W kolejnej części poznamy narrację drugiej strony.

 

Z tamtej nocy
został cień —
i ja w nim trochę.

 

I jedna moneta.
Resztę zapłaciłem
później.

 

Pozdrawiam

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Piękny, poetycki fragment. Świetnie połączyłeś brud wojskowego obozowiska z najgłębszym ludzkim cierpieniem i samotnością.

 

Zapach żywicy uleciał z dymem,

został poranny chłód popiołu

i ciężar monety.