Niedopita herbata

[Whisper of loves rain]

Na starym strychu, gdzie mróz malował szyby,
Płonęły w piecu niedopisane sny.
Ty wśród płócien szukałaś barw dla świata,
Ja zamykałem go w ubogich rymach swych.

 

Za oknem Lublin zasypiał białym puchem,
A nam wystarczał chleb, herbata i śmiech.
Byliśmy biedni, lecz młodzi jak płomień,
Który nie wierzy, że może zgasnąć też.

 

Lecz przyszła zima cichsza od milczenia.
Najpierw kaszlem zapukała do drzwi.
I nagle sztuka stała się bezradna,
Gdy nie potrafiła ocalić już nic.

 

Odeszłaś o świcie.

 

Na stole stygła herbata.
Na sztaludze gasł błękit.
Za oknem padał śnieg.

 

I tylko wtedy pojąłem,
Że wszystko można utracić:
Młodość,
Marzenia,
Poezję.

 

Prócz jednej chwili,
W której było się dla kogoś
Całym światem.