Podaję mu dłoń... /Parasole podwodne

[Lenore Grey]

Podaje mu dłoń ponad stołem.

"Gdzie umierają ptaki 

                       przybyłe przed wieczorem?

On ściąga rękawiczki — 

białe na srebrnym tle laku.

"Tam żonkile pną się pod niebo

                                                z mozołem..."

 

 

 

 

Parasole podwodne —

jaskry z bibułki meduz —

dymią w nocne niebo

i osiadają pyłem na śniegu.

 

A tam, na drugim brzegu —

jeleń —

pochylony nad zielem.

 

Edytowane 6 Kwietnia przez Lenore Grey (wyświetl historię edycji)

[Simon Tracy]

@Lenore Grey Zachwycasz, inspirujesz i przenosisz w świat snów.

Czyste piękno.

[Poet Ka]

@Lenore Grey impresjonistyczne...

[Lenore Grey]

@Simon Tracy @Poet Ka Dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - super - na tak - 

                                              Pzdr.

[Lenore Grey]

@Waldemar_Talar_Talar dziękuję i również pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@Lenore Grey

 

Te obrazy są jak sny na jawie - żonkile pnące się pod niebo, parasole podwodne, jeleń nad zielem.

Wszystko tu balansuje między rzeczywistością a surrealizmem.  Piękne obrazy. I ten moment podania dłoni, zdejmowania białych rękawiczek - jest w tym coś ceremonialnego i jednocześnie bardzo intymnego.

[Lenore Grey]

@Berenika97 @KOBIETA Dziękuję ślicznie! I pozdrawiam cieplutko

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Proszalny]

Twój wiersz ma lekkość ptasich piór i kolor żonkili - "jaskry z bibułki meduz" mnie rozbroiły. 

[Lenore Grey]

@Proszalny Dziękuję pięknie!

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Migrena]

@Poet Ka

 

raczej nie.

 

 surrealistyczny w duchu, z symbolicznym podbiciem znaczen.

[Poet Ka]

@Migrena szanuję Twoją opinię 

[Migrena]

@Poet Ka

 

a ja Ciebie:)

 

 

[Poet Ka]

@Migrena - choć symbole na obrazie przechylają szalę na stronę surrealizmu, ja dostrzegam w nim przede wszystkim płynność: kształty są rozproszone i niewyraźne, a kolory rozchodzą się powoli, nasycając formy przechodzące z jednej w drugą- jakby te kolory rozpraszały się w środowisku wodnym przy udziale światła.

Podczas gdy klasyczny surrealizm operuje nieruchomością, gładkością, niepokojącą precyzją detalu i wieloznacznością, tu barwy i kształty są niepewne, rozmyte, płynne, przenikające się nawzajem, przechodzące z jednej/ jednego w drugą/drugi.

@Migrena srebro, dym, podwodny świat, żółty pył na białym śniegu, płynna zmiana kształtów, wrażeń. Światło rozchodzi się, nocą widać śnieg, zieleń i jaskry. Kształty i obrazy są ulotne, zmienne, a nie nieruchome i wieloznaczne. 

[Poet Ka]

@Migrena z kolei barwy

i zmieniające się wizje- obrazy są tak wyraziste i sugestywne, że szala się waha...

[Migrena]

@Poet Ka

 

 

to nie  ma sporu między nami

dla mnie surrealizm to dwa stany.

'hiperprecyzyjny ” kojarzony np. z Salvador Dalí.

chłodną ostrośc, niemal fotograficzny detal i zamrożenie sceny.

ale to tylko część obrazu.

surrealizm ma też drugą, mniej " twardą” linię  bardziej organiczną, płynną, bliską halucynacji i procesom naturalnym.

tutaj bliżej byłoby do Joan Miró gdzie formy:
rozpływają się,
tracą kontur,
przechodzą jedna w drugą,
działają bardziej jak materia niż przedmiot.

to co nazywasz " środowiskiem wodnym”, mozna ująć trochę bardziej analitycznie , chociazby jako efekt dyfuzji barwy i rozpuszczenia granic figury, czyli odejścia od stabilnej formy na rzecz procesu.


I tu dochodzimy do sedna - Twoja interpretacja nie tyle stoi przeciw surrealizmowi, co:
przesuwa akcent z symbolu  na materię i percepcję
na sposób istnienia obrazu.



a to jest bardzo ciekawe, bo sugeruje, że obraz działa nie jak " lamigłówka symboliczna”  tylko jak zjawisko fizyczne tj. optyczne -   coś co się wydarza, a nie coś, co się odszyfrowuje.

gdybym miał to uporządkowac, powiedziałbym tak:
klasyczny model surrealizmu:
to precyzja + niepokój + symboliczna zagadka
to, co opisujesz:
płynność + rozpad formy + percepcyjna niepewność
i  to drugie można spokojnie czytać jako
miękki, organiczny surrealizm,
albo wręcz zahaczający o abstrakcję nurt badający ciągłosc materii i światła,



Twoje porownanie do rozchodzenia się koloru w wodzie jest szczególnie trafne, bo wprowadza czas i proces, a to właśnie coś, czego w "zamrożonym” surrealizmie czesto brakuje .


to tyle się nagadałem.

a tak naprawdę to jestem zakochany w impresjonizmie!!!

 

@Poet Ka

 

zachwycasz mnie tym co piszesz:)

[Poet Ka]

@Migrena dlatego sprecyzowałam- w klasycznym surrealizmie;

 

@Migrena miło mi

[Migrena]

@Poet Ka

 

wiem:)

[Poet Ka]

@Migrena surrealizm Miro widzę bliżej abstrakcjonizmu Kandinsky'ego, niż impresjonizmu ...

 

nie zmienia to faktu, że wiersz jest zarazem symboliczny (czyli wieloznaczny) i malarski (operowanie barwami, ich rozproszeniem oraz światłem)

@Migrena 

co godne odnotowania, w całej twórczości @Lenore Grey dominuje surrealizm...

Edytowane 15 Kwietnia przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@Poet Ka

 

w moim rodzinnym domu był obrazek na płótnie.

 

to był Wasyl Kandinsky.

 

bez ramy.

 

do dzisiaj widzę te ostre krawędzie pędzla w barwie czerwonej i czarnej

 

sprzedany jakiemuś badylarzowi.

 

żal, ale taka widać była potrzeba.

 

był też  ołówkiem rysowany obrazek Bruno Schulza.

 

inna bajka.

 

przy Kandinskym to był taki afiszyk.

 

sprzedany w Desie.

 

czasy impresjonizmi, surrealizmu, dasaizmu, czystej formy........

 

 

to był cudowny czas twórczości.

 

tworzenia.

 

literaci, malarze, muzycy.

 

nawet Strawiński ze swoim Świętem wiosny.

 

albo nasz Witkacy z białym słoniem, białą pianą, białą czuprynę.

 

ech, nostalgia.

 

znana z literatury i obrazów.

 

czyste piękno.

 

 

a wiersz pod który sobie piszemy  - to perełka!!!!!!