Gdzie rdzewieją miecze: 55. Niemy świat

[Łukasz Jurczyk]

55. Niemy świat

(narrator: operator katapulty – katapeltes)

 

1.

 

Jeszcze to czuję.
Jakby noc zdążyła
zestarzeć się we mnie.

 

2.

 

Nie potrafię zasnąć.
Każdy mięsień
czeka na rozkaz.

 

3.

 

Umysł krzyczy: „Ognia!”.

Ale ręce są puste,

a świat – niemy.

 

4.

 

Zastygłe ramię.

Czeka na uścisk liny,

by poczuć, że jeszcze istnieje.

 

5.

 

Obok ktoś jęczy.
Może to tylko cień,

co zaraz zniknie?

 

6.

 

Jego ból jest za daleki.

To tylko kolejna ruina

na tej przeklętej grobli.

 

7.

 

Zostało nas trzech.
Mówimy szeptem,
jak złodzieje.

 

8.

 

Myślisz: to koniec.
A to tylko miejsce,
gdzie zaczyna się dalej.

 

cdn.

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

To bardzo ciekawy opis traumy narratora.

 

krew ma smak metalu

moje palce to spusty

których nie umiem cofnąć

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Chciałem, żeby trauma wybrzmiała.

 

Drewno ma duszę.

Cierpiało bardziej niż my,

ze stali.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

To bardzo poruszający fragment - jakby połączenie się człowieka z mechanizmem. Jego ciało stało się częścią oblężniczego instrumentu. Natomiast ból drugiego człowieka staje się dla niego elementem krajobrazu, „kolejną ruiną” - to obraz emocjonalnego wypalenia.

Trauma jest widoczna -  narrator jest zawieszony między życiem a byciem narzędziem śmierci.

 

Ostatnia strofa jest genialna - „koniec”, którego spodziewa się żołnierz, okazuje się tylko kolejnym etapem wegetacji lub traumy. To nie jest optymistyczne „dalej”, to raczej fatum - musisz iść dalej, nawet jeśli świat wokół ciebie już dawno zamilkł.

 

cisza po wystrzale

jest głośniejsza

niż pękające mury.

 

[Proszalny]

pustka w kolorze krwi

kolejna kropla

oddala nas od brzegu

 

Pozdrawiam serdecznie. Rzecz jasna podziwiam. Najbardziej:

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Łukasz Jurczyk]

@Proszalny Bardzo dziękuję !!!

 

Pustka nas karmi.

Wypełnimy ją gruzem,

aż stanie się lądem.

 

Pozdrawiam

@Berenika97 Bardzo dziękuję !!!

 

Machina dla katapeltesa jest jak przedłużenie ramienia. Tylko ona pozwala mu myśleć o osobie, jak o kimś więcej niż części szarej żołnierskiej masy :) 

 

Symfonia nicości.

Jedyny utwór,

który gramy bez fałszu.

 

Pozdrawiam