PENTAGRAMU ZNAK. Renaud

[Michał Pawica]

PENTAGRAMU ZNAK

I. SZEŚCIOKĄTA 

"Jest  .75 rok
Renaud ma  23
W tej piosence krytykuje en bloc

Wszystko, co czyni Francję i Francuzów jego czasów
Bandą niemytych kutasów.
Od stycznia do grudnia są wciąż con.

Ta piosenka daje ziścić 
Wolną rękę jego  nienawiści.
 Na podstawie faktów, krytykuje to, 
Co - według niego - jest słabością 
Jego ludu. Fakty te są podzielone 
Na dwanaście małych stronic
Z dwuwierszami z podwójnością
Miesięcy lub czterech wałów 
(Z adnotacją do annałów)"


Całują się, bo styczeń jest
Dziś się zaczyna nowy rok
Lecz Francja nie zmieniła się
Tu od wieków to samo wciąż

Dni mijają i tygodnie
Lecz tu się zmienia tylko tło
Każdy chce tylko żyć wygodnie:
Nikt nie nie krzyczy, gdy widzi zło

A w lutym nikt nie wstydzi się
Wspomnieć o metrze Charonne
Gdzie koronkowy założyli szew
Pałkarze z wyższym dyplomem

Bo ten kraj to raj dla policji
Na każdym rogu jest suk 100
Nie potrzebują abolicji
Bezkarnie im uchodzi mord

Kiedy wieszają w marcu
Za Pirenejami, obok tuż
Anarchistę z Kraju Basków
By w nim zdusić chęć na bunt
To w krzyk, i wojnę chcą zaczynać
By pomścić ten okrutny mord
Zapominają, że gilotyna
U nas też niezły zbiera plon

Na świat przyjść w cieniu Sześciokąta
To dziś dość nie zaszczyt, tylko ból
Przecież nie z Niemiec się przyplątał
To panujący durniów król

W telewizji, w gazetach trąbią tak
Mówią im każdego kwietnia, że
Jeszcze nie czas zdjąć ciepły płaszcz
 Lecz odwilż szybko zbliża się

A zasad z prześwietnej przeszłości
Przestrzegają co do joty
I tradycji wolności, równości...
Jak ja współczuję tym idiotom

A w maju też uronią łzę
Nad krwią, co spłynęła w róż czerń
Nad klęską rewolucji tej
Co prawie zmieniła historii bieg

A ja pamiętam ten owczy pęd
Głosujących sto razy tak
Tak się wolności bali, że
Za porządkiem stawiali znak

Upamiętniają w czerwcu to
Wyzwolenie Normandii plaż
Gdy niezłomny GI Joe
Przyszedł, by w piasku ukryć twarz

Zapominają, że z dala od bomb
Jedni krzyczeli: "Vive Petain"
A inni zbiegli pod Big Bena schron
A był jeden Jean Moulin

Na świat przyjść w cieniu Heksagonu
To nie zaszczyt, tylko ból
Nie mów mi, że jest Lizbony
Tu panujący durniów król

A w lipcu znów cementują
Pamięć dnia, gdy runął więzień mur
Choć do dziś prosperuje
Wyzyskiwaczy dwór

Cieszą ich ludowe festyny
Fajerwerki i Mirage'ów szyk
Myślą, że utopią w winie
Fakt, że pionkami mają być

W sierpniu jest już wolność, bo
Po długim roku na linii
Krzyczą: "Płatny urlop to jest coś"
I zapominają machinę

W Hiszpanii, Grecji czy Francji
Zaśmiecają wszystkie plaże
A ich wątpliwa elegancja
Tam zagraża krajobrazom

Gdy likwidujemy we wrześniu
Co rok czyjąś wolność i kraj
Głęboko w tropików sercu
Tu w sercach wciąż kwitnie maj

Nikt nie obrzuca pomidorami
Ambasadora, co wraca do domu
Faszyzm po plasterku salami
W Chile czy Francji, po kryjomu

A grać we Francji jedną z drugich ról
To praca nadobowiązkowa
To panujący durniów król
Jest Francuzem, wierz mi na słowo

A w październiku winobranie
W beczkach kipi winny moszcz
Chełpią się rocznikiem wygranym
Swych "Côte-du-Rhône" i swych "Bordeaux"

Eksportują krew ziemi jak ser
Byle gdzie za granicę
Ich pinard i camembert
A głupoty mają bez ograniczeń

W listopadzie na targach moto
Będą podziwiać tysiące
Nowy model Peugeota
Na który nie mają pieniądza

Kółka, ekran, i wyścigi
Francja żyje narkotykiem 
Poza nimi jest tylko na niby
Na ten opium nie ma odwyku

Grudzień to apoteoza
Wielkie żarcie i drobny dar
Nadal wszyscy w ślozach
Za to w gettach każdy rad

Ziemia może przestać się obracać
Nie zapomin zapomną, że  rok nowy
Chcę zobaczyć, jak srają w gacie
I na grzybkow jad z ziemi schodzą 

Na świat przyjść w cieniu Heksagonu
To dziś jak powolny zgon
Gdy król durniów pożegna się z tronem
Będzie 50 milionów... walczących o tron


II. MĘCZĄCE MIESIĄCE

"Jest .26 rok
Auteur ma 50+
W tej piosence rozlicza to,
Co czyni jego nieco były już
Kraj  niedawnych czasów
Bandą przepitych smutasów.

Od stycznia do grudnia są po wódce.
Ta piosenka daje upust,
Wolną rękę jego smutkom 
Bezpodstawnie krytykuje lupus
Co - według niego - atakuje ciało
Jego ludu, które go wychowało.
 Te kalumnie są podzielone
Na dwanaście małych kolumn
Z dwuwierszami z wieloznacznością 
Dat lub ostrożnością
(Bez wpisania do akt)"

Piją w sztok, bo styczeń tuż
Zaraz wybuchnie nowy rok
Choć ten kraj zmienił się ciut
To od wieków to samo wciąż

Przeminął rok, przeminął wiek 
I dekoracje zmieniły się
Lecz wie to najstarszy człek:
Nikt tu nie chce nigdzie biec

A Styczeń to niebezpieczny czas;
Najpierw my wyzwalaliśmy was 
A wy nam kibić zwęziliście w pas
Pas Uralu, gdzie zarliśmy las.

Potem to wy zajęliście nas,
To znaczy wyzwoliliście od
A na słuczaj, że pójdziemy w las
Zbudowaliście o taki płot

O Lutym nie pamiętam nawet ja
A przecież płynęła zielona krew 
Z AK 47, a może sześć,
Gdy krzyżyka brak to był ostatni znak

A później z dekad chyba trzy
Brak odwilży kaloryfery ściął 
Mrozem, co stajał w jeden mig
Gdy tiarę jeden góral wziął 

A potem Marzec, wiosny kres
Soixante huit, jeden mniej niż neuf 
Akademicki założyli szew
Pałkarze, co mieli smak na krew

(Bo to raj dla policji był i jest:
Na róg im wchodzi suk ze 100
Tylko że wtedy w każdy kąt
A teraz tylko w jedną z dzielń)

Lecz my eksportowaliśmy krwi zew 
Na tygrysy, na Małej Strany brzeg
To później, lecz przez granice bieg
To kula w płot tu, gdzie zbiegł pół  Lew 

Wstyd na świat przyjść w tym cieniu rodła 
Gdzie gość w dom to nie Bóg 
Gdzie mają krzyż tylko w godle
Gdy spragniony chce wejść w próg 

(Tu trudno sobie rąk nie pobrudzić
Choć, obiecują, że odwilż tuż
"A wiosny nie ma, ciągle Grudzień"
Każdy uprawia parawan swój)
 
Więc Kwiecień, czas na ostrzu kosy 
Gdy miał przyjść wiek wolności złoty
Wyszło jak zwykle: Styczeń patrz 
Chłop wrócił do roboty, i za twarz

A, i niekontrolowane wzloty 
By stał poostrzyć o ojców śmierć
I jak zwykle, zamiast pozłoty 
Wyszedł im całkiem zimny Lech

(Przestrzegają czerwieni maków,
 Tradycji, że krew nie piach
 Stawiają duży kwantyfikator
 Równając wolność z jak chce traf)

A Maj? W maju pachnie siarką:
Najpierw wziął zabawki Ziuk
I dał wycisk, że poszły ciarki
Zaciągnął już spłacony dług

A potem chęć ucieczki z murów zasadzki
Bunt tych, którym skończył się świat
 Co mówili po Tłomackiem. 
Niektórzy wciąż noszą zżółkły kwiat 

I czerwiec: to starcie koziołków 
W najbardziej ceglanej z hut
I jak w Marcu:; garść fikołków
I  szkoła bratania się pod but

A potem był ⅓ głos 
Lecz głos nie fatygował się
I miał rację, choć za włos
Wzięła go nie czerwień ale czerń

Na świat przyjść w cieniu modlitw 
To dziś nie cnota, ale grzech
Bo nie z księżyca są czcigodni
W tym kraju gdzie króluje czerń 

A w lipcu szumi Zielony Las
Gdzie runął wielki czarny krzyż
(Choć jeszcze długo miał gwiezdny czas 
I wciąż nie chce pójść a kysz)

To też Wisły cudny czas
Gdy w szyk najczerwieńszej z gwiazd
Weszła Tuwimowska zieleń
(I błękit też, choć raczej dzielił)

W sierpniu jest kwestia wyboru:
Najpierw to z kolan powstanie
Po pięciu latach wreszcie bez nadzoru 
(Lecz i tym razem bez zmartwychwstania)

A potem krzyczeli "chleb to bytu kawał,
Lecz co z igrzyskami po równo?"
I wyjątkowo długi karnawał
Lecz jak zwykle się skończyło..grudniem

A w kwestii Września: był  chłop taki,
Co mógł mieć przewóz, lecz wybrał wóz 
I te niesforne dzieciaki,
Co po niememu nie chciały mówić już

I rzecz jasna ni guzika pół 
W kupie raźniej i tak dalej
Lecz jak przyszło karty wyłożyć na stół
Znów się skończyło zawałem

Na świat przyjść pod znakiem klęski
W kraju tym, gdzie bądź to chciej 
Gdzie nie spojrzeć, to remis zwycięski
Było 6 milionów... 6 milionów mniej

A w październiku głos zabrał Wiesław
I dał odetchnąć, lecz jak się  okaże
 Zaraz głos dawać przestał
A dalej to już patrz Marzec 

Temu miesiącowi natura dała:
Edukacji kęs, biała tiara, 
Co sczerniała, w Wiśle ciało
W czarnej sukni, premier z KO...

I jeszcze, choć datuje się na Listopad,
Bitwa czerwonego z białym 
Niby obok,a jednak kłopoty
 W Lipcu zażegnane, lecz Wrzesień był dalej

A wcześniej, lecz z tej samej serii
Kieszonkowy pucz w marnej reżyserii
Co się skończył jak zwykle prawie
Tylko, że trochę mniej krwawo 

I prawie zapomniałem:
W 11., ten z Maja cieniem 
Ukradł dom, wraz z zadaszeniem
Takim trzem, co nań dybali

(Wcześniej 1,2,3, go trzymali)
I był pokój na pierwszego 
(Do 26.
No z wyjątkiem Grudnia ostatniego)

I mamy Grudzień, ale à rebours
Bo na mrok historii wziąłem kurs: 
13: wywrót w wersji light
I 17: jednak kilka ciał 

A na koniec ofiaruję wam 
22:z zwykłego powodu:
 Higieny narodu, błękitny plan, tak ten sam,
Co w lipca skwar, w Galerii Chęć głowę odciął nam 

Na świat przyjść w cieniu Mordor
To zawsze jest przepis na zgon
Jeden  to nic, idą hordą 
 40 milionów... Więc nie pytaj, kogo bije dzwon