Szklany sufit

[leszek piotr laskowski]

"Szklany sufit"

 

Z pośród artystów, tak wielu prawdziwych,

przebiją się dziwnie tylko nieliczni.

Krytyka wciąż chętniej tychże promuje,

którzy są bardziej w niej elastyczni.

 

Nie talent tu waży, nie ogień w źrenicy.

Merytokracja? To bajka dla dzieci!

Ważne, z kim spotkasz się na twej ulicy,

gdy w cenie nazwisko, co złotem świeci.

 

„Tatusiostwo” buduje wysokie progi,

w „siatce znajomości” uwięziona sztuka.

Dla obcych zamknięte są wszystkie drogi,

prawdy tu dawno nikt już nie szuka.

 

Bądź „elastyczny”, spuść kark odrobinę,

bo pieniądz to filtr, co dławi natchnienie.

Przybierz wygodną dla rynku minę,

ważniejsze od wizji jest logo na scenie.

 

A gdy zamilkniesz, złożony do grobu,

wtedy docenią, wystawią na sprzedaż.

Świat dawno poznał ten dziwny sposób:

– Bo martwy artysta nie spyta: „Ile dasz?”.

 

Ta „cicha cholera”, ten układ zamknięty,

nepotyzm dzisiaj tak triumf świętuje,

dla autentycznych ma tylko odmęty,

lecz prawda pod skórą wciąż mocno pulsuje.

 

Niech dzielą zaszczyty i kreślą granice,

bo chociaż ten sufit ze szkła i betonu,

ty ogień nieś sobą, co spala martwicę.

Prawdziwa twórczość nie jest dla dzwonów.

 

Leszek Piotr Laskowski. 

[hollow man]

@leszek piotr laskowski

Straszne to życie artysty.

Chroń mnie losie :)

Ale kunszt pierwsza klasa.

[Jacek_Suchowicz]

@leszek piotr laskowski

 

Ty swoją postawą właśnie udowadniasz

bo piszesz jak czujesz jak każe ci serce

to takie niemodne a rymy tu wstawiasz

i już się narażasz ostracyzm niewielki

 

kto dzisiaj do wiersza rym stara się dobrać

poszatkuje prozę bo tak jest najłatwiej

i jeszcze przegada ględzeniem mdli obraz

nie wstawia metafor - wulgaryzm załatwi

:)))