Marmurowy

[aff]

 

siwe niebo aż nieprawdziwe
szorstkie
nieco wełniste
zatrzymuje się czule
nad listkiem

nad pestką co żłobi
już zieleń
nad pleszki wczorajszym wspomnieniem
a wieczór ubarwia dodaje
szlachetnej gęstości

i farbi

detale

gdy czerep nieba
przestrzelony
wyrzeźbi co chce
ciepły promień

 

 

 

 

 

Edytowane 22 Maja przez aff (wyświetl historię edycji)

[Poet Ka]

@aff

Muszę to napisać mimo spodziewanego zaprzeczenia: wełniste, szorstkie niebo to ten sam przestrzelony czerep! Nic tych słów nie zagłuszy – nawet delikatność listka i energia słonecznego promienia. Przecież on prześwieca przez kość.

 

Przemawia do mnie kruchość natury oraz bezmiar cierpienia wśród drobnicy tego świata. Dlatego ten opis tak porusza. Subtelność przenika potworność. Perły rodzą się w błocie.

[LessLove]

@aff Jesteśmy gośćmi raju. Tak trudno zdać sobie z tego sprawę.

[viola arvensis]

@aff  Mądra uważność i wrażliwość płynie wersami.

Uroczo.

[aff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Perlą, jedną z wielu jest na pewno taki Twój komentarz. Ja mogę tylko pokornie czekać. Nawet teraz dopiero dodałam brakujące słowo do swojego wiersza, bo dopiero dostrzegłam, że go brakuje.

 

Dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Pewnie tak. Gośćmi z tykającą bom. o nieznanej nam dacie. Dziękuję  

Dziękuję. 

Samce pleszki mają niezwykłe żywe barwy i białe czapeczki.

Dziękuję  

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... :))

@aff... kupiłaś mnie 'tłustkiem'.. :) Ogólnie, przyjemna treść. to.. wełniaste.. podoba mi się.

Pozdrawiam.

[Czarek Płatak]

To jest taki wiersz, który wygląda, jakby się właśnie rozpadał - i dokładnie dlatego działa. Jakby ktoś próbował opisać świat przez mgłę na szybie, ale palcem, nie słowami.
Podoba mi się, że ten tekst jest bardziej ‘tkanką’ niż opowieścią - trochę jakby język najpierw przemarzł, a potem zaczął świecić.

[aff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

W tym dniu bodajże lub dnia następnego odeszła pani Stasia. 

Natomiast pleszka okazała się być żywa, po prostu przez kilka dni wysiadywala jajka w budce lęgowej, a teraz widzę znów parę pleszek. Prześliczne są.

Opowieść jest ciągle ta sama, ktoś się rodzi, ktoś kocha, ktoś umiera, widzisz go w innych, zbierasz się z tym, żyjesz nadal, itd

Dziękuję pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję @Leszek Piotr Laskowski @piąteprzezdziesiąte :)

 

Co zobaczyłaś to Twoje. Pozdrawiam