nienasycenie miłością

[Migrena]

 

 

 

kocham cię
jakby serce było studnią bez dna

rzucam w nią twoje imię
a ono spada
i spada
i wciąż nie słychać dna

twoje imię w moich ustach
jest jak kometa przechodząca przez krew
zostawia za sobą świetlisty ogon
którym moje serce jeszcze długo płonie

twoja obecność
jest ciepłym światłem w zamkniętym pokoju

dotyk twojej dłoni
jest małym świtem
który wschodzi na mojej skórze

i boli mnie ta granica
że nie mogę stać się twoim ciałem
a tylko jego cieniem
który próbuje wrosnąć w ciebie na zawsze


a ja chcę więcej

więcej twojego oddechu
który pachnie nocą

więcej twoich włosów
rozsypanych na poduszce
jak jasne ziarno gwiazd

więcej twojego śmiechu
który odpryskuje od ciszy
jak krzemień rzucony w mrok

kiedy jesteś blisko

noc otwiera się we mnie
jak ogród gwiazd

a każda z nich dojrzewa
do twoich palców

kocham cię tak zachłannie
jak ziemia
która po tysiącu lat suszy
pierwszy raz pije deszcz

twoje ramiona są dla mnie
korytem wezbranej rzeki

w którym nurt zapomina
o istnieniu morza

płynę w niej
i nie chcę brzegu

twoje usta mają w sobie
ciepło chleba
i ciszę ognia

są mapą zapomnianego języka
którym moje ciało
uczy się modlić od nowa

jesteś w moim krwiobiegu
jedynym brakującym pierwiastkiem

bez którego tlen
przestaje karmić płuca

a miłość w tobie
to jedyna rysa na szkle czasu
przez którą wycieka ze mnie wieczność


bo pragnienie wrasta we mnie
jak dzikie wino w szczeliny muru

rozsadzając krew od środka

jego korzenie oplatają serce
jego liście piją moją krew

by karmić gwiazdy
których w tobie szukam

i wtedy czuję

jak moje serce rozszerza się nagle
jak wszechświat w pierwszej sekundzie stworzenia

i wszystko co we mnie istnieje
biegnie ku tobie
z prędkością światła

bo miłość nie jest spokojem

miłość jest głodem

a ja jestem w nim bez końca

i to jest głód
który nie zna
nasycenia

płonę w tobie jak gwiazda
która nie może się wypalić

 

 

 

 

 

[APM]

@Migrena Fajnie jest pewnie być tak kochanym. Czy tylko w poezji jest to możliwe? Czy tak kochana osoba o tym wie i czy jej nie smutno, że nie może tego odwzajemnić, poczuć, opisać tak jak ty...

[Migrena]

@APM

 

dobre pytanie :)

 

oczywiście, że wiedziała.

 

ale juz mnie z siebie zmyła jak zmywarka brudny talerz.

 

podobno milość jest piękna.

 

bo jest.

 

ale jak się ją z zimną krwią morduje to przechodzi w koszmar.

 

to tak mam.

 

dziękuję serdecznie :)

 

[APM]

@Migrena A może odeszła, bo nie umiała odwzajemnić Twojego uczucia. Nie zawsze się to udaje niestety.

[Migrena]

@APM

 

a może to ja ?

 

może to ja jestem.......do dupy po prostu.

 

[huzarc]

@Migrena

To bardzo ekspansywny, metaforyczny wiersz miłosny, Łączy bogactwo hiperboli z kosmicznymi obrazami i biologicznymi porównaniami. Wyłania się z niego szczególna wyobraźnia metaforyczna, intensywność emocji I obrazów.

 

 

[Gość vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Do dupy to jest takie gadanie

[wiedźma]

@Migrena Piękny i bardzo osobisty wiersz, bardzo emocjonalny. Pozdrawiam 

[Alicja_Wysocka]

@Migrena

Masz w tym wierszu ogrom obrazów i emocji - aż się przelewa jak rzeka po deszczu.
Czyta się to jak głód, który naprawdę nie zna nasycenia.

Ale w komentarzu zrobiło mi się smutno.
Nie mów o sobie w ten sposób.

Czasem ktoś odchodzi nie dlatego, że z nami coś nie tak,
tylko dlatego, że nie umie unieść tego, co dostaje.

A Twój wiersz pokazuje, że dajesz bardzo dużo.

Serdeczności :)

[Migrena]

@vioara stelelor

 

"do dupy to jest takie gadanie".

 

tak i nie.

 

 

bo nie chodzi o to że ja jestem do dupy.

to tylko słowa które próbują ogarnąć to co ciężkie, 
moment w języku, 
próba uchwycenia siebie w ruchu
co w środku się wije i pulsuje.

Twoje "do dupy to jest gadanie” trafia w sedno !

prawda nie zamyka się w jednym zdaniu.

ja nie jestem zdaniem.

ja jestem tym co przechodzi przez słowa.

tym co doświadcza przyczyn i skutków.

tym co w relacji czuje własną wagę.

ktoś zawsze bywa bardziej odpowiedzialny.

nie ma tu wyroku wiecznego
są tylko ruchy, błędy, niedopatrzenia.

czasem ja w tym momencie jestem bardziej "do dupy”

czasem ktos w innym
i to nie czyni nas gorszymi
ani nie definiuje nas na zawsze.

heidegger mówi: słowa nie są bytem ale 
są ruchem bycia
próbą uchwycenia czegoś co ucieka .

a wittgenstein dodaje :granice mojego języka
są granicami mojego świata.

każde zdanie o sobie to tylko rys tego świata.

egzystencjalnie ( sartre ) -  człowiek jest projektem
nie definicją
nie wyrokiem.

"jestem do dupy” to projekt chwilowy.

nie esencja.

nie kraniec.

więc gadanie o sobie w bólu
to próba uchwycenia siebie w czasie a 
nie stygmatyzowania siebie na zawsze .

to ciężar słów który mowi o dynamice rzeczy, 
o tym kto, kiedy i jak wpływa na świat.

i w końcu to co przechodzi przez nas i przez słowa
jest większe niż każde zdanie.

jest prawdziwsze niż każdy wyrok który moglibysmy wypowiedzieć o sobie.

 

 

wiem do kogo to piszę !

 

wiem, że to świetnie rozumiesz .

 

ale napisać musialem.

 

 

@huzarc

 

jak umiałem, tak napisałem !

 

dziękuję, ze jesteś.

 

 

 

@wiedźma

 

dziękuję za wspaniały i ciepły koment.

 

pozdrawiam :)

 

 

 

@Alicja_Wysocka

 

Alu.

 

niech Ci nie bedzie smutno :)

 

jeden smutas juz wystarczy.

 

muszę się jakoś pozbierać.

 

dziękuję za Twoje dobre słowa.

 

to dla mnie potężne wsparcie.

 

jeszcze nie tracę nadziei.

 

powodzenia Alu.

 

 

 

 

 

[APM]

@Migrena a może to byla tylko jakaś póba i prawdziwa miłośc tuż tuż... Umiesz pięknie opisać swoje uczucia. Nie każdy tak potrafi.

[violetta]

Jeżeli to tęsknota to podziwiam, jeżeli prawdziwe uczucie, to też podziwiam:)

[violetta]

@KOBIETAdelikatny temat:)

[Berenika97]

@Migrena

 

Dziś nie bedę komentować  Twojego wiesza tak, jak lubię. Bo mój analityczny komentarz będzie za zimny do tych emocji, które udzieliły się również mnie. 

Bo to niezwykle poruszający, osobisty tekst. Pod warstwą pięknych, miłosnych metafor kryje się tu ogromny, dojmujący ból i poczucie nieprzekraczalnej granicy.

Kiedy czytam o "imieniu spadającym w studnię bez dna" albo "komecie", widzę tu nie tylko miłość, ale też echo kogoś, kogo obecność przetrwała w pamięci, zostawiając świetlisty, choć bolący ślad.

To wiersz o uczuciu, które wykracza poza fizyczność i czas, ale zderza się z barierą, której nie da się pokonać.

Bardzo przejmujący obraz miłości jako głodu i braku. Zostanie we mnie na długo.

Wiem, że zrozumiesz. Pozdrawiam. 

[Migrena]

@APM

 

dziękuję serdecznie.

 

nie wiem co powiedzieć.

 

przyszlość......nieznana .

 

 

 

@violetta

 

dziękuję bardzo.

 

 

@KOBIETA

 

dziękuję Dominiko :)

 

 

 

@Berenika97

 

rozumiem Nika.

 

dziękuję Ci.

 

 

Edytowane 17 Marca przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Myszolak]

@Migrena Mnie to zastanawia, czy ten niedosyt jest dobrą oznaką czy złą. Bo to uczucie by być jak najbliżej jest normalne i piękne, ale gdy to nienasycenie jest tak duże to może dusze po prostu nie chcą się zsynchronizować. Mówię tu o takim niedosycie w fizyczności, bo wydaję mi się, że w twoim wierszu te cielesne aspekty raczej nie są tylko metaforą. A wydaje mi się , że czasem naprawdę można czuć się wyjątkowo obco w czyimś uścisku...

Pozdrawiam Serdecznie 

[Migrena]

@Myszolak

 

myślę że to nie jest niedopasowanie ani brak synchronizacji dusz.

raczej coś bardziej nieusuwalnego wpisanego w samo istnienie.

bo nawet kiedy wszystko miedzy dwojgiem ludzi układa się najpełniej
kiedy ciało trafia w ciało a oddech w oddech
zostaje jeszcze cienka szczelina której nie da się zasypać.

i to właśnie ona boli !!!

to nie jest głód z braku
to głód który rodzi się mimo spełnienia
a może nawet przez nie.

ciało nie zawodzi
ono po prostu dochodzi do granicy swoich możliwosci
i dalej już nie potrafi niesć tego co czuje.

dlatego to nienasycenie nie jest dla mnie sygnałem że coś nie działa a raczej dowodem na to że miłosć wykracza poza formy
w których próbujemy ją pomieścić.

 

i może własnie dlatego jest jednocześnie tak piękna i tak nie do ukojenia

 

bo zawsze zostawia w nas odrobinę nieskończonosci.

 

to taka poranna moja impresja.

 

 

dziękuję bardzo za ciekawy komentarz.

 

pozdrawiam.

 

 

[Myszolak]

@Migrena Chciałabym napisać że może to fajnie że zawsze zostaje ta nutka tajemnicy…ale wcale nie tak nie uważam, masz rację, ta niemożność po prostu boli. Dziękuję za tak ładną odpowiedź. Pozdrawiam 

[Christine]

@Migrena

 

Ukazujesz miłość jako potężny, kosmiczny i biologiczny żywioł. Balansujesz między czułą intymnością a obezwładniającą, spalającą obsesją, w której pragnienie drugiego człowieka staje się warunkiem przetrwania. To anatomia głodu, która daje życie, ale jednocześnie trawi je od środka.  Mocny i wspaniały tekst. Pozdrawiam. 

[Migrena]

@Christine

 

Chrissy.

 

bo miłość to coś tak wielkiego jak wszechświat i cos tak pięknego jak .......nie wiem nawet co, ale od tego też jest piękniejsza :)

 

powiew wiosny dla Ciebie :)