Świt

[Berenika97]

Noc nie ucieka.

Noc się wyczerpuje.

Światło nie zmienia świata.
Zmienia dostęp do niego.

 

Kontury powoli wracają

na swoje miejsca.

Wzrok ustawia ostrość
na to, co się odradza.

Krótki moment,

gdy wszystko staje się sobą.

Nie trzeba jeszcze formułować zdań.

 

Czekam na pierwszą,

nieśmiałą plamę koloru.

 

[hollow man]

@Berenika97

W ciemne miesiące dodaj lampę symulującą wschód słońca, dyfuzor zapachu bergamotki czy co tam lubisz czuć w powietrzu i do tego ćwierkające ptaszki czy jakiegoś Erika Satie ;)

[andrew]

@Berenika97

...

zmierzch 

nie potrzebuje 

wiele mówić 

 

wystarczy 

że jesteś 

 

świt wstanie późno 

zrobi kawę 

cichutko 

aby 

nie obudzić 

codzienności 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Berenika97]

@hollow man

 

Bardzo dziękuję!  Ale po co?  :) 

@Poet Ka

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.:))) 

@andrew

 

Bardzo dziękuję!  Świt wstaje o różnych porach, ale dobrze, że cichutko. :)  Serdecznie pozdrawiam. :) 

 

[hollow man]

@Berenika97

Testuję nowy gadżet dla mindfullnessowców- sprawdzam rynek ;)

[Berenika97]

@hollow man

 

A ja myślałam, że piszę wiersz, a okazuje się, że robię Ci market research!  Niestety, nie jestem w Twojej grupie docelowej. Pozdrawiam. :)

[hollow man]

@Berenika97

Spokojnie, kapitalizm wszystko skomodyfikuje - nawet moment przebudzenia. Nie tym razem, to innym.

[Migrena]

@Berenika97

 

Nika.

 

ten Twój  wiersz ma w sobie coś bardzo rzadkiego.

 

taka cisza, która nie jest pustką, tylko uważnoscią.

 

uchwyciłaś moment, zanim świat zostanie nazwany, zanim rozum zacznie go porządkować .

 

i właśnie dlatego on tu oddycha tak prawdziwie !!!

podoba mi się ta myśl, że świt niczego nie zmienia, tylko odsłania dostęp.

 

to jest bardzo dojrzałe, bardzo spokojne widzenie rzeczywistosci , bez przymusu interpretacji, bez nadmiaru słów.

 

zostawiasz przestrzeń i to jest siła !!!

piszesz z cudownym wyczuciem, które nie potrzebuje efektów.

 

i może właśnie dlatego ten krótki moment "gdy wszystko staje się sobą” zostajnie we mnie  na dłużej.

piękny, skupiony wiersz.

 

Twój piekny wiersz.

 

Edytowane 17 Marca przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Marek.zak1]

@andrew Świt to odrodzenie, a przecież ono nigdy pewne nie jest, wiec  trzeba nastawić ostrość, żeby zobaczyć, czy stało się to naprawdę i czy wszystko stało się znowu sobą. Kolory i inne szczegóły wracają stopniowo. Na mówienie przyjdzie czas, na działanie też. Fajnie to napisałaś. Udanego dnia zatem. 

[Jacek_Suchowicz]

@Berenika97

 

często noc bywa ciężką chmurą

ale gdy przejdzie słońce świeci

w świetle wyostrzą się kontury

i barw nabiorą ludzie rzeczy

;))

 

[APM]

@Berenika97 Piękny świt! Dziekuję

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Berenika97 Puenta powoli rozbłyska pierwszymi promieniami słońca. :)

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Świt, krótka chwila po resecie. Świetnie oddałaś czas tuż przed zalogowaniem do systemu :)

 

Krótki to moment.

Gdy jesteś kimś, kim jesteś.

Bez maski i barw.

 

Pozdrawiam

[lena2_]

Pięknie opisany moment między nocą a dniem, gdy pomału odradza się życie po przebudzeniu:):) z podziwem:):)

[Berenika97]

@hollow man

 

Dobrze, że zdążyłam zapisać, zanim trafił na kubek z napisem "Rise & Grind'. :)

@Migrena

 

Bardzo dziękuję! 

 

Nawet nie wiesz, jak wiele znaczą dla mnie te słowa. Poczułam się dzięki nim w pełni zrozumiana. Dziękuję, że wyłapałeś tę ciszę i brak przymusu interpretacji, o które mi chodziło.

Świadomość, że ten moment zostanie w Tobie na dłużej, jest dla mnie najpiękniejszym prezentem.

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję w imieniu swoim i @andrew.  

 

Od siebie napiszę, że To, co napisałeś o niepewności odrodzenia bardzo mi się podoba. Właśnie o to chodzi - że ostrość trzeba nastawić, bo nic nie jest z góry wiadome. 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Jacek_Suchowicz

 

Bardzo dziękuję!   Serdecznie pozdrawiam. 

 

Niech ciężka chmura wiatr poczuje,

niech światło pędzlem świat maluje.

 

Dziękuję, że jesteś tym, który dostrzega

blask, co po nocy do nas dobiega.

@APM

 

To ja bardzo dziękuję za miłe słowa. Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Wiechu J. K.

 

Bardzo dziękuję! 

To najpiękniejsze, co można powiedzieć o zakończeniu.

Serdecznie pozdrawiam. :)

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję!      Reset... tak, dokładnie to słowo.  Serdecznie pozdrawiam.:) 

 

Między nocą a dniem.

Ani snem, ani jawą.

Tylko ja. Prawdziwa.

@lena2_

 

Bardzo dziękuję! 

 Właśnie o takie przebudzenie chodziło. :)

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@huzarc @Ewelina @Le-sław @Lenore Grey @Clavisa @Łukasz Wiesław Jasiński  

 

Bardzo Państwu dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Alicja_Wysocka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 Jeśli ją zobaczysz, jeśli zobaczysz, że jest, to znaczy, że Ty też jesteś,

Wszystko staje się sobą i Ty także :)

[Poet Ka]

@Berenika97 dwa pierwsze dystychy łudzą czytelnika, bo to, co wynika z pierwszego i trzeciego, po odrzuceniu negacji, wydaje się być prawdziwe, czyli że noc ucieka, a światłość zmienia świat. Z kolei poetyckie określenia wydają się mamić czytelnika swoim urokiem ulotnych skojarzeń. Po głębszym zastanowieniu, dochodzi się jednak do wniosku, że jest odwrotnie. Czyli, że poezja tłumaczy nam rzeczywistość i przywraca wszystkiemu sens. "Klik" i zmienia się postrzeganie. Metafora okazuje się konstatacją, a konstatacją metaforą. Czary chyba. Ciekawie więc redefiniujesz światłość i ciemność, percepcję, mało tego, pokazujesz wszystko "na chwilę przed". I nawiązujesz do artystycznych technik tworzenia. Zbliża cię to do Andrzeja Sosnowskiego, który świtanie, światło postrzega wręcz materialnie, namacalnie. Fragmenty "noc się wyczerpuje", "czekam na pierwszą plamę koloru" jakby potwierdzają, że ta ciemność i jasność materializują się. Dodam, że jesteś w tym uczestniczeniu "na chwilę przed", nie tylko obserwatorką, ale i demiurgiem. Widzisz przecież świat zanim powstało słowo.

Edytowane 17 Marca przez Poet Ka
interpunkcja (wyświetl historię edycji)

[Myszolak]

@Berenika97 To moment gdy odzywa się wewnętrzna mądrość człowieka i zaczyna wszystko powoli układać, odzyskiwać grunt samoistnie, zanim w ogóle zdążymy się zorientować, że przechodzi w nas jakaś przemiana. Wzrok który się ustawia, kontury powracające na miejsca - bardzo ładny opis tego jak ludzka psychika czasami sama potrafi się uleczyć i "nie trzeba formułować zdań". Wystarczy zaufać i chwilę poczekać. Dla mnie tak to wygląda.

Pozdrawiam 

[[email protected]]

@Berenika97 Z filozofii miałem pałę,
                          ... więc poetą zostałem!

Miłego dnia Bereniko.