Dekonstrukcja

[Poet Ka]

Dekonstrukcja 

 

Nie jest dobrze samemu tylko być człowiekiem.

Tylko samemu nie jest dobrze być człowiekiem.

Dobrze nie jest być tylko samemu człowiekiem.

Człowiekiem tylko samemu nie jest

dobrze być.

Człowiekiem być nie jest dobrze 

tylko samemu.

 

Człowiekiem człowiekiem człowiekiem

Nie nie nie nie nie nie nie nie nie nie

Dobrze dobrze dobrze dobrze dobrze

Jest jest jest jest jest jest jest jest jest

Samemu samemu samemu samemu

Tylko tylko tylko tylko tylko tylko tylko

Być być być być być być być być być 

 

Człowiekiem Nie Dobrze Jest Samemu 

Tylko Być.

człowiekiem nie dobrze jest samemu tylko

być.

 

Być.

Samemu.

Człowiekiem.

Nie.

Jest dobrze

Tylko...

Tylko...

Jest dobrze

Nie.

Człowiekiem.

Samemu.

Być.

 

Być człowiekiem jest dobrze, tylko nie samemu

samemu

samemu

 

Więc dlaczego nie chcemy być ludźmi?

 

[violetta]

@Poet Ka są różne opinie na ten temat:)

[huzarc]

@Poet Ka dekonstrukcja w praktyce.  Wiersz wracający do źródła sensu, aby go rozebrać, eksperyment lingwistyczny badający półmrok pół-oczywistości. Odwraca się od kultu języka uwikłanego w znaczenia tkwiące obrazach czy narracji, aby  rozpuścić je rozpadzie - języka i znaczenia właśnie. 

Koniec języka oznacza samotność człowieka i niemożność nazwania, czy oznaczenia swego stanu w sposób autentyczny. Pozostaje powtarzanie słów, rytualne i w transie, które ma przyciągnąć innych ludzi, do wspólnego przeżywania konwencji, ale nie pozwala to jednak przezwyciężyć i unieważnić samotności.

[Papierowy Lis]

@Poet Ka re: samemu trzeba być człowiekiem żeby chcieć być człowiekiem. CIekawe, przypomina fragment monodramu - sceniczne. Gustuję i pozdrawiam

[Charismafilos]

@Poet Ka szacun! uwielbiam takie konstrukcje... jak trybiki w skrzętnie zaprojektowanej i wykonanej maszynie!

[Poet Ka]

Hahahaha:)

Kochani!

Serdecznie dziękuję za dodane odpowiedzi:)

[Berenika97]

@Poet Ka

 

Niezwykła ta dekonstrukcja! 

Wiersz bazuje na parafrazie jednego z najważniejszych zdań w naszej kulturze, pochodzącego z biblijnej Księgi Rodzaju: „Nie jest dobrze, żeby człowiek był sam”.

 

Podmiot liryczny bierze to zdanie (zmodyfikowane do formy „Nie jest dobrze samemu tylko być człowiekiem”) i zaczyna je obsesyjnie analizować, jakby szukał w nim luki lub ratunku.

 

Utwór można podzielić na kilka faz, które przypominają proces psychologiczny- jak obsesja - przestawianie szyku wyrazów. Podmiot liryczny obraca myśl z każdej strony, jakby zmiana gramatyki mogła zmienić brutalny fakt samotności.

 

Potem jest dosłowna dekonstrukcja. Słowa zostają wyrwane ze zdania i powtarzane w pętli. Słowo powtarzane w nieskończoność traci swój sens, staje się tylko pustym dźwiękiem.

Tak samo człowiek w skrajnej samotności traci poczucie swojego „człowieczeństwa”.

 

Następnie wahanie „Tylko... , Tylko...”. To moment zatrzymania. Zdanie w końcu wybrzmiewa w poprawnej, naturalnej formie -  „Być człowiekiem jest dobrze, tylko nie samemu”, po czym słowo „samemu” zanika powoli jak echo.

 

Wtedy następuje cios „Więc dlaczego nie chcemy być ludźmi?”

 

Zaskakujący!  Gratuluję! 

 

Współczesny paradoks- wiemy, że do szczęścia ("bycia człowiekiem") potrzebujemy innych, a jednak z jakiegoś powodu sami przed tym człowieczeństwem i relacjami uciekamy.

 

A forma utworu sama w sobie jest treścią.

[wiedźma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kolejny raz nic dodać,  nic ująć. Cudownie ujęte !!

[Poet Ka]

Trzeba to przyznać. Interpretacje Bereniki są genialne.