nienasycenie Bogiem

[Migrena]

 

 

 

 

szukam Cię

moja dusza
to piach
który uczy się
Twojej rzeźby

a Twoje imię
kroplą wody
spadającą
z wysokości światła

piję ją

i pragnienie
rośnie
jeszcze bardziej

Twoja obecność
jest jak cisza świtu

kiedy świat
jeszcze nie mówi

a wszystko
już oddycha
Tobą

dotykasz mnie
nie ręką

lecz spokojem
który nagle
rozjaśnia krew

dajesz mi łaskę
jak chleb

łamaną
w milczeniu

a ja wracam po nią
wciąż
i wciąż

bo jedna kromka
nie wystarcza
sercu

Twoja miłość
jest jak oddech matki
nad kołyską

dziecko
jeszcze nie zna
Twojego imienia

a już
żyje
Twoim ciepłem

Twoje przebaczenie
jest rzeką

płynę w niej

i czuję
jak spadają ze mnie
kamienie dni

a jednak
gdy wychodzę
na brzeg

znowu
jestem
spragniony

Twoje światło
jest ogromne
jak niebo
które nie zna
ścian

a jednak
dusza chce
jeszcze

więcej
Twojej cierpliwości

więcej
Twojej łagodności

więcej
Twojego milczenia
które rozumie
wszystko

bo człowiek
jest studnią
bez dna

a Ty
wlewasz w nią
ocean

i choć woda rośnie
po same brzegi
serca

głębina
wciąż pozostaje
otwarta

gdybym był syty

oznaczałoby to

że jesteś mniejszy
od mojego serca

ale mój głód
jest jedyną miarą
Twego nieskończenia

kocham Cię

jak dziecko
kocha światło

którego
nie potrafi objąć

i wiem

że będę pił
Twoją obecność
przez całe życie

a i tak

odejdę z ziemi

spragniony
Twojej miłości

bo dusza nie szuka Boga
żeby przestać pragnąć

dusza szuka Boga
żeby pragnienie stało się wieczne

 

 

 

Edytowane wczoraj o 17:23 przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[huzarc]

@Migrena Odwieczne pytania. Szukamy jego imienia, czy jego obecności, ładu metafizyki, czy ładu etyki. Pozostaje kompletacja w osobistym języku emocji. Ta jest zacna, szczera i potrzebna.

[Le-sław]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Piękny, przejmujący i radujący duszę wiersz. Dlatego że o najważniejszym temacie i w taki sposób.

Cieszę się dodatkowo tym, że nie jestem sam w tej "Kainie Ducha". Pzdr

[KOBIETA]

@Migrena

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wiem ;) pozdrawiam serdecznie Migrenko :) 

 

[Berenika97]

@Migrena

 

Twój wiersz zatrzymał mnie na dłużej, to czyste piękno. Im bardziej człowiek "nasyca się" obecnością Boga, tym większe staje się jego pragnienie.

Niezwykłe ujęcie nieskończoności.

Poruszyło mnie stwierdzenie, że nasz głód jest miarą Bożej wielkości - to piękna i pokorna definicja relacji człowieka ze Stwórcą.

Ten wiersz nie tylko się czyta, nim się oddycha.

 

„Metafora duszy jako piasku, który "uczy się rzeźby" Boga, jest genialna w swojej prostocie. Ale to zakończenie - o tym, że szukamy nie po to, by przestać pragnąć, ale by pragnienie stało się wieczne - zostaje w sercu na bardzo długo.

 

Pięknie napisałeś  - unikając patosu  dotknąłeś samej istoty tęsknoty za czymś większym niż my sami. 

 

 

[Migrena]

@huzarc

 

"kontemplacja w osobistym języku emocji "

 

wlasnie tak !

 

dziękuję.

 

 

 

@Le-sław

 

dziękuję za piękne i madre słowa.

 

pozdrawiam.

 

 

 

@KOBIETA

 

pięknie dziękuję Dominiko.

 

serdeczności :)

 

 

 

@Berenika97

 

Bereniko.

 

Twoje komentarze są wyraziste, pełne i soczyste.

 

masz dla mnie zawsze ciepłe słowo.

 

jesteś uroczym natchnieniem.

 

dziękuję :)

 

dobroci dla Ciebie :)

 

 

 

 

[andrew]

@Migrena

Ślicznie 

Człowiek mimo ,że doświadcza Go codziennie, ciągle szuka. Nieliczni się zbliżają. I to nie święci. To dar.

 

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Charismafilos]

@Migrena świetna prezentacja relacji! Osobista ale i uniwersalna! Bardzo mi się podoba :)

[Whisper of loves rain]

@Migrena Pragnienie Boga jest jedynym głodem, który im bardziej rośnie, tym bardziej staje się łaską.

[Papierowy Lis]

@Migrena kto szuka pragnienia nie znajdzie spokoju. Punkt dojścia - odwieczny dylemat człowieka. Przeczytałem kilka razy - gustuję i pozdrawiam