Termin ważności

[Berenika97]

Od lat utrwala pamięć

na nietrwałym papierze paragonów.

Żeby wiedzieć, kiedy kupił

ostatnie mleko.

W kuchni wciąż stróżują dwa kubki.

Jeden, z pękniętą wargą.

Drugi - gładki i pusty - relikwia dla gościa,

który nigdy nie przyszedł,

choć jego kroki

wciąż słychać na schodach.

Śmieci wynosi ukradkiem,

o zmierzchu.

Chowa przed światem

dowody swojej obecności.

W szklanym oknie telewizora żyją ludzie,

którzy potrafią rozmawiać ze sobą

dotykiem i głosem.

Ścisza więc dźwięk,

żeby nie przeszkadzać im w szczęściu.

W szufladzie, pod stosem rachunków,

trzyma list bez adresu.

Złożony na czworo,

jak skrzydła martwego motyla.

Nauczył się, że nawet za ostatnie słowa

będzie trzeba zapłacić.

Wie, że kiedyś wyjdzie

i nie przekręci zamka.

Zostawi klucz w drzwiach -

niech tkwi, dając pewność,

że dom zawsze czeka,

aż ktoś wreszcie wróci.

 

[andrew]

@Berenika97

...

czekamy aż będziemy 

wodą źródlaną 

czystą nieskazitelną 

 

wzdychając 

patrzymy na świat 

który jest obok 

obok nie w nas

 

Samarytanka mimo ...

otwiera się 

widząc pokorę 

proszącego o wodę 

nawiązuje dialog 

 

zakwita

wydaje dobry owoc

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

Edytowane 1 godzinę temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[Lenore Grey]

@Berenika97

Poruszający.

Szczególnie ten fragment:

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[huzarc]

@Berenika97

Ten wiersz jest przejmującym portretem człowieka żyjącego w samotności tak długo, że samotność stała się jego naturalnym środowiskiem. Nie mówi o niej wprost, ale pokazuje ją poprzez drobne, codzienne gesty i symbole podkreślające ten stan a zarazem odruch wymazywania się z rzeczywistości, która jest obok obojętna - Pamięć na paragonach, dwa kubki, telewizor, list bez adresu, klucz w drzwiach. , są atrybutami tej alienacji. Całość to elegia o cichym życiu człowieka, którego świat skurczył się do drobnych rytuałów samotności, ale który mimo wszystko wciąż zachowuje małą przestrzeń dla nadziei.

[Jacek_Suchowicz]

@Berenika97

 

pielęgnujemy naszą samotność

ciągle się bojąc otworzyć na innych

opisujemy ją przejmująco

żyjemy w pętli złudzeń naiwnych

 

pozdrawiam 

 

ps sytuacja z życia wzięta

[aniat.]

@Berenika97 Taki piękny i poruszający ten wiersz w swoim smutku. Sprawił, że się zatrzymałam i z wdzięcznością stwierdziłam , że jestem.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pozdrawiam.

[Marek.zak1]

Przejmujący wiersz o tkwieniu w samotności z różnymi aspektami. To, co utrzymuje człowieka to wpojone, czy nabyte poczucie obowiązku i codzienność. Nie wiemy, co się wydarzyło w życiu peela, że tak się dzieje, bywa, że człowiek się sam z siebie odseparowuje od innych, bliskich i nie tylko, ale też bywa, że inni od niego, tak czy inaczej, pogrążanie ma tylko jeden kierunek. U wielu tak jest, ale dopóki umysł pracuje, zawsze jest jakaś szansa na zmianę. Pozdrawiam serdecznie.