Uśmiech siepacza

[Simon Tracy]

Mieszkanie było do cna splądrowane.

Bezdusznym czasem.

Gnilnym postępem wilgoci.

Fantazyjnymi formami 

surrealistycznych pejzaży,

czarnych, cuchnących grzybem ścian,

tak głęboko pochylonych ku zagładzie,

że zdać by się mogło, 

dźwigają cały ciężar

świata i nieboskłonu

a nie ciężki,

skruszały i śmierdzący 

nagrzanym w słońcu eternitem dach

tej pozbawionej nawet duszy ruiny.

Zajęte koloniami

kurzu i roztoczy zasłony,

niegdyś szczerozłote, 

zdobione kwiatami róż,

teraz spały spokojnie,

stróżując dostępu do tej samotni.

Każdy blask

czy nieśmiały promień słońca,

natychmiast śniedział w zetknięciu 

z atmosferą grozy tego miejsca.

 

 

Groza biła zewsząd.

Kryła się w rozklekotanej,

trzydrzwiowej, dębowej szafie 

z wyrwanymi dolnymi szufladami,

jak zarażonymi próchnicą zębami.

Przeglądała się w brudnych, 

zarysowanych lustrach 

o miedzianych ramach,

Wyglądała za płócien 

porzuconych na pastwę 

zapomnienia obrazów.

Niegdyś malowane ręką mistrzów,

teraz postacie na nich 

umierały w niemym krzyku,

rozlane w pigmencie koloru zagłady.

 

 

Łoże małżeńskie konało w rogu.

Ustawione tam celowo,

czy zawleczone siłą nieczystą?

Wybebeszone z 

trocinowo, gąbczastych trzewi.

Sprężyny wystawały jak 

strzaskane obuchami kości,

lub jak nagie, 

objęte ostatecznym rozkładem dłonie,

morowym, ożywionych trupów,

wystające z zapomnianych mogił,

gdzieś pośród przeklętych uroczysk.

Zapleśniała narzuta, 

zwisała grubymi fałdami 

ku klepkom podłogowej mozaiki.

Przypominała porzuconą chorągiew 

na polu bitwy.

Nie było już nikogo 

kto by w jej imię walczył z honorem.

Nie było nikogo kto by ją podźwignął 

i zasadził z powrotem na drzewiec.

Nie było już barykad miłości.

Nie było żołnierzy wolności.

 

 

Narzuta nosiła na sobie stygmaty 

wżartych w materiał plam.

Burgundowych, dojrzałych,

jak najprzedniejsze wino.

Ślady krwi.

Przelanej tu do ostatniej kropli.

Do ostatniego, rzężącego spazmem,

wydechu zaróżowionych ledwie ust.

Ciała co oczywiste

już dawno nie było tutaj.

Rozpadło się w cień.

W dusznym mroku jesionowej trumny.

Przepadło.

Jak przyjaźń i uczucie.

Jej upiór nie nawiedzał tych murów.

Nawet dziś w rocznicę zbrodni.

 

 

Podłoga ugięła się, skrzypiąc donośnie.

Przechadzał się po domu.

Tak samo jak rok temu.

Dziesięć lat.

Sto.

Oddychał spokojnie,

wzbudzając ekspresyjny taniec 

sypiących się z dachu

cząstek w powietrzu.

Miał nawet

przez chwilę ochotę ku temu 

by wyjrzeć przez okno.

Dla niego wszystko zastygło 

z dniem ostatecznym.

Lecz świat z pewnością 

biegł nieprzerwanie naprzód.

Nie sądził nigdy,

że spełni swoje najskrytsze marzenie 

i będzie nieśmiertelny.

Przeklęty na wieki.

Ale jednak nieusuwalny.

Zbrodnia zaciera się 

w przestrzeni fizycznej doczesności,

jednak wyrok piekielny 

jest trwalszy niż granit.

Będzie tutaj, nawet wtedy 

gdy ich dawny dom 

skruszeje do cna.

Fundamenty znikną 

oddane na powrót napierającej naturze.

 

 

A jego klątwa przetrwa.

Bo jej fundamentem jest zbrodnia.

Celem nadrzędnym zemsta.

A odkupienie i rozgrzeszenie

jest mżonką.

Nie zabił człowieka.

Zabił przyczynę.

I dlatego po stu nawet latach,

mógł podejść 

bez strachu i zawahania do lustra.

Spojrzeć sobie i prawdzie w oczy 

z uśmiechem, 

dobrze i solidnie 

wykonanej pracy.

Siekiera, która dotąd lewitowała 

w przestrzeni pokoju

spadła w głuchym brzękiem na podłogę

a przestrzeń wypełnił,

męski i przeraźliwie zimny śmiech.

 

[Stary_Kredens]

A co będzie potem? Bo rozumiem że to uchwycony jakiś moment z tą siekiera która spada. Klątwa nadal trwa?

Jak zwykle u Ciebie ciekawie beksińsko

Pozdrawiam kredens 

 

[Simon Tracy]

@Stary_Kredens W kolejną rocznicę duch znów nawiedzi to miejsce i w kolejną również. Będzie tam gdy zostaną już tylko zawalone ruiny.

Będzie wtedy gdy zostaną jedynie ślady fundamentów.

U mnie zbrodnia i jej konsekwencje mają wymiar wieczny.

Klątwy nie da się odkupić,

zdjąć ani żałować.

Nie ma katharsis,

nie ma czyśćca ani żalu.

Jest byt który woli być demonem niż nikim tak jak za życia.

On nie pragnie zbawienia.

On pragnie trwania.

Jest dumny ze swojej zbrodni i wiecznego potępienia.

 

 

[Stary_Kredens]

@Simon Tracy czyli jest szczęśliwy , szczęśliwy potępiony. To ciekawe np. taki Syzyf wręcz uszczesliwiony. Wszyscy jesteśmy grzeszni więc potępienie to zysk?

Kredens pozdrawia 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - czuć ten klimat - czytając ten wiersz  czułem że tam jestem -

                                                                                                                       Pzdr.

[Simon Tracy]

@Waldemar_Talar_Talar Dziękuję za przeczytanie i komentarz. 

Pozdrawiam serdecznie.

@Stary_Kredens Ja nazywam to metafizycznym buntownikiem.

Nie ma Boga który mógłby go osądzić.

Nie ma czyśćca w którym mógłby odkupić winę.

I wreszcie nie ma wystarczająco strasznego piekła, które mogłoby przyjąć tak idealnie okrutną i zimnie obojetną bestię do siebie 

[Berenika97]

@Simon Tracy

 

Ten wiersz to gęsta, niemal lepka od emocji lekcja turpizmu i gotyckiego horroru.

Nastrój nie jest tutaj tylko tłem - on jest głównym bohaterem, który osacza czytelnika od pierwszych wersów.

"Nie zabił człowieka. Zabił przyczynę." - Podoba mi się ta zmiana -  nie wiadomo, czy bać się tego miejsca, czy go rozumieć. Pozdrawiam. 

[Simon Tracy]

@Berenika97 Tak mnie coś wczoraj wzięło na mroczne i gęste opisy rodem z grozy Grabińskiego.

Na tym mi najbardziej zależało, by to przestrzeń wokół żyła i osaczała Czytelnika.

Myślę, że nie ma tak spaczonej nawet moralności by zrozumieć taką bestię.

[Berenika97]

@Simon Tracy

 

Ta atmosfera naprawdę osacza - czuć w każdym zdaniu, że przestrzeń jest prawie namacalna, duszna. Grabiński byłby dumny. A ta ostatnia myśl o moralności i bestii... to mocne zakończenie, które zostaje w głowie. Czyli mam się bać i nie próbować zrozumieć - to już  rozumiem.  

[Simon Tracy]

@Berenika97 Bohatera wiersza rozumie jedynie ten kto podpisuję się zawsze pod zdaniem 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Stary_Kredens]

@Simon Tracy to że nie ma, to Ty tak sądzisz i masz do tego prawo a prawda może być zupełnie inna 

Kredens 

[Lenore Grey]

@Simon Tracy Przeczytałam wiersz już wczoraj wieczorem, myślałam o nim przed snem. Uwielbiam to jak budujesz grozę, miejsce żyje jako osobny bohater... No i końcówka — filmowa niemal.

Brawo

[Simon Tracy]

@Lenore Grey Dziękuję. 

Wiersz pisałem naprawdę w mękach 

bo nie mam ostatnio głowy do pisania.

Miał to być początkowo dużo mniej mroczny i krwawy poemat ale opisy same mnie niosły ku temu finałowi