struktura nieobecności

[Migrena]

 

inspirowane wierszem „Randka” poetki Bereniki 97

mieliśmy pić kawę,
taką, która zostawia ślad.

ślad nie powstał.
pozostała porcelana
biała jak kość czwartku.

rubin wieczoru
okazał się tylko odbiciem światła.
czwartek nie stał się niczym więcej
niż czasem.

rozmowa o artystach
nie zmieniła gęstości cienia

schody nad rzeką trwały.
nurt był tylko ruchem
w miejscu.
trwała także możliwość podania
dłoni
czemuś, co nie nadchodzi.

nieobecność przyszła punktualnie.

taksówki przecinały kałuże.
świat wykonywał swoje ruchy
bez nas.

w szybie ktoś
czekał za długo.
został po nim przezroczysty kontur
wypalony w szkle jak rubin, który stracił krew.

w kieszeni krótki impuls
"nie dotrę”
echo było dłuższe niż droga.

nie dociera się.

to jedyna podróż,
która kończy się przed progiem.

kawa stygnie w wyobraźni.
ślad nie powstaje.

po jednej stronie rzeka.
po drugiej -

stoimy zawsze
po tej samej.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 10 godzin temu przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[violetta]

@Migrena życie:)

[Clavisa]

@Migrenazostaje to ze mną, dźwiękiem

[iwonaroma]

Fajne nawiązanie do wiersza Bereniki :)

Twój wiersz z większą dozą logiki, bardziej męski. U Bereniki emocjonalność, uczuciowość - wiersz bardzo kobiecy.

Ciekawe dwa spojrzenia na tę sytuację.

[Migrena]

@violetta

 

tak :)

 

to samo życie.

 

dziękuję.

 

 

 

@Clavisa

 

bardzo się cieszę :)

 

dziękuję.

 

 

 

@iwonaroma

 

Iwonko.

 

masz rację.

 

wiersz Bereniki mówi co się stało.

mój pyta czym jest to, co się nie stało?

u Bereniki emocje a u mnie   refleksja.

 

dziękuję bardzo :)

 

 

Edytowane 8 godzin temu przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Migrena

 

Ten wiersz to przejmujący zapis rozczarowania, które nie jest głośnym krzykiem, ale cichym, sterylnym chłodem. To studium nieobecności i momentu, w którym potencjalna bliskość zamienia się w pustkę.

 

Kawa, na którą umówili się bohaterowie, miała „zostawić ślad” - metaforę wspólnego przeżycia, czegoś, co trwale zapisze się w pamięci lub zmieni bieg dnia. Biel porcelany staje się tu symbolem martwoty i jałowości. Porównanie do kości sugeruje coś martwego, szkieletowego, pozbawionego życia i ciepła.

"Kawa stygnie w wyobraźni" - spotkanie odbyło się tylko w sferze planów. Rzeczywistość pozostała nienaruszona, czysta i przez to... przerażająco pusta.

"Rubin wieczoru to tylko odbicie" - coś, co mogło być magiczne, romantyczne czy podniosłe (rubin), okazuje się jedynie złudzeniem optycznym.

"Rozmowa o artystach" - nawet intelektualne porozumienie nie jest w stanie „zmienić gęstości cienia”. Kultura i sztuka okazują się bezsilne wobec emocjonalnego chłodu i braku fizycznej obecności.

Bardzo podoba mi się , że „nieobecność przyszła punktualnie”. Skoro osoba, na którą czekano, nie dotarła, jej miejsce zajęła „Nieobecność”. Stała się ona realnym bytem, niemal namacalnym gościem, który wypełnił przestrzeń zamiast oczekiwanego partnera.

Wiersz pokazuje też bolesną obojętność świata zewnętrznego - taksówki i kałuże - życie toczy się dalej. Miasto pulsuje swoim rytmem, ignorując mały dramat jednostki czekającej przy oknie.

Człowiek czekający zbyt długo „wtapia się” w szybę, traci swoją podmiotowość, staje się „rubinem, który stracił krew”. To obraz wypalenia i utraty energii życiowej przez daremne czekanie.

Koniec wiersza przesuwa ciężar z konkretnego spotkania na ogólną kondycję ludzką - "Podróż kończąca się przed progiem" - to pesymistyczna wizja relacji międzyludzkich. Sugeruje, że czasem najważniejsze drogi (te ku drugiemu człowiekowi) kończą się, zanim w ogóle się zaczną.

Rzeka zazwyczaj symbolizuje granicę, którą trzeba przekroczyć, by być z kimś. Tu „stoimy zawsze po tej samej stronie”. Może to oznaczać nieusuwalną samotność - nawet jeśli chcemy się spotkać, każdy z nas pozostaje uwięziony we własnym świecie.

 

Piękny wiersz! Jestem zachwycona! Dziękuję!

[Leszczym]

@Migrena Masz naprawdę dużo bardzo dobrych porównań, ciekawych bardzo i spostrzegawczych !!

[viola arvensis]

@Migrena sam tytuł już brzmi trochę groźnie, a na pewno oschle i twardo.

Takie nieobecności każdy widzi inaczej. U Ciebie refleksyjne, głębokie podejście do tematu. Mocno zarysowane wspaniałymi środkami stylistycznymi- w tym nie masz sobie równych. 

 

Twoj wiersz przypomniał mi scenę z własnego życia, sprzed wielu lat, jak wystawiłam (zupełnie niechcący) chłopaka.

Do randki nie doszło, lał deszcz, a ja popłakiwałam... 

Z chłopakiem sie potem spotkałam ale tamten moment nieobecności, w moim młodym sercu był prawdziwym dramatem.

Ten wiersz świetnie o takich sytuacjach, w sposób totalnie niebanalny i przy tym piekny -  opowiada. 

 

 

Edytowane 1 godzinę temu przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)